CD★★★★☆

Nine Inch Nails speelt Brian Eno’tje op ‘Ghosts V-VI’

Ik herinner me 2001 en nine eleven, en hoe weinig straffe muziek er toen over gemaakt werd. Bruce Springsteens 'The Rising' was iets te beleefd. Wu-Tang Clans 'Mr. Bush, step down / We're in charge of the war' klonk alsof de rappers vooral een clanoorlog met kungfuzwaarden onder controle hadden. The Beastie Boys tekenden de Twin Towers opnieuw in de skyline op de hoes van 'To the 5 Boroughs', maar toen was het al 2004.

Mijn favoriete 9/11-werk heet 'On the Transmigration of Souls' en is van John Adams. De New Yorkse minimalist focuste op berichten van nabestaanden die overal rond Ground Zero ophingen. Die berichten waren kort en simpel: 'You will never be forgotten', 'I love you', 'Louis, come home'... Adams dacht aan kantoorpapieren die - echt gebeurd - uit de torens dwarrelden, en zag de berichten beneden als een neerslag. Mooie gedachte, prachtig werk.

Fast forward naar 2020. Het vrij dystopische, quasi geheel instrumentale, tweeënhalf uur durende 'Ghosts V-VI' van Nine Inch Nails - eigenlijk Trent Reznor en Atticus Ross - past perfect bij de gepoederde vinyl wegwerphandschoentjes die we vandaag gebruiken. De dubbelaar is knap en herleidt 'Ghosts I-IV' (dat in 2008 net voor de wereldwijde recessie uitkwam) tot een schetsboek.

Trent Reznor - die in het geld moet zwemmen zoals Dagobert Duck, want Lil Nas X heeft in zijn monsterhit 'Old Town Road' een banjosample gebruikt uit zijn '34 Ghosts IV' - is in de perstekst van 'Ghosts' overal droog: 'We zijn gewoon antisocialen op zoek naar een muziekconnectie.' 'We hebben tot diep in de nacht gewerkt om zelf niet gek te worden.' ''Ghosts V: Together' is er voor als de wereld enigszins blijft samenhangen, 'Ghosts VI: Locusts' is er voor... ach, je komt er wel achter.' 'Op het vuur stond gewoon een gigantische bakpan vol angst, klaar om in iets veranderd te worden.'

Wacht! NIN moest alleen nog een lucifer afstrijken, en woesj? Zoiets? Zou kunnen. Van de beste songs, die allemaal langer dan 10 minuten duren, moeten er op z'n minst al behoorlijke demo's hebben bestaan. Dát, of diep in hun machinerie schrijven NIN-liederen zich tegenwoordig zelf in hun slaap.

Wat we op 'V-VI' horen? Reznor en Ross die samen Brian Eno'tje spelen. Een echo van een song als 'The Day the World Went Away'. Minimal music niet zo verschillend van die van John Adams. Een serieuze bas boven een akelig muziekdoosje dat van een artiest moet komen die er in 1978, op z'n 13de, bij was toen 'Halloween' van John Carpenter uitkwam. Koor en blazers zijn nieuw. Akkoordenprogressies zijn aanstekelijk. Stiltes klinken indrukwekkend. Dit 'Ghosts' haalt hier en daar het niveau van Mica Levi's soundtrack van 'Under the Skin'. Het grote verschil: bij 'Ghosts V-VI' hoort een werkelijkheid die zichzelf nog een tijdje zal blijven schrijven, aan de andere kant van het dubbele glas. Weird times indeed! 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234