DRY CLEANING Beeld POONEH GHANA
DRY CLEANINGBeeld POONEH GHANA

CD★★★★☆

‘New Long Leg’ van Dry Cleaning zet al je nekhaartjes overeind

Op papier zou Dry Cleaning niet mogen werken. De saaiste groepsnaam sinds The Internet. Spoken word-zang. De zoveelste postpunkrevivalband. Maar luister dertig seconden naar openingstrack ‘Scratchcard Lanyard’ en de elektriciteit die dan al tussen je oren knettert, zet al je nekhaartjes overeind.

Hoe de songs van het Zuid-Londense kwartet precies al die vierkante meters kippenvel veroorzaken, valt moeilijk te zeggen. Misschien zit het ’m in alle tegenstellingen die ‘New Long Leg’ veertig minuten lang onder spanning zetten. De band roept een woeste storm op met de bijtende gitaren en soepele baslijnen waarmee Magazine, Wire en een hele stoet Amerikaanse alt-rockbands zich een weg naar ons hart baanden in de eighties. In schril contrast daarmee staan de schijnbaar emotieloze monologen die Florence Shaw aan elkaar rijgt als de emo dead-stuff collector uit ‘Strong Feelings’.

Producer John Parish slaagde erin om de sound van Dry Cleaning iets verder open te wrikken, zodat in ‘Unsmart Lady’ nu ook bassist Lewis Maynards voorliefde voor Black Sabbath doorschemert, terwijl de giftige wolken wah-wah die de track binnendrijven, laten horen dat Tom Dowse gitaar heeft leren spelen met Sonic Youths ‘Sister’ op de draaitafel.

Ook de teksten van Shaw kregen meer ruimte. Ze vertelt geen tales of ordinary sadness à la Arab Strap en heeft ook weinig gemeen met de koortsdromen van Kim Gordon of Wires afgemeten ‘Three Girl Rhumba’-poëzie. Volgens de cut up-techniek die ook beatschrijver William S. Burroughs gebruikte, knipt ze zinnen uit afgeluisterde conversaties, wenskaarten, statusupdates en advertenties om er teksten mee aan elkaar te plakken over de magie en de bevreemding die in het dageljikse leven schuilen, als je maar hard genoeg kijkt en luistert.

DRY CLEANING - New Long Leg Beeld RV
DRY CLEANING - New Long LegBeeld RV

Openingsregels als ‘The house is just twelve years old / Soft landscaping in the garden / An electrician stuck his finger in the plug hole and shouted / Yabba, her hippo’ blijken geheime deuren naar een andere alledaagse weirdness dan de onze. Song na song hypnotiseert Shaw ons met een gevoel voor ritme en timing dat zich kan meten met dat van onze favoriete rappers. Met subtiele spurtjes en vertragingen, alliteraties, herhalingen, rare klemtonen en onverwachte ontboezemingen. ‘Somebody pissed on my leg in the big Sainsbury’s’, klinkt het in ‘John Wick’. Je weet nooit wie er aan het woord is. Of Shaw sarcastisch is, of doodserieus, of gewoon alles en iedereen beu.

De spanning tussen die bedwelmende, monotone woordenstroom en de nerveuze soundtrack met loopings van krassende gitaren (in ‘Leafy’) en die bas die elegant als een steltloper door ‘More Big Birds’ schrijdt, doet ‘New Long Leg’ lang nazinderen. De momenten waarop tekst en muziek perfect in elkaar klikken, kietelen al onze neuronen tegelijk – onmogelijk om te blijven stilzitten. Je luistert nog eens en nog eens, en uiteindelijk wil je maar één ding: Dry Cleaning en hun art-rockstorm live trotseren. Het liefst vanavond al. Of anders toch zeker morgen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234