Introvert van het concert

Nirvana op Pukkelpop: ‘De backstage liep vol jonge meiden die een pasje hadden gekregen’

Dertig jaar lang ging Mark Coenen op kosten van de baas maar dikwijls tegen zijn zin naar concerten. Te warm, te koud, mensen van 2 meter 20, wc’s vol kak: redenen genoeg om liever thuis te zitten. Toch heeft hij vele prachtconcerten meegemaakt op rare locaties over de hele wereld. Negen weken lang leest u hier de ooggetuigenverslagen van de Introvert van het Concert. Nirvana op Pukkelpop, Hasselt 25 augustus 1991.

Hondsvroeg, loeihard lawaai van een bandje waar ik nauwelijks van gehoord had, en ik zal niet de enige geweest zijn. Wij voor het podium waren niet uitgeslapen, Nirvana had volgens mij zelfs niet geslapen en stond als opener en vervanger van Limbomaniacs wat te wankelen slash wanken op het podium. Kurt Cobain en co. waren op zomertournee met Sonic Youth, Dinosaur Jr. en de Ramones en mochten invallen op een godvergeten vroeg uur. Ze kregen er omgerekend 750 euro voor. Limburg in de jaren 90: nooit was er zo vroeg op de dag zo'n pokkenherrie geweest. Na het concert liep de backstage vol jonge meiden die van Krist Novoselic een pasje hadden gekregen om nog vóór de middag de vriendschapsbanden aan te halen of van bil te gaan, wie zal het zeggen.

Zoals zo dikwijls bleek pas achteraf dat het een legendarisch concert was: vier weken na hun passage in Kiewit kwam 'Smells Like Teen Spirit' uit, het sonische monster dat Nirvana op de kaart zette en er meteen haast weer van afblies, want de impact van de plaat was zo groot dat hij het begin van hun zwanenzang bleek. Geen drie jaar later besloot Cobain dat het beter was om op te branden dan weg te deemsteren, en hij stak de loop van een geweer in zijn mond, met het bekende resultaat.

Nog één keer zou de band in België spelen, in de Vooruit - nog zo'n evenement waarbij zestigduizend man aanwezig was, als je de verhalen mag geloven. Het concert van voorjaar 1994 werd gecanceld omdat Cobain in Rome een overdosis rohypnol had genomen: het einde was nabij.

Het was een Pukkelpopeditie om door een gouden ringetje te halen. Als ik mijn geheugen pijnig, hoor ik de ene fantastische band na de andere. Maar als ik de line-up check, merk ik dat er toch ballast tussen zat: An Emotional Fish, bijvoorbeeld, nooit verder gekomen dan één convenabele song.

Na het finale concert van de Ramones maakte ik het meest hilarische dubbelinterview aller tijden mee: de statutair bezopen Shane McGowan in een klinkt-het-niet-dan-botst-het-gesprek met Joey Ramone: misschien wel de beste twintig minuten liveradio die ik ooit heb meegemaakt bij Studio Brussel. Er was geen speld tussen te krijgen en de liefde tussen beide heren was groot. Dat McGowan - die op de lijst van potentiële rockdoden al jaren in de top drie staat, na John Frusciante en Pete Doherty - nog leeft en Joey Ramone niet, is één van de grote raadsels van deze tijd.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234