OhmsBeeld Deftones

CD★★★★½

‘Ohms’ van Deftones bezorgt ons na tig luisterbeurten nog altijd kippenvel

Vier jaar na het lauw onthaalde 'Gore' hebben de jongens van Deftones nu 'Ohms' in de rekken gelegd, hun negende studioplaat in 25 jaar. Twee vooruitgestuurde singles, titeltrack 'Ohms' en 'Genesis', lieten al heel wat moois vermoeden. De rest van de plaat bevestigt dat alleen maar. Blijkt 2020 tóch nog zin te hebben.

We besparen u de natuurkundige uitleg, maar wat opzoekwerk leert: 'Ohms gedrag ontstaat door wrijving, door botsingen van de ladingdragers.' De vijf Deftones-leden hebben elk andere muzikale achtergronden, van new wave en synthpop over metal naar punk en hiphop, en die botsten naar verluidt ook geregeld. Maar net dat verklaart waarom de band een uniek geluid heeft. En ook waarom hij al meer labels opgeplakt heeft gekregen dan de danseressen van de Moulin Rouge flosjen op hun tepels. Is het nu postrock, shoegaze, alternatieve metal of toch psychedelica? En wie geeft er wat om?

Op 'Ohms' klinkt nog een spoortje van de dromerige weg die Deftones op 'Gore' was ingeslagen, maar de band heeft de laatste tijd vooral goed naar zijn oudere platen geluisterd. Daaruit hebben ze het allerbeste van de afgelopen 25 jaar gepuurd. Dat leverde tien songs op die soms hoekig en hondsbrutaal zijn, af en toe hypnotiserend en dreunend, en even later weer zacht zalvend. Dat de opener 'Genesis' heet, is meer dan een hint. Hier voltrekt zich een wedergeboorte: 'Climbing out of the ashes / Turning time inside out / We're miles beyond the sound'. De opener drijft zachtjes binnen op een hypnotiserende synthesizer en een dromerige gitaartokkel, maar deelt binnen de minuut al een muilpeer uit. Zanger Chino Moreno mag dan al 47 jaar op zijn teller hebben staan, zijn stembanden staan nog altijd even strak gespannen als op zijn 20ste. 'Ceremony' en 'Urantia' drijven tegelijk op stomende riffs en fluwelen synths. De bassen op 'Error' denderen als een stoomtrein door een bucolisch landschap, 'The Spell of Mathematics' is een nachtmerrie en een zeemzoet sprookje in één. Bijna twee volle minuten vingerknipjes, zacht tromgeroffel en een schuifelende bas? Daar komt alleen Deftones mee weg. 'Pompeji' komt behoedzaam uit de startblokken, maar barst al gauw ongenadig uit. 'This Link Is Dead' is de grootste klets in het gezicht die u dit jaar zult krijgen: 'I have no patience / For expectations / You're on your own'. Het refrein van 'Radiant City' biedt even de kans om naar adem te happen tussen het brute hakwerk door. 'Headless' is een koortsdroom en de hoekige riff die afsluiter 'Ohms' draagt, bezorgt ons na tig luisterbeurten nog altijd kippenvel.

Later dit jaar volgt een plaat met remixes van de legendarische plaat 'White Pony' uit het jubeljaar 2000. Die zal 'Black Stallion' heten en ook naar een plaats onder uw kerstboom hengelen. Maar eerst dit meesterwerkje in huis halen. 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234