Beeld Redferns

inxsmichael hutchence

‘Neem van mij aan dat rock- en filmsterren vreselijk veel onzin vertellen over beroemd zijn’

(Verschenen in Humo op 2 november 1989)

In de ongelooflijk sjieke St.-James Club in hartje Parijs (het is er zo sjiek dat de portier me eerst niet wil binnenlaten) wipt Michael Hutchence meteen uit zijn stoel als Ik zijn suite binnenwandel en hij slaat me joviaal op de schouders. Hij zegt dat hij mijn smoel nog kent, ik zeg dat Australiërs goed kunnen liegen en daar moet hij om lachen. Het is meteen alsof elkaar al jaren kennen. 

Bekijk hier ‘Mystify’: de aangrijpende docu over het leven en de zelfdoding van Michael Hutchence

Dat is ook wel een klein beetje zo: dit moet zowat ons vierde interview zijn, en ik heb van INXS inmiddels een klein triljoen optredens gezien waarvan alleen het allerláatste (Werchter ‘88) tegenviel. Toen zagen de jongens er stuk voor stuk doodmoe uit, het leek plots of ie de afgelopen 3000 optredens allemaal de avond voor-dien hadden moeten spelen. Na die slopende toernee (‘Kick’ stond toen wereldwijd op één in de eIpeelijsten) heeft INXS zichzelf een jaar vrijaf gegund: Andrew Ferris, de toetsenman die samen met Hutchence de meeste songs schrijft is getrouwd, en ook de anderen doen het kalmpjes aan. Alleen Michael Hutchence verveelde zich, en dus belde hij Australische superweirdo Ollie Olsen en samen hebben ze het nieuwe groepje Max Q opgericht. Hun elpee (‘Max Q’) is net uit, u kent de fantastabele single ‘Way of the World’ al een tijdje van de radio. Ik zit dus in Michaels hotelkamer in de St.-James Club, we hebben twee sixpacks bij de hand, hij noemt me mate en we hebben de hele middag.

HUMO Je hebt de afgelopen twaalf jaar in INXS gezeten. Hoe zou je die periode in twee woorden samenvatten?

HUTCHENCE «Plezier Gemaakt, dat moet zowat de beste samenvatting zijn. Eigenlijk zijn die afgelopen twaalf jaar heel gemoedelijk en gewoon verlopen, ik heb ze in ieder geval niet als schokkend of verrassend ervaren. De hele INXS-opgang is voor hét grootste deel bijzonder uitgebalanceerd en afschuwelijk gezond verlopen. We hebben zeer veel meegemaakt, maar we hebben alles zonder veel kleerscheuren overleefd. Zoals het tot nu toe is verlopen kunnen we moeiteloos blijven doorgaan. Ons grote geheim is dat we écht stapje per stapje aan de top zijn gekomen: we zijn begonnen in een heel klein café en onze toernee vorig jaar is geëindigd in enorme stadions, maar toch hebben we geen enkele sport van de ladder over-geslagen.»

HUMO Maar is er een moment geweest waarop je merkte: nu zijn we een megagroep?

HUTCHENCE «Nee, in het oog van de orkaan is het altijd windstil. Je merkt wel dat sommige mensen je als een god willen behandelen, maar daar heb ik tot nu toe alleen maar heel hard om moeten lachen. Het hangt veel van jezelf af: ik heb rond mezelf geen scene gecreëerd van zogezegde interessante mensen die overal achter me aanhollen, in restaurants boek ik geen tafeltjes onder mijn eigen naam want dan staan er gegarandeerd vier fotografen aan de ingang, en ik loop niet over straat met drie lijfwachten achter me aan, de beste manier trouwens om de aandacht te trekken. De meeste vedetten en sterren spélen dat spelletje, maar ik vind het een zeer dom spelletje. Ik doe gewoon wat ieder ander normaal mens doet en maar heel zelden komt er eens iemand vervelend doen als ik in de rij voor de kassa van de bioscoop sta. Er zijn natuurlijk plaatsen waar je je gezicht op bepaalde momenten beter niet kunt laten zien, maar dat weet iedereen met een beetje gezond verstand’. Neem van mij aan dat rock- en filmsterren vreselijk veel onzin over beroemd zijn vertellen. Ze maken het zichzelf heel moeilijk, en leiden daardoor zeer miserabele levens. Ik ken dat slag mensen, en ik wil niet zoals zij zijn. Ik wil met jou straks over de Champs Elysées gaan lopen en er zal geen hond zijn kop draaien. Ik leid een heel normaal leven, in het midden van mijn orkaan (lacht)

HUMO Maar was er toch niet dat éne momentje dat je je afvroeg: waarom maakt iedereen plots zoveel drukte?

HUTCHENCE «Als er al een momentje was, dan was het net voor ons optreden in Texas Stadion tijdens onze laatste Amerikaanse toernee. Texas Stadion is enorm groot, en in de catacomben hoor je dat volk al roezemoezen en lawaai maken. Als je dan uit de kleedkamers komt is het net alsof je een Romeins circus betreedt en meteen de leeuwen moet bevechten. 80.000 mensen zetten hun keel open omdat jij plots hun blikveld komt binnengewandeld, dat is echt enorm. We hebben eens naar elkaar gekeken, Kirk maakte er een grapje over en toen was het gelukkig over. Maar ik begrijp dus wel dat je halfweg zo’n toernee begint te geloven dat je God zélf bent. In zo’n stadion spelen is bijzonder impressionant, maar aan de andere kant is het ook zo onwerkelijk dat je het heel gemakkelijk van je af kunt zetten. Maar ik doe het dus niet graag, in stadions spelen. Daar maken we binnen de groep wel eens ruzie over.»

HUMO Het brengt wel enorm veel geld op.

HUTCHENCE «O ja, en elke avond verkoop je een halve oplegger T-shirts, maar ik voel me in zo’n stadion toch meer een circusact dan een rockzanger. Een groot deel van het publiek is daar trouwens niet voor jou: ze zijn meegekomen met vrienden, ze willen erbij horen en samen dronken worden. Maar goed, 1/2 slaagt erin van zo’n megaconcert toch nog een belevenis te maken. Wij hebben nu afgesproken dat we voor elk groot concert ook een klein concertje zullen doen, eentje waar je het publiek nog kan ruiken. (lacht)»

HUMO De laatste wereldtoernee van INXS heeft zestien maanden geduurd, met bijna elke avond een optreden. Val je dan niet in een zwart gat als je thuiskomt?

HUTCHENCE «Ik zei al dat ik binnen de waanzin zo normaal mogelijk probeer te leven, en als ik dan thuis kom heb ik nauwelijks aanpassingsproblemen. Ik loop naar de kruidenier om de hoek en naar het café, net alsof ik het alle dagen doe. Alleen fysiek vertoon ik ontwenningsverschijnselen: die eerste weken na zo’n toernee begint omstreeks zeven uur je maag samen te trekken en begin je op en neer te springen. Je adrenaline weet nog niet dat je thuis bent (lacht). En nu je het zegt, na zowat een maand heb ik met de ergste depressie sinds jaren geworsteld: je hebt twee jaar lang alleen maar met grote emoties geleefd; en dan is het even wannen aan de emotietjes van alle dag. Maar als je die anti-shock één keer bent doorgekomen, geniet je volop van die kleine dingetjes. Ik vind het bijvoorbeeld bijzonder leuk om ‘s avonds mijn eigen eten klaar te maken, bij-na even leuk als optreden.

»Er zijn weinig dingen die ik mis. Het feit dat er op toernee voortdurend iemand achter je aan loopt om je bij het minste zuchtje te vragen wat er scheelt, is echt niet plezierig. ‘Uit de hoogte:) ’Ik heb me gesneden, lik mijn bloed op’ (lacht). Nee, ik mis het niet. Andere rocksterren genieten van dat machtsgevoel, maar dat zijn, dan nooit Australiërs. Wij houden niet zo van dat gedoe. Ik heb nog nooit een Australische groep gezien met slaafjes in dienst, maar ik heb wel slaafjes gezien bij die artiesten die iets hebben tegen de ontbossing van regenwouden en die zulke mooie liedjes schrijven over de uitbuiting van derdewereldlanden (lacht)

HUMO Je bent de afgelopen jaren bijzonder rijk geworden. Heeft dat je kijk op het leven veranderd?

HUTCHENCE «Het, enige wat geld je biedt, zijn kansen op nachtmerries. Rijke mensen slapen ‘s nachts slecht. Ik heb me altijd voorgenomen mijn leven zo gewoon mogelijk te laten verlopen, maar geld brengt altijd zorgen mee. Dat stoort me, want geld heeft me nooit geïnteresseerd. Ik vind trouwens niet dat ik me moet schamen om mijn geld, maar toch...»

HUMO Heeft het geld je manier van werken veranderd? Ik bedoel: vroeger schreef je een liedje omdat je iets uit je systeem wou hebben, maar nu zit de hele wereld op je vingers te kijken, en weet je dat je met de opbrengst van een liedje vier zwembaden zal kunnen kopen. Dat moet bijzonder beangstigend zijn.

HUTCHENCE «Als je met die zwembaden in je hoofd zit, gebeurt er niets. Alleen Michael Jackson kan achter een piano gaan zitten en heel bewust een hit componeren, maar bij gewone stervelingen werkt dat zo niet. Je moet als songschrijver een pure creativiteit proberen te bewaren waar je dan uit put, alhoewel pure creativiteit misschien geen goede omschrijving is. Tien jaar geleden gooiden ze in de pub bierblikjes naar mijn hoofd als ik een slechte song had geschreven, dus toen hield ik onbewust ook al rekening met invloeden van buitenaf. Songschrijven was in die dagen verdomd gevaarlijk (lacht). Ik mis die directe respons wel een beetje. Als je in een pub een nieuwe song uitprobeerde, riepen ze: ‘Ga naar huis!’ of ‘Jeu!’, en dan wist je meteen waar je aan toe was. Maar 80.000 mensen roepen altijd ‘Jeu!’, en de mansen die tijdens zo’n toernee tot je kleine kringetje behoren, komen niet altijd even’ eerlijk voor hun mening uit, want ze zijn bang hun job te verliezen. Uiteindelijk moet je je eigen strenge rechter zijn, en dat is niet altijd even gemakkelijk.

»Maar goed, ik bedoel maar dat je als songschrijver altijd aan invloeden van buitenaf blootstaat en dat je alleen maar in de running blijft als je die de baas blijft. Als je tijdens het schrijven denkt aan de hits die je zogezegd zou moeten maken, spring je uit het raam. Of je werkt vijf jaar aan een liedje van drie minuten, zoals Tears For Fears. Ik heb medelijden met die jongens, hoor. Vijf jaar in een studio aan een liedje zitten sleutelen en als het geen hit wordt, ben je failliet. Wéér dat geld....»

HUMO Dus die druk voel jij ook?

HUTCHENCE «Ik probeer voortdurend te vergeten dat ik aan het hoofd sta van een bedrijf dat jaarlijks miljoenen dollars omzet. Als ik er wel aan zou denken zou ik, stapelgek zijn. Maar songs schrijven wordt dus almaar moeilijker: je moet vermijden dat je jezelf herhaalt, maar waar moet je verdomme over schrijven als je vijftien maanden op de baan zit? Over de airconditioning die weer stuk is? Op elke tweede elpee staan altijd ‘I’ll Be Home Soon Baby’-songs. Daarom moet je af en toe eens uitbreken en rel schoppen, dingen uitproberen die falikant mislopen of hopeloos in de knoei geraken. Dat houdt een mens scherp. Ik begrijp bijvoorbeeld niet waar Michael Jackson zijn inspiratie vandaan haalt: die jongen moet echt bijzonder getalenteerd zijn. Sting heeft dan weer de easy way out gevonden: als je zingt over omvergehakte bomen hoef je niks over je eigen saaie leventje kwijt. Maar dat is een gemakkelijkheidsoplossing waarvoor ik weiger te kiezen.»

HUMO INXS heeft twaalf jaar lang vrijwel onafgebroken getoerd. Herinner je je nog data en steden of is dat één grijze brij?

HUTCHENCE «Soms vertellen de jongens een anecdote over een concert in Dallas, en dan hoor je iemand anders meteen zeggen: ‘Dat was niet in Dallas, maar in Chicago’, waarop dan een derde roept: ‘Maar nee, dat was niet in Chicago, dat was in Hannover!’ Van zo’n toernee herinner je je eigenlijk alleen maar de emoties, en zelfs de strafste voorvallen vervagen na een tijdje. Tijdens zo’n toernee heb je een ongelooflijk grote input van data, namen, gezichten en steden. Blijkbaar sla je die massa informatie wel ergens op want plots herinner je je de stomste details van een alledaagse gebeurtenis die je drie jaar geleden in een hotellift in Noemmaarop hebt meegemaakt.»

HUMO Hoe herinner je je België?

HUTCHENCE «België zal onlosmakelijk verbonden zijn met die twee openluchtoptredens aan het einde van de vorige toernee, toen Jon zo sukkelde met zijn knie.»

HUMO Dat is dus België: dat ene land waar de drummer zo sukkelde met zijn knie.

HUTCHENCE (lacht) «O nee, we zijn wel zeven of acht keren in België geweest, maar dat optreden in Werchter was het moeilijkste moment van onze carrière. Die dag vergeet ik nooit meer. Je vroeg daarnet op welk moment ik besefte dat INXS een supergroep was, een bedrijf van zoveel miljoen, wel, daar in Werchter was het zover. Je vriend heeft pijn aan zijn rotte knie en dat zal er met optreden niet beter op worden, dus zegt het gezonde verstand van dat concert maar niet te doen, maar aan de andere kant zijn er de fans en de contracten. Binnen de groep liep het in die periode óók niet gesmeerd: er is een grens aan wat een mens kan verwerken en toen zaten we met INXS over de grens. We liepen er als zombies bij, misten een beetje euh respect voor elkaar, en waren eigenlijk dood- en doodmoe. Hoor hém klagen, hoor ik je denken, maar neem van mij aan dat het verdomd gemakkelijk is om de grote rockster uit te hangen, zo’n dronken klootzak die voortdurend ‘fuck off’ loopt te roepen. Ik heb dat destijds in het pub-circuit jááren gedaan tot ik op een moment mezelf niet meer kon uitstaan. Dàt probeer ik dus nu heel bewust en ten allen tijde te vermijden, en ook dat vreet energie.

»Het is een hele opdracht om tijdens zo’n fysiek en mentaal zeer slopende toernee niet naar doping — drank, drugs, cocaïne — te grijpen. Dat is heel zwaar want je moet voortdurend géven, géven, géven, géven. Twéé uur lang geef je alles wat je in je hebt, maar dat is blijkbaar nog niet genoeg. De hele dag bouw je naar die twee uren toe, maar iedereen heeft altijd wat van je nodig. Ik praat nu graag met jou, maar als ik vanavond een optreden had, zou ik je haten omdat je me uit mijn concentratie haalt. Als je 250 dagen na elkaar aan die allesopslorpende twee uur van ‘s avonds moet denken; én je moet je diezelfde 250 dagen na elkaar ook nog verweren tegen mensen die je beletten aan die twee uur te denken, dan ben je op. In Werchter waren we op: niets kon ons nog schelen, we waren zo onverschillig als de pest en merkten het onderscheid niet meer tussen goed en kwaad. Daarom ook zijn de meeste rocksterren, die om te beginnen toch al de hersens van een veertienjarig kind hebben, zo’n vo-komen klootzakken. Ze zijn zo verwend als de pest en ze willen voortdurend aandacht. Als je de hele avond voor 25.000 mensen hebt gestaan die alles wat je doet fantastisch vinden en je komt daar-na in je hotelkamer, dan voel je je vreselijk eenzaam, neem dat van mij aan. Als je niet oplet zit je net als Bob Geldof in ‘The Wall’ voor je TV-scherm te zappen: klikklikklik-klikkiiklik. Tien minuten geleden had je nog de grootste emotie uit je leven en plots is er niets meer: ik denk dat je in weinig andere beroepen zo’n reusachtige stap van de hemel naar het niets kan meemaken.»

HUMO Je hebt 12 jaar bijna onafgebroken met INXS getoerd, en net nu je een jaar vakantie kan nemen, duik je toch weer met een nieuw groepje de studio in.

HUTCHENCE «En verdomd blij dat ik het gedaan heb. Ik ben zeer trots op die plaat en ik wil alle mogelijke moeite doen opdat ze gehoord zou worden. Als ik Ollie Olsen naar Parijs had gestuurd, was jij niet helemaal naar hier komen rijden, want wie is in godsnaam Ollie Olsen, juist?»

HUMO Juist.

HUTCHENCE «Ollie is mijn alter ego, mijn absolute tegenpool. Ondanks het feit dat al zijn vrienden mij haten, en mijn vrienden hem, is er toch iets dat ons naar elkaar toe zuigt. Ollie is het meest afschuwelijke ventje dat ik ooit ontmoet heb, maar tegelijk is hij ook bijzonder origineel en briljant. Hij is ook zo arm als een luis: toen ik ‘m opbelde om samen die plaat te maken werkte hij in een tweedehands platenwinkeltje in Melbourne en bezat hij een fiets, een jeans en twee T-shirts. Van de laatste elpee met zijn groep No zijn hooguit 4000 platen verkocht: maar de Kenners lopen heel hoog met hem op. Journalisten vechten om zijn gitaar te mogen dragen. Maar Ollie is vooral voortdurend vernieuwend, en temidden de muzikale nostalgie van tegenwoordig is dat een hele verademing. Wat bezielt trouwens al die jonge groepjes toch om per se de Velvet Underground te willen zijn en in New York aan overdoses te willen bezwijken? Hallo, waar zijn jullie mee bezig?

»Maar goed; tien jaar geleden waren Ollie en Nick Cave de goden van Melbourne. Nick is naar Londen getrokken en Ollie heeft in Melbourne al die tijd zijn eigen kronkelige weggetje gevolgd en wat hij ook deed, hij was steeds jaren vooruit op de anderen. Hij heeft iets kinderlijk gevoeligs over zich gehouden, hij is één van de meest onaangetaste figuren die ik ooit heb ontmoet.»

HUMO Mooi, maar waarom wil je dan ook samen plaatjes maken?

HUTCHENCE «Muziek in 1989 is volledig naar de verdommenis. Aan de ene kant heb je de kunstjongens en aan de andere kant de megasterren, en daartussen heb je niets meer, tenzij je Poison,Bros en Cinderella als iets beschouwt. Ollie en ik vroegen ons af wat er zou gebeuren als je zo’n megaster en zo’n kunstjongen samen in een studio opsluit, en ik heb tegen Ollie gezegd: ‘Bel je vrienden en boek een studio, ik financier de hele zwik’. De eerste ontmoeting met zijn vrienden was één grote grap: sommige onder hen hadden niet eens een instrument meer, en toen ik ze zei: ‘Jongens, natuurlijk zal ik jullie in de zak zetten, maar je krijgt tijdens de opnames wel drie warme maaltijden per dag’, waren er bij die dachten dat ik het meende (lacht). Er waren er zelfs bij die nog nooit in een vliegtuig gezeten hadden, kun je je dat voorstellen?

»We wilden dus eens zien welk resultaat onze samenwerking zou opleveren, en dat is enorm meegevallen. Ik vind ‘Max Q’ een van de beste pop-elpees die ik ooit heb gehoord, heel toegankelijk en subversief tegelijk.»

HUMO Zei hij objectief.

HUTCHENCE «0 ja, want ik heb die plaat honderd keer beluisterd en ik ben ze nog niet moegehoord. Dat wil wat zeggen.» (Dramt nog een tijdje door over hoe briljant Max Q wel is.)

HUMO Ben je nu niet alleen maar je investering aan het verdedigen?

HUTCHENCE «Misschien wel, maar ik had met dat half miljoen dollar evengoed een Ferrari kunnen kopen. Alhoewel Ollie had ‘m dan waarschijnlijk wel in de prak gereden (lacht). De fascist en de filantroop in mij wilden die plaat maken: de fascist kon tijdens de opnamen zegge : zo en niet anders, en de filantroop viste een stel getalenteerde muzikanten uit de goot en gaf hen een kans. Ik hoop dat ik de locomotief mag zijn die hen uit de obscuriteit trekt.»

HUMO Misschien verlies je je half miljoen

HUTCHENCE «So what?! Anders zat ik nu toch maar op een of ander strand dik te worden en meisjes te neuken. Waarom zit ik eigenlijk.niet op een strand dik te worden en meisjes te neuken? (lacht) Nee, ik had dit voor geen geld willen missen. Prachtig toch dat een kerel ais Ollie eindelijk ernstig wordt genomen door een grote platenfirma?»

HUMO Maar toch alleen maar omdat jij je schouders onder dat project heb willen zetten?

HUTCHENCE «Ja, maar Ollie heeft toch ook meegewild? Hij had net als al die andere zeikers in Melbourne kunnen zeggen: ‘Fuck you fucking Hutchence, wij zijn cool en willen niks met je te maken hebben. Wij blijven ons liever wentelen in de adoratie van onze 30 fans’. Want zo dom zijn die meeste underground jongens wel. Ze maken het zichzelf gewoon onmogelijk. De wereld is groter dan dat ene café in Melbourne waar ze zitten te leuteren over de ondergang van de rockmuziek. Laat ze eens iets doen, net zoals wij met INXS iets hebben gedaan! We geloven in de goede smaak van de mensen en hebben ons nooit te goed gevoeld om ook in boerendorpen waar de mensen zogezegd niet cool zijn, te gaan optreden. De mensen zijn niet dom hoor, dat heeft het succes van INXS ondertussen al wel bewezen.

»Er lopen in dit wereldje toch zoveel ongelooflijke klootzakken rond, daar heb je geen idee van. Twee jaar geleden liep ik fucking Mick fucking Hucknall tegen het lijf. Nu, ik had niet eens zin om hem te ontmoeten, maar een of andere lul van de platenfirma denkt toch altijd dat hij je een dienst bewijst als hij iets ‘regelt’. Ik zei ‘Hoe gaat het’ en die rasse klootzak antwoordde niet eens! Hij zat daar maar in zijn hoekje de miserabele rockster-die-weer-eens-wordt-lastig-gevallen uit te hangen. Ik werd er doodmisselijk van. Onnozel ventje!»

HUMO Ik heb ooit eens vrolijke-jongens-foto’s-gezien van John Lydon en jij. Is hij okee?

HUTCHENCE «John is fantastisch: hij verdraagt absoluut geen bullshit, en iedereen die bij hem komt slijmen boort hij genadeloos de grond in. Lydon heeft een heel eigen persoonlijkheid en intelligentie, hij is bijzonder gevoelig, maar tegelijk ben je ook altijd een beetje bang van hem. Maar eens hij je okee vindt, moet alles kunnen, net als bij Ollie. Als ik midden in een fuif tegen Ollie roep: ‘Go get ‘m Olliee’, bijt hij de eerste de beste idioot in zijn kuiten (lacht). Prachtmensen!

»Ik herinner me zo’n Award-uitreiking in Australië waaraan alle bekende rocksterren hadden deelgenomen. Na de uitzending staan al die Namen in een zaaltje bij elkaar als plots de deur openvliegt : daar staat Ollie, gekleed als een paracommando, met blikjes bier in elke zak van zijn pak, de waanzin in zijn ogen, en zo’n samoerai-band om zijn hoofd. O ja, en hij stonk ook want Ollie stinkt altijd (lacht). Alle gesprekken verstommen, en als het muisstil is, roept Ollie, als een junkie die al drie dagen niet heeft kunnen scoren: ‘Ik ken jullie wel, smeerlappen!’ Prachtig vond ik dat, want ik had ‘m een uitnodiging bezorgd (lacht). In Los Angeles wordt, Ollie verafgood, maar daar zijn ze dan ook knettergek. Onlangs zei ik tegen een Amerikaan dat hij naar de hel kon lopen, waarop hij antwoordde: ‘Hey, I love the way you hate me’. Knet-ter-gek.»

HUMO Ik heb ‘s ergens gelezen dat je een fan van Bukowski bent. Gebruik je dan je beroemdheid om met zo’n man in contact te komen?

HUTCHENCE «Dat zou ik kunnen doen, maar ik denk niet dat ik die man langer dan 20 seconden zou kunnen boeien. Ik zou graag eens een praatje met Byron slaan, want die heb ik net zeer grondig bestudeerd voor een film waarin ik heb meegespeeld. In Rome heb ik het huis bezocht waar Byron gewoond heeft, en Ik heb al zijn boeken en zijn correspondentie doorgenomen. Om dan uiteindelijk drie seconden in beeld te zijn; om ‘Goeiemorgen!’ te zeggen (lacht).»

(Vertelt een halfuur lang de gekste anecdotes over de film waarin hij samen mét John Hurt speelt. Hij toont me aanschouwelijk hoe hij samen met Hurt de korte nachten tussen— twee draaidagen doorkwam, hij springt uit zijn stoel, rolt over de grond en pist bijna in zijn broek van het lachen.)

HUMO Zo te horen bevalt het acteren je wel.

HUTCHENCE «O ja, ik ben gék op acteren, ik wil het wel ‘s vaker doen. Dat weten ze in Hollywood, en ze bedelven me onder de scripts. Je kan je niet voorstellen wat voor rotzooi ze de laatste tijd in mijn bus hebben gedeponeerd (lacht). Ofwel ging het over coke snuiven, ofwel over cokedealers oppakken. Dat is Hollywood vandaag: flutverhalen over kerels in Porsches met blonde meisjes die hun neus vol spul stoppen. »

HUMO Je bent nu 29, wat zie jij jezelf binnen tien jaar doen?

HUTCHENCE «Over een podium rondlopen heb ik altijd al een vrij vreemde bedoening gevonden — dat meen ik — en de dag dat ik het echt belachelijk vind, kap ik ermee. Ik denk niet dat ik op mijn 35 nog over een podium zal kunnen huppelen zonder mezelf achterlijk te vinden. Het is daarom zeer goed mogelijk dat de volgende toernee met INXS meteen mijn laatste wordt. Ik wil vermijden dat ik in mijn rolletje blijf vasthengen, en een idioot word.

»Maar op dit moment voel ik me beter dan ooit, op dagen als vandaag zou ik de wereld kunnen opeten. Als ik al eens verder denk is het nooit in carrièreperspectief, maar probeer ik me wel voor te stellen wat ik over vier of vijf jaar voor mens zou willen zijn. Waar wil ik me mee bezighouden? Waar zal ik wonen? Ik heb lang geleden een piepklein huisje — één slaapkamer — in een buitenwijk van Sydney gekocht, en ik kan me heel goed voorstellen dat ik daar na INXS op mijn gemak zal verderleven. Ik hoef niet meteen een kasteel, ik voel me eigenlijk overal thuis.

»Weet je waar het in het leven om draait? Dat je even probleemloos met zigeuners kan omgaan als met ministers. Daarom voel ik me momenteel zo goed thuis in Hong Kong: ik woon daar in een zestiende-eeuws vissersdorpje dat de laatste vierhonderd jaar nauwelijks veranderd is, en om de hoek is een supermarkt. Daar hou ik van, en ik schiet zowel met de vissers op als met het meisje achter de kassa. Dàt is leven en het is goed zo. Het grootste probleem van rijk zijn is dat je doorgaans alleen met andere rijken omgaat. lk ben in Beverly Hills geweest en ik ben er gaan lopen. Ik hou niet van ghetto’s, of van grenzen of hokjes. Okee, het is een heel plezierige gedachte om meer geld op je rekening te hebben dan je ooit in je leven kan opmaken, maar ik hoef daarom toch niet de dingen te laten die ik graag doe? Geld geeft je vooral een keuzemogelijkheid, en nog veel belangrijker: met geld koop je tijd voor jezelf. Daar zijn we uiteindelijk toch allernaal mee bezig? Jij verkoopt je tijd aan je baan om daarna tijd voor jezelf té kunnen kopen. Ik hoef niet meer voor een baas te werken, als ik wil hoef ik zelfs nooit meer te werken. Ik denk dus dat ik een vrij mens ben. Nog een biertje?» 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234