null Beeld Guy Kokken
Beeld Guy Kokken

Mozes Mosuse, aka Movulango

Mozes Mosuse alias Movulango: ‘Ik ben geen netwerker. Mensen moeten pleasen via social media: dat is toch onnozel?’

Het DEEWEE-label blijft z’n dochters en zonen uitzenden: na een eerste kennismaking vorig jaar via het nummer ‘Leave’ op de compilatie ‘Foundations’ krijgen we nu een volwaardige ep van Movulango. Achter dat pseudoniem gaat Jonge Leeuw Mozes Mosuse (26) schuil, zoon van zanger en muzikant Ronny Mosuse. Zo’n tien jaar geleden stond hij als piepjonge technowelp te deejayen in Londen en Barcelona met het duo Ego Troopers, later herdoopt tot Future Sound of Antwerp. Een relatiebreuk en een lockdowngitaar wezen Mosuse de weg van de draaitafels naar de indiepop van Movulango. ‘Ik ben er trots op dat ik een goudklompje uit de stront heb gehaald.’

Katia Vlerick

‘Mirror in Man’ heet de eerste ep van Movulango, die – naar goeie DEEWEE-gewoonte – al airplay kreeg op de toonaangevende muziekzender BBC 6. Het is late namiddag wanneer Mozes Mosuse het hotel aan de Brusselse Louisalaan komt binnengewandeld, maar hij excuseert zich meteen omdat hij nog maar net wakker is.

MOZES MOSUSE «Mijn bioritme is in de war. Ik leef ’s nachts. Als kind was ik een heel goeie slaper, maar sinds mijn 20ste ga ik almaar later naar bed. Meestal vanwege creatieve opstoten: als ik aan het werken ben, kan ik moeilijk loslaten.»

HUMO Tien jaar geleden leerde ik je kennen als elektronica-artiest. Movulango is indiepop: was dat iets nieuws voor je?

MOSUSE «Goh, sinds mijn 14de maak ik alle soorten muziek. Ik was 13 toen Justice en Sebastian opkwamen – keiharde Parijse electro – en daar kwam dan dubstep bij, met Rusko enzo: 13-jarige hersens hebben dat soort heftige muziek nodig. Dat waren spiksplinternieuwe geluiden, mijn brein smulde van al die energie. Maar sindsdien heb ik véél muzikale watertjes doorzwommen. De directheid van hiphop sprak me aan. En als kind heb ik thuis veel The Beatles gehoord. Die heb ik rond mijn 20ste herontdekt, samen met The Beach Boys. Intussen producete ik zelf, en daardoor besefte ik hoe cool hun producties waren. ‘Tomorrow Never Knows’ van The Beatles: mensen kunnen vaak niet geloven dat dat in 1966 is gemaakt. En ‘Pet Sounds’ van The Beach Boys, of ’Smile’, de plaat die Brian Wilson maakte met Van Dyke Parks: dat is qua productie gewoon next level.

»Op een gegeven moment waren ze daar gewoon: nummers die vrij poppy klonken. En omdat ik niemand kende die kon zingen, heb ik Auto-Tune bovengehaald en zélf de vocals ingezongen. De lockdown deed de rest: toen, alleen thuis, heb ik voor het eerst een akoestische gitaar vastgepakt. Tot dan schreef ik mijn songs op de computer. Ik ben ook geen goeie gitarist, ik heb er de handen niet voor. Maar ik heb toen op eigen houtje gitaar leren spelen, heel doe-het-zelf.

»Movulango is voor 95 procent een soloproject, maar dat is niet in steen gehouwen. Ik sta er zeker voor open om met anderen samen te werken.»

HUMO De intentieverklaring van het DEEWEE-label van Stephen en David Dewaele is dat alle releases in hun DEEWEE-studio in Gent worden opgenomen. Hoe strikt is die regel? Wat was de rol van de Dewaeles op ‘Mirror in Man’: producers, mixers, mentoren?

MOSUSE «Steph en Dave doen sowieso de mix van DEEWEE-platen, de laatste stap in het proces. Maar schrijven deed ik zelf, opgesloten bij mij thuis. Veel geluiden die je hoort, synths en gitaren, stonden al op de demo’s. Een song als ‘The Peak’ is vrijwel onveranderd gebleven. Andere zaken zijn dan weer door Steph en Dave toegevoegd. Producen is veel meer dan aan knopjes draaien, hè: het is ook babbelen over muziek, nummers durven open te breken, nieuwe invalshoeken tonen.

»Zo was ‘Leave’ eerst een grungy song à la Nirvana. Drie dagen voor de deadline belde Dave: ‘Het nummer is super, maar alle gitaren moeten weg.’ Nu moet je weten: ‘Leave’ bestond voorál uit gitaren.»

HUMO Waarom moesten die dan weg?

MOSUSE «Dat was ook mijn eerste reactie: waarom?! En dat drie dagen voor de release! Maar die gitaren zorgden voor bepaalde frequenties, een bepaald gevoel, waardoor ‘Leave’ moeilijk te mixen viel zoals zij dat wilden. Ze stuurden me een versie met enkel bas, mijn vocals, drums en één synthesizer. Superkaal, maar ik begreep waar ze naartoe wilden. Dat het nummer niet draaide om die rockgitaren maar om de song, de harmonieën: dat was een echte eyeopener. Je kunt een goed nummer helemaal strippen tot z’n basis – een waardevolle les.»

HUMO Hoe zit het intussen met Future Sound of Antwerp?

MOSUSE «Gesplit zijn we zeker niet, maar Ollie (Oliver Geerts, de andere helft van het duo, red.) heeft z’n handen vol met Asa Moto (groep op het DEEWEE-label waarin ook Gilles Noë zit, red.). We focussen nu even op onze eigen projecten.»

KUTJOBS

HUMO Ik heb het even opgezocht: precies tien jaar geleden interviewde ik je al eens. Je was toen 16 en draaide met Ego Troopers in clubs als Razzmatazz in Barcelona en Fabric in Londen.

MOSUSE «Achteraf gezien snap ik dat zelf amper. Het was heel indrukwekkend. Maar ook vluchtig, voor een 16-jarige: je staat dan in Fabric voor een juichende massa te draaien, maar je moet maandag wél weer naar school. Ik heb ten tijde van Ego Troopers héél vaak zitten studeren in de backstage of in mijn hotelkamer.»

HUMO Ik vroeg je toen ook naar je favoriete bandshirt.

MOSUSE (meteen) «Mijn Bad Brains-T-shirt?»

HUMO Nee, je koos je T-shirt van Fake Blood, de Britse elektronica-wizard wiens echte naam Theo Keating luidt.

MOSUSE «Ha, dat was omdat we toen met Ego Troopers net getekend hadden op zijn label Blood Music. Ik heb dat T-shirt nog, maar ik kan er niet meer in: dat was een small (lacht). Het T-shirt dat ik nu draag, heb ik zelf gemaakt.

»Ik hecht geen waarde aan dure spullen, maar ik kan verliefd worden op een tweedehands T-shirt met een absurde print erop. Of op een steen op straat. Of op een kapotte klok op de rommelmarkt. En dan móét ik dat hebben. Half verfrommelde posters, kinderspeelgoed uit de nineties – zo’n telefoon met een gezicht erop – of een paddenstoel uit de Action: mijn appartement staat vol met dat soort spullen.»

HUMO Pinterest- en Instagram-waardig geordend, of eerder chaotisch?

MOSUSE «Eerder: zéér chaotisch (lacht). Er zijn intussen ook veel T-shirts waarvan ik denk: fuck, waar is dat? Ik had er ooit één van Supreme (cultmerk van skaterskledij, red.), een samenwerking met Front 242. Maar het is weg. Zo erg! Wie weet duikt het ooit nog op, gewoon thuis.»

HUMO Ben je ook als muzikant chaotisch?

MOSUSE «Ik vrees van wel. Aan mijn vele creatieve fases heb ik heel wat muziek op mijn computer overgehouden, een grote berg demo’s. Alleen ik vind mijn weg in die berg.»

‘Ik ben geen netwerker, ik heb geen hoofd voor de zakelijke kant. Mensen moeten pleasen via social media: dat is toch onnozel?' Beeld Guy Kokken
‘Ik ben geen netwerker, ik heb geen hoofd voor de zakelijke kant. Mensen moeten pleasen via social media: dat is toch onnozel?'Beeld Guy Kokken

HUMO Wilde je altijd muzikant worden?

MOSUSE «Nee, niet per se. Maar ik heb altijd geweten dat ik geen nine-to-five wilde. Op heel jonge leeftijd vroeg ik me al af: hoe kunnen mensen op die manier gelukkig zijn? Nu begrijp ik dat al iets beter. Vast werk biedt zekerheid, hè. Geld dat netjes maandelijks gestort wordt.»

HUMO Lig je daar soms van wakker?

MOSUSE «Het leven is duur. Daar kan ik soms over piekeren, ja. Ik heb ook een tijdlang de huizenmarkt in het oog gehouden: hoe ga ik het ooit klaarspelen om een huis te kopen? Op mijn leeftijd hadden mijn ouders al een eigen stek. Ik was er toen trouwens ook al! Dat zou ik nog niet kunnen, een kind opvoeden. Ik hou van kinderen, twee van mijn drie zussen zijn veel jonger dus ik heb ze zien opgroeien: heel waardevol. Maar zelf vader zijn, nee. Ooit: heel graag, maar nu niet.»

HUMO Heb je al jobs gehad buiten de muziek?

MOSUSE «Ja, verschillende kutjobs: horeca, verkoper in een kledingwinkel, parkeerwachter… Dat was het écht niet. In de horeca ben ik heel vaak ontslagen. Ik heb geen brein om al die zaken te onthouden in zo’n stressvolle omgeving – aan die tafel moet je twaalf worstjes brengen, ginds hebben ze een koffie gevraagd en daar willen ze de rekening… Nee, dat kon ik niet.

»In de muziek heb ik geen hoofd voor de zakelijke kant. Ik ben geen netwerker. Tegenwoordig krijg je vragen als: ‘Heb je een visualiser?’ Of: ‘Maak je je post om zes uur ’s avonds?’ Want het algoritme dicteert dat, hè: de mensen zijn dan terug van hun werk en zitten veel op hun gsm. (Zucht) Dat soort dingen, mensen moeten pleasen via social media, geef toe: dat is toch onnozel?»

HUMO Je hebt een bachelor mixed media. Ben je nog van plan je master te halen, of als beeldend kunstenaar verder te gaan?

MOSUSE «Mijn grootvader aan moederskant is kunstschilder. Hij zei me onlangs: ‘La vie d’un peintre commence à quarante ans.’ Het leven van een kunstschilder begint op 40 – ik heb dus nog wel wat tijd. Maar in de kunstwereld is netwerken belangrijk, waardoor ik me daar écht niet thuis voel. Al in onze opleiding werd daar een grote nadruk op gelegd: je moest met galerijen gaan spreken. Ik ben bang dat dat in de masteropleiding nog méér zo zal zijn.

»Schilderen is voor mij een taal, een vanzelfsprekende taal. Je verleert ze niet, maar je moet ze wél onderhouden. Je moet in the zone geraken, zelfvertrouwen vinden. De laatste keer dat ik geschilderd heb, was een paar weken geleden. Er was een toffe aanzet, maar ik raakte weer uit the zone. Er sijpelt toch altijd weer iets van buitenaf in mijn creatieve proces door, een relatiebreuk bijvoorbeeld.»

HUMO Ligt er ook een relatiebreuk aan de basis van je ep? De donker-romantische sfeer doet dat vermoeden.

MOSUSE «Het is er zéker een deel van geweest. Op zo’n momenten is muziek je laatste toevlucht, hè, en een soort catharsis. Want ik kan nu terugblikken: dat waren klotemomenten en klotegesprekken, maar ik heb er wél iets beluisterbaars van gemaakt. Ik ben er trots op dat ik een goudklompje uit de stront heb weten te halen.

»Tegelijkertijd geeft iets pijnlijks als een relatiebreuk je het gevoel dat je kracht je wordt ontnomen – heel confronterend. Die ‘I can’t listen to your words no more’ in ‘Dozed Off’, het laatste nummer op de ep: het is pijnlijk om dat nu opnieuw te horen. Ik heb die song geschreven in een emotionele toestand die ik liefst nooit meer opnieuw beleef. Daarom heb ik de neiging om opgewekte nummers te schrijven.»

HUMO ‘Dozed Off’ deed me denken aan Alex Chilton en Big Star.

MOSUSE «Cool. Dat was zeker niet bewust de bedoeling, maar ik heb de laatste jaren veel naar Big Star geluisterd. Via Elliott Smith: die coverde ooit (zingt) ‘Won’t you tell your dad / Get off my back’… Hoe heet het nu weer? ‘Thirteen’ van Big Star. Dat was de eerste keer dat ik een Alex Chilton-nummer hoorde. Big Star: dat zijn harmonieën. Maar ze hebben ook experimentele nummers als ‘Kanga Roo’, een song die eigenlijk amper te begrijpen valt en waarvan een grote naïviteit uitgaat. Ik weet niet wat ze tijdens die sessie genomen hebben, maar het moet goed gerief zijn geweest (lacht)

HUMO ‘Mirror in Man’ klinkt ook wel druggy.

MOSUSE «Dank je wel, dat vind ik een compliment. Ik hou van die sfeer in muziek. Als muzikant mag je wel wat experimenteren: drugs kunnen een bron van inspiratie zijn.»

HUMO Maar móét het erbij? Horen drugs bij muziek?

MOSUSE (denkt na) «Het hóéft niet. Maar als je ermee kunt functioneren, waarom dan niet? Ik heb ook nog niemand écht ten onder zien gaan aan drugs. Maar we zijn dan ook allemaal nog jong.»

THE BLACK NOD

HUMO Waar komt je artiestennaam Movulango vandaan?

MOSUSE «Mijn vader is erachter gekomen dat een heel deel van onze familie in Congo Movulango heet, we hebben veel neven en nichten met die naam. Dat is een recente ontdekking, omdat onze familie zo ingewikkeld is. Mijn vaders jeugd was ook ingewikkeld: hij had een Congolese vader en een Belgische moeder, en groeide met zijn zus en vier broers op in tehuizen en pleeggezinnen rond Antwerpen.»

‘Ik zit met mijn bleke vel ergens tussenin. Oude witte mannen kijken me soms onvriendelijk aan, maar Afrikanen evengoed: ‘Wat bén jij eigenlijk?'' Beeld Guy Kokken
‘Ik zit met mijn bleke vel ergens tussenin. Oude witte mannen kijken me soms onvriendelijk aan, maar Afrikanen evengoed: ‘Wat bén jij eigenlijk?''Beeld Guy Kokken

HUMO Doet Movulango voor jou ook dienst als schuilnaam? Wilde je de bekende naam Mosuse vermijden?

MOSUSE «Ja. Omdat we hier in Vlaanderen nu eenmaal vreselijk gefixeerd zijn op heel dat BV-ding. Ik ben daar in mijn jeugd, toen mijn vader bekend was van The B-Tunes en The Radios, zó mee geconfronteerd geweest: je komt met je gezin in een restaurant binnen en iedereen staart je aan. Ik heb ook echt ongepaste situaties meegemaakt. Ooit vroeg een prof in een volle aula bij het aflopen van de namen ineens: ‘En, zoon van?’ En toen: ‘Ja, je lijkt zelfs op je vader!’ Dat doe je toch niet? En sorry, maar een BV is ook maar een mens die pist en kakt. Heel die BV-wereld en de hele cultus errond: dat heeft me altijd afgestoten.

»Movulango staat ook voor waar ik vandaan kom, of toch een deel van me: Mbwa, een kleine dorpje in Congo.»

HUMO Ben je er al geweest?

MOSUSE «Nee, maar ooit wil ik erheen. Mijn vader heeft het dorp al bezocht, een levensgevaarlijke tocht in een busje door de bergen en langs een rivier – de passagiers zaten te bidden voor een goede afloop. Ik droom ervan om die tocht ooit te doen. Mijn vader heeft een boek geschreven over die reis, en de zoektocht naar zijn roots (‘De verborgen geschiedenis van mijn vader’, red.)

»Gaandeweg werd ik ook steeds meer geconfronteerd met het Afrikaanse deel van mijn achtergrond. In mijn puberteit werden mijn lippen dikker. Ik merkte aan de blikken van de mensen rond me dat ik veranderde. En de clichés, natuurlijk: de politie vraagt je op straat om je pas, op luchthavens word je uit het rijtje gehaald. Mijn vrienden zijn nog nooit tegengehouden op straat, ik al minstens vier of vijf keer. Racisme komt naar je toe, het is niet dat je dat moet opzoeken. Ik zit dan ook nog eens in een speciale situatie: ik ben geen van beide.»

HUMO Je bedoelt: mocht je naar Congo trekken, dan zouden ze je daar maar een bleekscheet vinden?

MOSUSE «Daarvoor hoef ik niet naar Congo, dat gebeurt hier ook. Zogenaamde oude witte mannen kijken me soms onvriendelijk aan, maar Afrikanen evengoed – omdat ik een bleek vel heb én dreadlocks. Dan vragen ze: ’Wat ben je eigenlijk? Blank? Of Marokkaans? En waarom heb je dreads?’ Maar je hebt ook the black nod, het knikje dat mensen van Afrikaanse afkomst elkaar geven op een plek vol blanke mensen: ‘Broeder, we zijn hier met ons tweeën in de minderheid.’ Onlangs ben ik voor het eerst naar Amerika gegaan, en daar heb ik véél black nods gekregen, vaak kwam daar ook een gesprekje van. In Amerika voelde ik me voor het eerst ergens thuis, heel raar om dat te ervaren – nooit eerder zag ik ergens zoveel mixed people zoals ik. Ik werd er voortdurend aangesproken op straat: ‘What’s up, brother?’ Of ik kreeg complimenten over mijn haar. Die reis gaf me een heel speciaal gevoel, voor het eerst voelde ik me ergens deel van een groter geheel.»

HUMO Je groeide op in Brussel, trok naar Gent om te studeren, maar verhuisde onlangs terug naar de hoofdstad. Voel je je hier in Brussel thuis?

MOSUSE «Meer dan in Vlaanderen. Daar heerst een duidelijke norm, en daar beantwoord ik allesbehalve aan. In Brussel is het meer leven en laten leven.

»Sinds die reis naar de VS speel ik zelfs met het idee om daar te gaan wonen. Ik heb altijd van Amerikaanse muziek gehouden, maar had nooit gedacht dat de mensen me zo zouden liggen. Maar ik ben niet zo’n reiziger, ik ben heel slecht in regelen en plannen – vakantie geeft me meer stress dan ontspanning.»

HUMO Snel op tour vertrekken, dan regelt een tourmanager alles netjes voor je.

MOSUSE «Voilà. Dan moet ik gewoon overal op tijd staan, aan het eten, op de luchthaven en bij de soundcheck. En dan kan ik ook mijn paspoort meteen afgeven, zodat ik het niet kwijtspeel. Want bij mij is echt niks veilig (lacht)

VOORLIEFDE VOOR POP

HUMO Ik vond een krantenknipsel terug uit 1997 waarin je naam al voorkomt. Als baby was je op de persvoorstelling van de debuutplaat van Robbie Crown, de naam waaronder Robert Mosuse na The Radios een soulplaat maakte. Heb je herinneringen aan je oom Robert, die in 2000 op 30-jarige leeftijd stierf aan een hersentumor?

MOSUSE «Dat we in het ziekenhuis ballonnen gingen kopen. In 2000 was ik 4: dat moet één van mijn eerste herinneringen zijn. Ik heb toen ook een ballon meegenomen naar huis.

»De dood komt bij zo’n klein kind nog niet hard binnen, je krijgt dat niet bewust mee. Ik ben later wél gaan opzoeken wie Robert was, welke muziek hij maakte. Toen ben ik ook naar The B-Tunes beginnen te luisteren.»

HUMO The B-Tunes dreven op de samenzang tussen Ronny en Robert Mosuse en waren sterk beïnvloed door The Beatles, die je als kind thuis vaak hoorde. Keer je met je nieuwe ep – na een rebellerende elektronicafase – terug naar je muzikale roots?

MOSUSE «Er zit een voorliefde voor pop in mijn DNA, dat zeker. Mijn vader zong in de auto ook altijd de tweede stem mee met liedjes op de radio. Daar krijg je als kind onbewust veel van mee – gewoon al wat een tweede stem ís.»

HUMO Ook je band met labelbaas Stephen Dewaele gaat terug naar je babytijd: hij is je peetvader. Wil dat zeggen dat je nog nieuwjaarsbrieven hebt voorgelezen aan hem?

MOSUSE «Jaja (lacht). Maar meestal pas een hele poos na nieuwjaar: Stephen was altijd aan het touren met Soulwax of 2ManyDJs. Hij is toen weleens met mij naar de Fnac geweest, waar ik een heel slechte cd van Foo Fighters koos als nieuwjaarscadeau. Het zal wellicht met heel veel pijn in het hart zijn geweest, maar hij heeft me die toch laten kopen (lacht)

‘Mirror in Man’ verschijnt op 18/11 bij DEEWEE. Movulango staat die dag op Fifty Lab in Brussel.

Luister ook naar onze playlist:

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234