‘Mijn vader is vijf weken geleden gestorven. Ik loop nog steeds rond met een schuldgevoel: ik heb hem niet genoeg gezien.’ Beeld Humo / Johan Jacobs
‘Mijn vader is vijf weken geleden gestorven. Ik loop nog steeds rond met een schuldgevoel: ik heb hem niet genoeg gezien.’Beeld Humo / Johan Jacobs

Arno wordt 65

‘Mocht iedereen zijn zoals ik, dan zat de mensheid zwaar in de shit’

Op 21 mei wordt Arno Hintjens 65. Niet dat hij daarvan wakker ligt, maar de rest van de wereld wél. Le Figaro stond al op zijn stoep, morgen moet hij naar Parijs voor een paar televisieshows, in Oostende ging net een heuse Arno-tentoonstelling open en zijn verjaardagsconcert in het Kursaal is uitverkocht. Wij zitten ter gelegenheid van zijn jubileum met hem aan de thee, in één van de Brusselse cafés waar we hem al jaren tegen het lijf lopen. Schuin tegenover de groenteboer waar hij dagelijks zijn portie soep koopt, en zoals altijd gekleed in zijn tot op de draad versleten zwarte jasje.

Stefanie De Jonge

HUMO Hoe oud voel je je?

ARNO «Ik heb geen ouderdom. Ik denk niet in jaren, maar in zondagen. Ik denk niet aan oud worden. Ik heb daar geen tijd voor. Omdat iedereen nu zegt dat ik 65 word, ze een tentoonstelling over mijn leven maken en er dat feestconcert is in Oostende, word ik ermee geconfronteerd. Zelf kijk ik nooit achterom: ik doe dat niet graag.»

HUMO Is er dan niets wat je graag zou terugzien?

ARNO «De video van ‘Bathroom Singer’ met Josse De Pauw en Jan Decorte. Wanneer was dat? Eind jaren 80, ja. Dat was de tijd dat the sky the limit was. We zagen elkaar in het café, gingen dan eten, dan weer terug op café tot zeven uur, dan wéér gaan eten en wéér op café, en tussendoor maakten we muziek, theater en video’s. Roland ken ik ook van toen. Hij komt mee zingen in Oostende, en Jan Decorte en Jane Birkin komen ook. Al mijn broeders en zusters komen. We hebben de jaren 50 meegemaakt, de jaren 60, 70, 80 én 90, maar wat ons bindt, zijn denk ik toch vooral die jaren 60. Omdat er toen iets helemaal nieuws gebeurde: wij, de jeugd, vonden een nieuwe cultuur uit. Ik stam uit de tijd dat de pil op de markt kwam, hè. Alles kon, alles mocht. Er was vrijheid. En solidariteit. We deelden alles: joints, huizen, vriendinnen, vrienden, eten.»

HUMO Je kijkt niet graag terug, zeg je. Maar je schuwt ook het ouder worden. In 1995 zong je letterlijk: ‘Je ne veux pas être grand’.

ARNO «Ik wil niet groot worden, neen. Wat doet een adolescent? Die laat zijn vrijheden opeten door angst: angst omdat hij koste wat het kost iets moet bereiken, aanzien, een job. Vanaf dan begint een mens zichzelf vast te rijden. Mijn vader zei altijd: ‘Elke mens heeft maar één streep meer op zijn uniform dan een trekhond.’ Die trekhonden trokken karren in de jaren 50. Ik heb daar altijd aan willen ontsnappen. Ik wil niet dat iemand mij zegt wat ik moet doen en wat ik niet moet doen.

»Mijn vader was heel strikt. Vijf weken geleden is hij gestorven. Ik loop nog steeds rond met een schuldgevoel: ik heb hem niet genoeg gezien.»

HUMO Was hij trots op je, denk je?

ARNO «Dat heeft hij me nooit gezegd.

»Je weet dat ik in Parijs tot Chevalier des Arts et cetera ben geslagen. Daar was hij wel bij. Maar toen ik 40 werd en hij me opbelde, heeft hij nog gezegd: ‘Wanneer ga je nu eens een echte job zoeken?’ Ik heb geantwoord: ‘Het is te laat.’ In mijn leven is maar één ding belangrijk: vrij zijn en van niemand of niets afhangen, kunnen maken en doen wat ik wil, open blijven staan voor wat er om me heen gebeurt, van mening en muziek kunnen veranderen als ik daar de behoefte toe voel. Ik wil in ieder geval nooit iemands trekpaard zijn.

»Weet je: ik zie mezelf soms lopen als ik nu naar mijn zoon kijk. En dan besef ik opeens dat ik de plaats van mijn vader heb ingenomen. En dan vraag ik me soms wel af of ik wel streng genoeg ben. Toen ik, zoals hij, 18 was en thuis weg wilde, heeft mijn vader gezegd: ‘Oké. Je mag altijd naar huis komen om een boterham te eten maar nooit voor geld.’ Dat is zo’n goeie leerschool geweest: ik wilde weg en onafhankelijk zijn, en dan moest ik daar verder maar zelf voor zorgen ook.

»Als mijn zoon mij op tv ziet, zapt hij naar een andere zender (lacht). Dat is diezelfde revolte, hè.»

HUMO Maar jij zegt niet tegen hem dat hij zijn eigen boontjes maar moet doppen?

ARNO «Niet genoeg. Maar die jonge gasten hebben het niet gemakkelijk. Wij lagen met onze kont in de boter in de jaren 60: alles groeide en bloeide, er waren overal jobs voor wie wilde werken, het kon niet op. Terwijl nu: the future is a question mark. ‘Kijk, pa,’ zei mijn zoon pas, ‘wij studeren misschien voor een beroep dat over vijf jaar niet meer bestaat.’ Hoe gaan ze daarmee om? Ik weet het niet. Ik vraag me soms af wat ik zou doen als ik nu 18 was. Die gasten van nu hebben alles, maar au fond hebben ze niks. Wij hadden niks, maar au fond alles. Wij kwamen echt samen: we zagen elkaar dagelijks op café. (Ziet drie jonge meisjes zich op een caféterras installeren) Kijk, daar. Dat zie je toch bijna nooit meer? Mijn jongste zoon gaat nooit op café. Die communiceert alleen via Facebook. Dat is toch hét clichébeeld van nu: een familie aan tafel – pa, ma, zoon en dochter allemaal achter hun laptop.»

HUMO Zitten jullie zo aan tafel?

ARNO «Ik heb wel een laptop, maar ik heb nog nooit van mijn leven een mail verstuurd. Je moet mij niet aan knoppen laten komen. Mijn vader, daarentegen, die kon alles maken: je weet dat hij in Engeland aan Spitfires sleutelde en erin rondvloog?

»Als hij thuis iets begon te repareren, moest ik twintig meter uit zijn buurt blijven – op school was ik al niet veel waard, en dáár was ik dus ook al niet geschikt voor. Als ik nog maar in de buurt van een apparaat kom, gaat het al stuk. Vraag dat maar aan de mensen met wie ik in de studio werk. Ik kan, behalve de mondharmonica, ook geen enkel instrument echt fatsoenlijk bespelen.

»Mijn zoon maakt dan weer muziek met computers. Harde techno.»

HUMO Heb je het nummer ‘Ostend Dub’ van je laatste plaat samen met hem gemaakt?

ARNO «Dat heb ik ook ergens gelezen, maar dat is helemaal niet waar. Ik zou dat ook nooit aan hem vragen. En hij ook niet aan mij. Hij ziet me als een vader, niet als een muzikant. Toen hij kleiner was, weet ik nog, vertelde zijn muziekjuf me dat ze een liedje van mij in de klas had laten horen. Ze had tegen hem gezegd: ‘Dat is een liedje van je vader, hè?’ Waarop hij: ‘Dat is mijn vader niet. Dat is Arno.’ Hij beschermt zichzelf, hè. Ik zou net hetzelfde hebben gedaan.»

A LA FRANÇAISE

HUMO Hoe vrij is iemand die zegt dat hij verslaafd is aan de adrenaline van een optreden?

ARNO «Adrenaline is mijn drug, ja, maar daarvoor ben ik alleen afhankelijk van mezelf. Ik maak die adrenaline zelf. Ik hoef niks te halen bij een dealer of de apotheek.»

HUMO Zolang je optreedt.

ARNO «Dat is waar. Ik maak platen om te kunnen optreden. Er is niks anders. Ik ben alleen. Mijn kinderen zijn groot. Ik heb net anderhalve maand niet op het podium gestaan en dat is slecht voor mij. Ik word dan depressief, zwerf rond op straat en zit tot ’s ochtends vroeg op café – wat ook nog ’ns slecht is voor mijn gezondheid. Maar vorige week heb ik in L’Entrepôt in Aarlen voor een zaal gestaan: ik ben weer helemaal nieuw. Ik ben al zo strontziek geweest – van de griep of van een kater – dat ze me bijna naar het podium moesten dragen, maar na twee uur performen zijn alle symptomen weg. Ik snap heel goed dat Thé Lau zo vaak mogelijk wil optreden nu hij ziek is.»

HUMO Hoe vaak treed je eigenlijk op?

ARNO «Ik doe zo’n honderdtwintig optredens per jaar. Niet alleen in Frankrijk en België, hè, ook in Amerika, Canada of Japan.»

HUMO Ze boeken je overal opnieuw.

ARNO «Ja. Wat een geluk, hè?»

HUMO Ben je nooit bang geweest dat het zou ophouden? Dat het publiek je niet meer zou willen?

ARNO «Daar denk ik niet aan. Dat zal ik onbewust verdringen. Ik moet ook overleven, hè.»

HUMO ‘Geld is gemunte vrijheid,’ zei Dostojevski. Is het met het oog daarop dat je je liedjes uitgeeft met behulp van je eigen uitgeverij? Maakt geld je vrij?

ARNO «Dat is toch niet alleen een kwestie van geld? Ik ken ook heel veel mensen die een hoop geld hebben en níét vrij zijn – omdat ze steeds meer willen. Ik ben tevreden met wat ik heb. Ik heb geen auto. Ik kan niet eens rijden. Luxe interesseert me niet.»

HUMO Dat is waar: je leeft bijna spartaans. Je draagt je kleren tot ze op de draad versleten zijn. Maar je hebt wel een chauffeur.

ARNO «Voor als ik in België tour, ja. Ik heb vijftien mensen in dienst: muzikanten, roadies, een agent en een manager.»

HUMO Zo’n entourage heeft pakweg Roland niet.

ARNO «Roland is een fantastische vriend, een ongelofelijke muzikant en één van de mooiste mensen die ik ken. We treden vaak samen op. We hebben samen in een groep gespeeld, Charles Et Les Lulus – ik was Charles (zijn tweede naam, red.) en Roland één van de Lulus (Lulu is de naam van Arno’s moeder, red.). Maar ik heb die groep opgericht, ik zorgde voor een platenfirma, een agent en heel de cirque. Roland legt zijn prioriteiten gewoon ergens anders.

»Nu, mocht iedereen zijn zoals ik, dan zaten we zwaar in de shit. Dat zou niet goed zijn voor de mensheid. I am a pain in the ass, ook voor mezelf, maar uit een koe kun je alleen maar melk tappen en geen champagne. Ik ben verplicht om mezelf te aanvaarden zoals ik ben, hè.»

HUMO In je vorige Humo-interview zei je dat sommige mensen die het goed met je menen je soms waarschuwen: ‘Zorg dat je niet de Belgische Herman Brood wordt.’ Maar die mensen kennen je niet, zei je: ‘Herman Brood was te lief voor deze hondse wereld.’ Jij niet?

ARNO «Als ik het niet meer zie zitten met mensen, zeg ik dat meteen. Zonder omwegen en zonder liegen. Liegen is tijd verliezen.

»Weet je, toen ik een paar maanden geleden in Japan optrad, stonden daar na afloop van het concert opeens allemaal Japanse gasten met platen van T.C. Matic te zwaaien die ik moest signeren. Dat waren platen die ik nog nooit had gezien.

»In de tijd van T.C. Matic had ik niet alles in de hand: er zijn toen platen van mij verschenen in de States en in Japan waar ik niks van wist en waar ik dus ook niks aan heb verdiend. Het zijn Lieven Van den Broeck – de man die het Belgische label N.E.W.S. Records mee heeft opgericht – en Dirk de Vries van Virgin geweest die me gezegd hebben dat ik het heft in eigen handen moest nemen. Sinds ‘Arno’ (zijn solodebuut uit 1986, red.) heb ik alles onder controle. En ik heb een goeie manager die al meer dan vijfentwintig jaar voor mij onderhandelt. Zijn bureau zit in Parijs. Mensen hebben het altijd over het chauvinisme van de Fransen, maar ik heb heel veel aan Frankrijk te danken.»

HUMO Met ‘Arno à la Française’ brak je in 1995 definitief door in Frankrijk, en later ook in Canada en de VS.

ARNO«Ja, zonder Frankrijk bestond ik niet (lacht hard).»

DWERGEN

HUMO Zijn er mensen zonder wie Arno niet had bestaan? Mensen van wie je veel hebt geleerd?

ARNO «Eén gast zal ik nooit vergeten: mijn leraar moraal op school, Hubert Decleer. Ik was 16 en fan van The Kinks en Britse rock. Dat had hij gehoord en op een keer gaf hij me vijf platen: ‘Die Kinks van jou hebben alles gepikt van deze gasten.’ Dat waren Sam John Hopkins, Sonny Boy Williamson, Muddy Waters, Reverend Gary Davis en Robert Johnson. Wat ik toen hoorde, is altijd de basis van mijn muziek gebleven.

»Die leraar was ook een drummer, en hij is later in Kathmandu gaan wonen. Hij studeerde er boeddhisme en is tolk van de dalai lama geworden. Die man heeft heel wat poortjes doen opengaan in mijn leven. ‘Neem jezelf vooral niet te serieus, dat is gevaarlijk’: ik hoor het hem nog zo zeggen.»

HUMO En je broer Peter?

ARNO «Ook. Hij is degene die vond dat ik ‘Future Vintage’ (zijn jongste plaat, uit 2012, red.) in Engeland moest opnemen, en hij had gelijk. We hebben vroeger weleens samen muziek gemaakt. Hij speelt dwarsfluit en saxofoon. Hij heeft in 1980, denk ik, zelfs nog in de Rock Rally-finale gezeten met Moving Skull. Hij speelt nog steeds, maar werkt als laborant bij het Rode Kruis.»

HUMO Waarin verschillen jullie?

ARNO (lacht) «Hij is groter dan ik – het zijn meestal dwergen, hè, die per se op een podium willen gaan staan: Bob Dylan is klein, net als Bowie en Prince. Hij heeft ook muziekschool gedaan en is wél in staat om instrumenten te bespelen. Hij lijkt meer op mijn vader: veel meer met beide benen op de grond. Mijn vader was ook van het zorgende type: hij was een socialist en ging in het weekend bij mensen aardgas leggen voor niks. Uit solidariteit. Hij had ook heel veel boeken en alle kinderen uit de buurt mochten bij hem aanbellen om dingen op te zoeken in zijn encyclopedieën.»

HUMO Waarin lijk jij op hem?

ARNO «Ik verlies net zoals hij de aardse zaken nooit helemaal uit het oog.

»Weet je trouwens dat ik in een taxi ben geboren? Ik wilde eruit en ik kwam eruit.»

HUMO Heeft je moeder je daarom naar de Italiaanse rivier de Arno genoemd? Een rivier stroomt ook waar ze wil.

ARNO «Dat weet ik niet. Maar ik weet wel dat ze woedend was toen bleek dat ze die naam niet aanvaardden bij de gemeente. Ze hebben haar verplicht om me Arnold te noemen. Wóédend heeft ze zich daarover gemaakt. En op elke school waar ze me inschreef, heeft ze de leraren verboden om me zo te noemen: ‘Hij heet Arno, en niet Arnold.’ Een heftige, mijn moeder.»

YIN EN YANG

HUMO Je bent al lang alleen. Heb je de zoektocht naar de liefde helemaal opgegeven?

ARNO «De liefde. Tja.

»Het is niet evident voor andere mensen om met mij om te gaan. Voor een tijdje wel, maar écht met mij leven, dat moet niet gemakkelijk zijn. Ik ben een echte individualist, op het autistische af. Ik denk dat de muziek mij gered heeft. Als ik geen muziek had kunnen maken, weet ik niet wat er van mij was geworden. De muziek is een minnares die me nooit bedriegt, hè. En ik mag háár ook niet bedriegen. Ik doe alles voor haar. Alles. Een relatie kan stukgaan, maar dan is er altijd nog de muziek.»

HUMO Je hebt zoveel liedjes over zoveel vrouwen gemaakt.

ARNO «Ik ben opgevoed door vrouwen, hè. Door mijn moeder, mijn tantes, mijn grootmoeder. Allemaal excentrieke vrouwen met veel persoonlijkheid en kloten aan hun lijf. Mijn vader had nooit geld op zak. Hij gaf alles aan mijn moeder. Zij had superkort haar, bijna geschoren, heel ongewoon in die tijd. Ze hield van het leven en heeft me heel open-minded opgevoed. Ik was 19 toen ik voor het eerst optrad. Daar is een foto van die nog steeds op haar kamer hangt. Vier jaar later is ze overleden.»

HUMO In ‘With You’ zing je: ‘To you I don’t lie / With you I don’t play games / I love you like I never loved anyone else before / I know all this sounds cliché / Mor men grotvader ziet dat ook tegen men mémé’. Gaat dat niet over de vrouw van je leven?

ARNO «De vrouw van je leven, dat blijft je moeder. Elke man die in de shit zit, denkt aan zijn moeder.»

HUMO En jij hebt haar vroeg verloren.

ARNO «Ja, en daar kom je nooit helemaal overheen. Zij is de enige vrouw die mij echt gekend heeft. Want tegen je moeder kun je niet liegen. Dat hoef je niet eens te proberen.

»Vrouwen hebben sowieso een ander instinct dan mannen. Een man is impulsief, een vrouw draagt.»

HUMO Is dat niet een beetje kort door de bocht?

ARNO «Nee. Het is waar. Vrouwen dragen ons negen maanden, en alle miserie dragen ze ook. Het is ongelofelijk hoe vrouwen alles maar blijven dragen.

»Ik zal een voorbeeld geven. Je zegt iets tegen een vrouw, iets wat haar kwetst. Vijf maanden nadien zegt ze: ‘Weet je wat je toen zei...’ En páng: je krijgt alles terug op je bord. Een vent is impulsief, doet en zegt en vergeet daarna alles. Zo is een man: die komt klaar, dat duurt zes seconden – tsjip, tsjip, tsjip zoals een kanariepietje – en dan gaat hij verder.»

HUMO Er spreekt toch een verlangen naar de Liefde van je Leven uit die ‘I love you like I never loved anyone else before’?

ARNO «Ik zing daarna meteen dat het een cliché is. Mijn grootvader wilde dat. Iedereen wil dat.»

HUMO Dus jij ook.

ARNO «Ja, maar het lukt niet. En daar maak ik allang geen drama meer van. Het heeft me ook geïnspireerd: ik heb er al die liedjes over gemaakt. Ik heb ervan geprofiteerd, heb het gebruikt, heb er mijn voordeel mee gedaan. Fantastisch! Daarom kan ik nu zonder problemen zeggen: ‘Tomber amoureux, c’est comme une migraine: ça vient et ça passe.’»

HUMO ‘L’amour n’ est pas avec moi!’ schreeuwde je nochtans uit op de T.C. Matic-plaat ‘Choco’.

ARNO «In 1983. Daar ben ik nu wel over. Al heel veel keren. Stef Kamil Carlens zal dat nummer trouwens zingen op mijn verjaardag in Oostende.»

HUMO Word je nog weleens verliefd?

ARNO «Ik zie heel veel mensen graag, maar verliefd? Neen. Als je verliefd bent, dan vergeet je alles, hè. Dat vind ik gevaarlijk. En wat is verliefd zijn eigenlijk? Het heeft ook heel veel te maken met ikke-ikke-ikke. Het is pretentieus en er zit veel egoïsme in. Je begint die ander te pleasen, maar doet dat eigenlijk om iets terug te krijgen. Het boeddhisme heeft daar ook een mooie spreuk over, herinner ik me uit de tijd dat ik macrobiotisch en yin en yang at: ‘If you meet the Buddha, kill the Buddha.’ Je moet met andere woorden nooit iemand aanbidden. Een ander niet, en ook jezelf niet.»

HUMO Heb je ook dingen moeten opgeven om Arno te worden? Jacques Brel zei ooit: ‘Il faut quitter Vilvorde pour aller à Paris.’ Je krijgt niks voor niks in het leven.

ARNO «Brel is ook lang geen sant in eigen land geweest. Met Tjens Couter speelde ik al in Engeland toen ze hier nog over me zeiden dat ik niet kon zingen – dat is waar: vogelkes zingen, ik niet – en dat ik Nederlands en Frans sprak met een accent. Tja. Bob Marley sprak ook met een accent. Bono ook. Maar ik mocht dat niet. T.C. Matic werd hier afgekraakt, tot ik op de cover van het Nederlandse muziekblad Oor stond. Nu, eerlijk gezegd: ik heb daar nooit problemen mee gehad. Het heeft mijn revolte eigenlijk alleen maar gestimuleerd: jezelf de underdog voelen stuwt je vooruit.»

HUMO Een underdog ben je allang niet meer.

ARNO «Nee, maar ik voel wél de revolte nog. Bij mijn voorlaatste plaat had ik met Danny Willems een clip gemaakt waarin ik dans met een bruine zak over mijn hoofd – en dat was nog vóór Pussy Riot. Mijn platenfirma in Frankrijk heeft die clip geboycot. Ze wilden ’m niet uitbrengen omdat de mensen mijn gezicht niet konden zien. Ik was daar boos over. Op mijn 64ste was ik nog even boos als wanneer ze me vroeger het pad probeerden af te duwen. Nu, ik heb er iets op gevonden. Ik heb op die clip een tekst laten monteren die ik van Magritte heb geleend: ‘Ceci n’est pas Arno.’ En toen brachten ze de clip wel uit. Maar de mensen moesten weten dat die man met een zak over zijn hoofd Arno was. Vroeger was dat niet, hè? Toen kilden we de Boeddha, nu verheerlijken we hem.»

HUMO Waar ben je, nu je gedwongen wordt om terug te kijken, zélf het meest trots op?

ARNO «Trots? Daar heb ik nog nooit aan gedacht. Ik ben trots dat ik al mijn haar nog heb.»

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234