Plastic HeartsBeeld Miley Cyrus

CD★★★★☆

Miley Cyrus is op ‘Plastic Hearts’ ongegeneerd, vulgair en emotioneel

Miley Cyrus staat niet bekend voor haar zedige levenswijze en ze heeft haar kuisheidsgordel al op vroege leeftijd opgeblazen, maar ze trekt zich van die reputatie gelukkig niet veel aan. Men zou haar in een vlaag van weinig inspiratie een vrouw met ballen kunnen noemen, maar dat is een al even verwerpelijke frase als de door sommigen met graagte gebezigde staande uitdrukking ‘straffe madam’. Gelieve hier de passende kotsgeluiden bij te horen die spontaan in mij opborrelen bij zulke beschrijvingen. 

Om niet in de club van de 27 terecht te komen, de voortijdige mooie dodenclub van Cobain en co., stopte ze recent met drinken en nam ze dan maar deze nieuwe plaat op, waarop ze, misschien wel voor het eerst, toont wat ze echt kan. Dat ze kan zingen, is bekend: een stem uit de diepten, schuurpapier gerijpt op een fust van sigarettenrook en kiezelsteentjes, waarmee ze ongeveer alle genres aankan. Ze lanceerde ‘Plastic Hearts’, modern als ze is, op haar TikTok-kanaal, waar ze verklaarde trots te zijn op de punk rock inspired aesthetic. Het is dan wel punkrock in een designerjurkje dat muzikaal zo ver van 1977 staat als Theo Francken van een nieuw ministerschap, maar het klinkt allemaal behoorlijk rauw en ze neemt geen blad voor de mond. 

Ongegeneerd, vulgair, emotioneel, recht voor de raap, maar soms toch opnieuw een klein meisje: een coming of age die herkenbaar is. ‘I don’t give a fuck / I don’t believe in love’, zingt ze op ‘Bad Karma’, een duet met Joan Jett, en zo is het: zij loopt niet aan het handje, maar zoekt haar eigen weg, met vallen en opstaan en kapotte knieën en harten en alles wat daartussen ligt. Opgeblazen huwelijken, relaties met meisjes, te veel drank en snuif: Cyrus weet van wanten en eet van alle walletjes. ‘I’m the type that drives a pick-up thru’ your mansion’, klinkt het gevat in de fantastische kwaaie opener ‘WTF Do I Know’, waarin ze haar ex-man vele koppen kleiner maakt. 

Titelsong ‘Plastic Hearts’ begint als een afleggertje van The Rolling Stones ten tijde van ‘Midnight Rambler’, maar beschikt, net zoals driekwart van de andere nummers, over een vilein goed refrein. En dan vergeten we ‘Prisoner’ nog, haar duet met Dua Lipa: de oorwurm van het jaar. Er staan nog meer duetten op, waarvoor Cyrus een aantal helden uit haar jeugd heeft uitgenodigd: Billy Idol, Joan Jett en Stevie Nicks, een trio dat haar tot voorbeeld diende en dat nog steeds doet. Ook waagt ze zich onvervaard aan covers en ze komt daar geheel mee weg ook. Haar versie van ‘Heart of Glass’ is griezelig goed en ‘Zombie’ van The Cranberries kon op complimenten van de groep rekenen. Dat ze bezig is aan een plaat met Metallica-covers, lag in de lijn der verwachtingen: slechter dan die onzalige plaat die Metallica ooit met Lou Reed heeft gemaakt, kan die niet worden, dus er is enige marge tot verbetering. Tot dan biedt deze ‘Plastic Hearts’ meer dan voldoende kwaliteit. 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234