Moses BoydBeeld Alex Vanhee

CONCERT★★★½☆

Moses Boyd in AB: Niks dan goeie vibes

Eén echte bindtekst kregen we van de 28-jarige Moses Boyd, een drummer/producer van de nieuwe jazzlichting van Londen; dat moet eigenlijk zijn: South LDN. Boyd had een drumstok laten vallen, en vroeg of iemand die voor hem wilde oprapen. ‘Gisteren pas in Keulen gekocht. De stok heeft nog niet veel gereisd. Het zou zonde zijn.’ Boyd heeft zijn stok teruggekregen.

Wij staan met 279 anderen in een uitverkochte AB Club te wachten op iemand wiens naam al een tijdje zoemt en gonst bij those in the know: Moses Boyd. Op zijn mooie, nieuwe plaat ‘Dark Matter’ hoor je grime, Afrobeat, pop, een tuba en de stemmen van Obongjayar en Poppy Ajudha. Maar live kleurde hij ‘Dark Matter’ heel anders in: de bezetting was er één van drums, keyboards, tenorsax en elektrische gitaar. Er kwam niemand zingen.

Op de website The Quietus vertelt Moses Boyd zijn halve leven aan de hand van voorkeurplaten. Als kind kon hij cd’s op zijn Xbox branden, en die tijdens het gamen beluisteren: ’Songs in A Minor’ van Alicia Keys en ‘Speakerboxx/The Love Below’ van Outkast waren toen favorieten. Skaten deed-ie op ‘Chariot of Fire’ van N/E*/R/D, omdat die mannen ook zwart waren. En ook een skateboard hadden. En net als hij drumden en naar hiphop luisterden.

Hij was zot van de grime van Dizzee Rascal en Wiley. Van Buju Banton kende hij de liedjes zonder te weten dat ze van Buju Banton waren. De gospel van Fred Hammond kwam binnen via zijn ouders die naar de kerk gingen. De spirituele rastamuziek van Count Ossie & The Mystic Revelation Of Rastafari kwam ook via thuis: logisch als je moeder afkomstig is van Jamaica en je vader van Dominica. Hij spiegelde zich een beetje aan de Bob Marley die (net als Boyd zo’n tien jaar geleden) veel uitging in Soho. De jazzplaat ‘Point of Departure’ van Andrew Hills scoorde hij rond zijn achttiende: in Covent Garden stonden alle Blue Note-platen te koop voor drie pond. ‘Nefertiti’ is zijn favoriete Miles Davis.

Boyd heeft dus jazz- én hiphopvaders. Hij heeft ook al veel gedaan. Met tenorsaxofonist Binker Golding ging hij er in uiteenlopende bezettingen tegenaan. Hij werkte met Sampha en Little Simz. Four Tet en Floating Points dragen hem op handen. Op Youtube hoor ik Boyd een uur lang in z’n eentje tegen z’n eigen elektronica op drummen.

Er is ook een andere, bijna archeologische Boyd-kant: in een live-opname van 2016 doet hij perfect drummer en bandleider Art Blakey na. Hij graaft diep in Blakeys werk (we zitten dan in 1961 en zo), hij beschrijft één van die Blakey-tunes – ‘A Little Busy, als u het wil weten - als ‘nogal Motown’, en last aan het eind zowaar ‘Let’s Dance Let’s Shout (Shake Your Body Down)’ van The Jackson 5 in.

Concertopener ‘Stranger Than Fiction’ begint met hetzelfde geritsel van cymbalen als op plaat, maar is haar DJ Shadow-achtige groove kwijt, en de tenorsax is harder. Ik ken deze tune nogal goed, ik mis de tuba en de trompet. Het wat ontregelende einde spoort ook niet met de vrijdagbiertjes.

Moses Boyd Beeld Alex Vanhee

‘Y.O.Y.O.’ voelt al beter aan. Of misschien ben ik al aan het klankpalet gewend geraakt. Artie Zaitz kringelt in zijn gitaarsolo hoog naar boven. Renato Paris is vingervlug aan de keyboards, maar er komen ook basklanken uit zijn toetsen; of hoe komt het anders dat er geen ankerende bas bij is, en we het instrument toch niet missen? De naam van de best indrukwekkende tenorsaxofonist blijk ik onleesbaar te hebben genoteerd, en ik vond de man nergens terug, waarvoor excuses.

‘Axiom’ begint minutenlang met een drumintro van Boyd die geen seconde verveelt, de gitarist wordt hier eigenlijk een bluesman.

In ‘2 Far Gone’ is alles wat ik van de plaatversie ken weg: de dubstep én de zachte pianoklanken waarmee Joe Armon-Jones die dubstep omcirkelt. Kijk, als jazzy Londen belt, hoor je heel goed dat Shabaka Hutchings, Nubya Garcia en Theon Cross under the influence zijn van de Jamaicaanse soundsystem-cultuur en van wat daaruit is voortgekomen: jungle, grime, lovers rock, garage, 2-step, dubstep en anderszins gekruide basmuziek. Bij Boyds muziek is dat niet anders. Maar niet vanavond. Ik had live graag een electronica-tune als ‘Only You’ gehoord, maar we kregen een kwartet: een door de elektrische gitaar wat atypisch kwartet, maar eigenlijk wel een klassiek kwartet.

Boyd zegt ergens dat hij bij het opnemen van ‘Dark Matter’ het petje heeft opgezet van de producer die van jazz houdt. In de AB was hij wellicht weer gewoon de jazzman.

Ondertussen wordt live in ‘What Now’ gas teruggenomen, en da’s een beetje zondigen tegen de vrijdagavondwetten. Maar daar is ‘BTB’, een bommetje: de jazz is nu echt vurig, het publiek wordt erdoor opgezogen en stookt de boel op haar beurt joelend op als de groep bewust een gat in het geluid hakt.

De encore ‘Rye Lane Shuffle’ is een mooie strik rond dit concertcadeau. De tune is bijna een James Bond-tune of een Pink Panther-tune. De groep kan zich erop laten gaan. De meeste bonuspunten gaan naar de saxofonist, die eerst duidelijk geïmponeerd is door de solo van de toestenist, een slok van zijn bier neemt en snel naar voren loopt om er zijn strafste solo van de avond uit te toeteren. En Boyd zelf, die iedereen z’n solospotjes heeft gegund, eist hier dan toch het slotakkoord voor zichzelf op. Hij roffelt er hier ook dwingender op los dan in de solo met het verstilde microgedrum van een half uur ervoor.

Besluit: uiteindelijk niks dan goeie vibes. En nu we toch uw aandacht hebben, er is alweer een nieuw jazzplaatje uit Londen bij gekomen: ‘Live at Dekmantel Festival’ van Kamaal Williams. Dekmantel is een Amsterdams festival. Eén track heet niet zomaar ‘House Music’: je hoort bij Kamaal Williams weinig hiphop, techno of grime tussen de jazz, zijn groep staat wel meer dan één keer ‘I’ll house you’ te roepen. Eén tune heet ‘Snitches Brew’, naar ‘Bitches Brew’ van Miles Davis. Strak, straf, wervelend zweetfeestje, en eigenlijk ook dat ietsje meer geschikt voor een vrijdag dan het concert van Moses Boyd gisteravond.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234