null Beeld /
Beeld /

cd★★★★☆

Nadat wij ‘The End, So Far’ van Slipknot voor het eerst beluisterd hadden, mocht een halve tekenacademie achteraf onze verbazing komen schetsen

Ruud Meert

Drie jaar na ‘We Are Not Your Kind’ heeft het negenkoppige beest Slipknot zijn zevende plaat klaar. Nadat wij ‘The End, So Far’ voor het eerst beluisterd hadden, mocht een halve tekenacademie achteraf onze verbazing komen schetsen, zoveel nieuw muzikaal terrein wordt hier ontgonnen. Opener ‘Adderall’ kun je zowaar een pópsong noemen. Geen bonkende drums, geen getier, geen scheurende gitaren, wel een pianootje, koortjes, oehs en ahs. Dat heet: een stijlbreuk. Terwijl je daarvan ligt te bekomen, geeft de door Corey Taylor met het schuim op de lippen gezongen single ‘The Dying Song (Time to Sing)’ je alweer een ouderwetse optater. Ook ‘The Chapeltown Rag’ en ‘Yen’ zijn mokerslagen. In ‘Hivemind’ tonen de Slipknotters dat ze als geen ander de brutaalste strofen naadloos kunnen laten overgaan in de catchyste refreintjes. Hoe meer de plaat vordert, hoe minder de nieuwe Slipknot aan de oude herinnert. Dat zal bij diehards en andere keikoppen misschien niet in de smaak vallen. Maar als dit ‘The End, So Far’ is, zijn wij nu al bijzónder benieuwd naar het vervolg.

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234