Serge Simonart
 Beeld Johan Jacobs
Serge SimonartBeeld Johan Jacobs

ColumnSpinal Serge

‘Onontdekt talent is een mythe: talent zal al-tijd ontdekt worden, in de eerste plaats door zij die eraan kunnen verdienen’

Elke week buigt Serge Simonart, Humo’s eminentste popkenner ten westen van Clement Peerens, zich over muziek van vroeger en nu.

Ik maak al zes eeuwen geen deel meer uit van de jury van Humo’s Rock Rally, dus ik ben goed geplaatst om de deelnemers wat objectieve tips te geven.

Eén: laat je nooit intimideren. Het publiek – en dus ook de jury – mág naar jou luisteren, en betaalt daarvoor: jij hebt het dus in de palm van je hand, niet omgekeerd.

Twee: geloof niet in roddels over favoritisme. De jury is wanhopig om elke twee jaar minstens een handvol goeie nieuwe Belgische artiesten te hypen. Da’s goed voor de vaderlandse muziekkweekvijver, voor de jury zelf (nog altijd woedt een discussie over wie dEUS heeft ontdekt – ik zeker niet) en voor Humo. En onontdekt talent is, zowel in Hollywood als hier, een mythe: talent zal al-tijd ontdekt worden, in de eerste plaats door zij die eraan kunnen verdienen.

Drie: zorg voor een zangeres, of toch minstens één vrouwelijk en zelfs bij mistig weer sensueel ogend groepslid. Dat helpt, want ook in MeToo-tijden zijn bijna alle juryleden lelijke mannen. (Had ik al gezegd dat ik níét in de jury zit?)

Vier: je krijgt één kans. Het is geen repetitie.

Vijf: denk groot. Anno 2021 zit niemand te wachten op een schuchter gebracht folkdeuntje. Muzikaal is the sky the limit.

Zes, maar daar is het in deze editie al te laat voor: de groepsnaam is álles. Zou Radiohead zijn wat ze nu zijn als ze The Premature Ejaculations hadden geheten? Origineel en kernachtig – 95 procent van de supersterren kennen we in twee, maximaal drie lettergrepen.

Nu het er toch niet meer van zal komen, kan ik het volgende wel opbiechten: ik heb twintig jaar lang het plan gekoesterd om, als practical joke, incognito mee te doen aan de Rock Rally, te winnen, en zo mijn collega’s voor schut te zetten. Het is er nooit van gekomen wegens tijdgebrek, en omdat het als slungel van 1 meter 95 vrijwel onmogelijk is om wat dan ook incognito te doen, zeker als de juryleden ook nog je smoel kennen.

Een tijdje overwoog ik daarom als frontman met pruik en bril vanuit een rolstoel te zingen. Daar zou ik dan passioneel croonend uit vallen, waarna ik op de grond kronkelend mijn verpletterende avant-gardecover van Stafke Fabri’s ‘Ik zen veul te bescheiden’ verder zou zingen. Ik zag niet hoe makkelijk dat plan had kunnen ontsporen in derderangs-Spinal Tap.

Ik had al een artiestennaam: Dana Sinner, naar analogie van een Vlaamse zangeres die privé een stuk minder braaf was dan haar imago liet vermoeden. Niet slecht voor een groep die louter uit mannen zou bestaan.

Never mind. Doe het beter dan ik het gedaan zou hebben en knock ’em out. ABBA kwam uit fucking Zweden: Belg zijn is geen excuus om uw werelddominantie uit te stellen.

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234