'Idiot Prayer'Beeld Nick Cave

CD★★★★☆

Nick Cave brengt een pure, serene performance op ‘Idiot Prayer’

Er was een tijd dat ik naar Londen zou zijn uitgenodigd om daar de opname van een nieuwe live-cd van Nick Cave bij te wonen. Er was een tijd dat je naar Londen mocht. Een tijd dat ‘live’ betekende dat een artiest het beste uit zijn repertoire speelde voor een publiek van uitzinnige en ontroerde fans, die dankbaar waren dat ze erbij konden zijn en die elke gram adrenaline en charisma van de artiest opzogen als was het manna uit de hemel – en bij schitterende concerten was het dat ook.

Nu, in het jaar van de rat, speelde Nick Cave solo in Alexandra Palace, met covid-19 als olifant in de kamer. Dit was het plan: Nick speelt voor een lege zaal, en wie wil, kan dat concert bekijken vanuit een filmzaal, niet live maar in uitgesteld relais. Maar omdat de bioscopen onverwacht opnieuw dicht moesten, werd ook die kijkervaring verstoord door cultuurvijand nummer 1. Blijft over: de cd.

Alexandra Palace is een prachtzaal met een slechte akoestiek, want die statige victoriaanse tempel is niet ontworpen voor concerten. Maar Ally Pally, de koosnaam die de Londenaars de zaal gaven, past bij het aura van stijl dat Nick Cave wil oproepen: de byroneske loner die de nood van social distancing tot deugd verheft. En de klank van de opname is perfect, je hoort zelfs het ritselen van de partituur en hoe zijn linkervoet op de vloer voor metronoom speelt.

De voormalige junkie heeft een op termijn dodelijke verslaving ingeruild voor een helende: werk, meer bepaald kunst. Niemand heeft zo’n grote output als Nick Cave, en omdat de rouw om zijn dode kind nu werk en verwerkingsproces heeft doen versmelten, is zijn productiviteit hoger dan ooit tevoren. En dan zijn er The Red Hand Files op het internet. Geen enkele andere rockster in de geschiedenis van de popmuziek heeft na een groot verlies zo gul gecommuniceerd met zijn fans: Nick Cave stelt zich tegenover zijn publiek afwisselend op als biechtvader, therapeut en liefdevolle oudere broer, en zijn antwoorden op uw vragen zijn zonder uitzondering eerlijk, genereus en schitterend verwoord.

Deze concertfilm en bijbehorende cd zijn slechts een etappe in een uniek parcours. Wie de voorbije decennia zijn passages in deSingel, het Koninklijk Circus, De Roma en Bozar heeft bijgewoond, zag het al eerder: een man aan een piano. Dit is een pure, serene performance van een artiest die – in stilte, zonder bindteksten – een eigenzinnige setlist van 22 songs afwerkt, met onvermijdelijke parels (‘Into My Arms’, ‘The Mercy Seat’, ‘(Are You) The One That I’ve Been Waiting For?’, ‘Nobody’s Baby Now’), maar ook opvallend veel minder bekende juweeltjes (‘Girl in Amber’, ‘Sad Waters’, ‘Black Hair’, ‘Euthanasia’, ‘Galleon Ship’).

Nick zingt vrijwel perfect omdat hij voor één keer niet wild gesticulerend een heel podium moet afbakenen en evenmin een uitzinnig publiek moet temmen. Eén keer moet hij lachen om een valse noot die juister klinkt dan de juiste. En hij speelt ostentatief bisnummers, ook al is er niemand die om meer roept. Toch niet in de zaal.

Stem. Piano. Songs. Charisma. Minder is meer. 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234