Columnteaser Serge Simonart Beeld Jeroen Los / Humo
Columnteaser Serge SimonartBeeld Jeroen Los / Humo

ColumnSpinal Serge

‘Nu snap ik waarom ik een erectie kreeg telkens als ergens platte disco weerklonk’

Serge Simonart

Ik stel vast dat de managers van artiesten – altijd paraat om een gat in de markt of een zwakte van de muziekliefhebber te verzilveren – sinds enige tijd geld ruiken in het feit dat heel wat fans per se op de eerste rij willen staan. Ze doen dat omdat ze willen dat hun idool hén ziet – ‘fan’ is niet toevallig de afkorting van fanatic.

Het waren de sluwe liberalen van Eagles die als eersten tiers instelden: de eerste rij kostte tot vijf keer zoveel als de laatste. Algauw werden de moshpit en de golden circle een begrip – goud omdat de fan privileges kreeg, én omdat hij zich zo niet blauw, dan toch geel betaalde. Ook ik was zo’n nerd die altijd en overal op de eerste rij wilde staan. Voor mij ging het meer om de intensiteit van de beleving: wie op de laatste rij zit (tenzij in de bioscoop om daar stiekem te neuken) en zijn held(en) vanop afstand ziet, kan net zo goed thuis naar een klein scherm kijken. Het was een raar gevoel als ik later ging lunchen met of thuis bij sterren kwam voor wie ik als puber urenlang had aangeschoven om toch maar op de eerste rij te kunnen staan.

Eén van mijn eerste grote interviews was met Simple Minds in Edinburgh, en Jim merkte later tegen de baas van de platenfirma op dat hij nog nooit had meegemaakt dat een journalist pal voor hem in de zwetende, kolkende massa stond, en niet op het comfortabele vipzitje op de tribune. In Boston, op de ‘Achtung Baby’-tournee, nam ik vanuit de frontstage zelf foto’s. Niet lang daarvoor had ik nog vier uur in de stromende regen voor U2 aangeschoven om op de eerste rij te staan. Ook bij Bowie en Prince verkoos ik vaak de massa boven de guest tribune.

Wie op de eerste rijen staat, wordt beloond met een intenser concert. Maar nooit zozeer als die keer in Vorst Nationaal, toen ik aanschoof voor het optreden van Earth, Wind & Fire. In de rij praatte ik urenlang met twee práchtige Waalse meisjes. ‘Sport interesseert ons niet zo, behalve’, zei de oudste, ‘sports de chambre.’ Het duurde even voor het tot mijn 16-jarige bewustzijn en onderbuik doordrong wat ze bedoelde. In de uren na het concert leerde ik nog andere Franse termen, zoals soixante-neuf. De soundtrack in hun slaapkamer was platte disco. Ik heb een hekel aan platte disco, maar die nacht niet. Toen ik later leerde over de reflex van Pavlov, begreep ik waarom ik nog jaren later een erectie kreeg telkens als ergens platte disco weerklonk.

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Ik stel vast dat sinds enige tijd de managements van artiesten – altijd paraat om een gat in de markt of en zwakte van de muziekliefhebber te verzilveren – geld ruiken in het feit dat heel wat fans per sé op de eerste rij willen staan. Fans doen dat omdat ze willen dat hun idool hén ziet - fan is niet toevallig de afkorting van fanatic. Het waren de sluwe liberalen van Eagles die als eersten tiers instelden, waarbij de eerste rij tot vijf keer zoveel kostte als de laatste. Algauw werden de moshpit en de golden circle een begrip – goud omdat de fan privileges kreeg én omdat hij zich zoniet blauw dan toch geel betaalde.

Ook ik was zo’n nerd die altijd en overal op de eerste rij wilde staan. Voor mij ging het meer om de intensiteit van de beleving: wie op de laatst rij zit (tenzij in de bioscoop om daar stiekem te neuken) en zijn held(en) vanop afstand ziet, kan wat mij betreft net zo goed thuis naar een klein scherm kijken.

Het was een raar gevoel als ik later ging lunchen met of thuis kwam bij sterren waarvoor ik als puber urenlang had aangeschoven om toch maar op de eerste rij te kunnen staan. Een van mijn eerste grote interviews was Simple Minds in Edinburgh en Jim merkte later tegen de baas van de platenfirma op dat hij het nog nooit had meegemaakt dat een journalist pal voor hem in de zwetende, kolkende massa stond, en niet op het comfortabele VIP zitje op de tribune. In Boston, op de ‘Achtung Baby’ toernee, nam ik vanuit de frontstage zelf foto’s – reis, hotel en toprestaurant betaald door de platenfirma... Niet lang daarvoor had ik nog vier uur in de stromende regen voor U2 aangeschoven om op de eerste rij te staan. Ook bij Bowie en Prince verkoos ik vaak de massa boven de Guest tribune.

Wie op de eerste rijen staat, wordt beloond met een intenser concert. Maar nooit zozeer als die keer in Vorst Nationaal, toen ik aanschoof voor het optreden van Earth, Wind & Fire. In de wachtrij praatte ik urenlang met twee pràchtige Waalse meisjes leerde kennen. Sport interesseerde ons niet zo, behalve, zei de oudste, ‘sports de chambre’. Ze keek me veelbetekenend aan. Het duurde even voor tot mijn zestienjarige bewustzijn en onderbuik doordrong wat ze bedoelde.

In de uren na het concert leerde ik nog andere interessante Franse termen zoals soixante-neuf. Ik maakte mijn eerste triootje mee, vanop de eerste rij. De soundtrack in hun slaapkamer was platte disco. Ik heb een hekel aan platte disco. Maar die nacht niet. Toen ik later leerde over de reflex van Pavlov, begreep ik waarom ik nog jaren later een spontane erectie kreeg telkens ergens platte disco weerklonk.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234