'Rough and Rowdy Ways'Beeld Columbia

CD★★★★☆

Op de nieuwe plaat van Bob Dylan staan geen stinkers, integendeel

De cover van Bob Dylans nieuwe plaat ‘Rough and Rowdy Ways’ is veelbelovend. De ingekleurde hoesfoto van de bejaarde Britse Magnumfotograaf Ian Berry toont een beeld van een mens die tegen een jukebox aanleunt en een zwart koppel dat de zaterdagavondblues van zich af danst in een allang verdwenen keet in de Londense wijk Whitechapel.

Ze hebben een goede tijd, dat zie je, en ze verdoen hun vrije uren in rough and rowdy ways. Dylan zelf klinkt minder zorgeloos. Op ‘Murder Most Foul’, ‘I Contain Multitudes’ en ‘False Prophet’, de songs die ons al tijdens de lockdown bereikten, spreekt hij zijn donkerste ik aan. De eerstgenoemde song is een parlando gebrachte vertelling waarin Dylan met de moord op JFK als raamwerk alweer terugkijkt op zijn leven. Luidop mijmerend dropt hij namen van illustere collega’s, citeert hij flarden van songs die hem levenslang begeleid hebben en samplet hij uitspraken van de populaire president Kennedy, de man wiens hersenen uit zijn hoofd geknald werden door de enigszins verwarde communist Lee Harvey Oswald, een gewone bediende in het schoolboekendepot van Dallas, Texas, maar ook de dader die zeer wellicht verantwoordelijk was voor een murder most foul.

In Dylans betreffende liedje (nou, ‘liedje’, het duurt een stevig kwartier!) zou je over een soort lamento kunnen spreken, een haperende, trage klaagzang die begint in schijnbare stilte en uiteindelijk ophoudt in een bad van piano, viool en zachte drum. De tweede - en objectief wellicht betere - vooraf geloste song heet dus ‘I Contain Multitudes’ en blijkt zelfs radiovriendelijk te zijn. Het is ook al een stuk belijdenislyriek waarop de artiste-compositeur Robert Zimmerman zich van zijn meest boekvriendelijke kant laat zien. Walt Whitman en Edgar Allan Poe, Anne Frank en William Blake krijgen er ieder hun plek, maar als er een rijm nodig is voor Indiana Jones wordt dat toch simpelweg geleverd door The Rolling Stones.

‘Ik ben een menigte,’ welja. ‘Alles wat ik ooit gehoord, gezien en gezegd heb, woont in mij,’ zegt Bob. En Bob is niet gek.

Hij wil de wereld laten weten, nu hij straks 80 wordt, dat hij niets uitgevonden heeft. Dat zangers eigenlijk doorgeefluiken zijn die het moois wat geweest is moeten verbinden met wat nog gaat komen. Maar behoorlijk somber ook, deze ‘Multitudes’. Of vindt u ‘I sleep with life and death in the same bed’ een vrolijke zin?

Het derde proevertje dat Lockdown Bob ons nog in coronatijd serveerde, was ‘False Prophet’. Muzikaal is het hier no-nonsense blues geblazen, overigens gul geleend van ‘Loving Is Believing’ van de oude Sun-stalknecht Billy ‘The Kid’ Henderson. Het ritme is opgewekter hier, de stem heeft meer kleur, maar de woorden blijven gitzwart. De ik-persoon zwaait er dood en verderf en zegt dat hij misschien van alles is, maar zeker geen valse profeet. Dat hij niet per se geloofd moet worden, maar dat hij toch wel ‘said what he said’, alsook dat hij ‘can’t remember when I was born / and I forgot when I died’. Met andere woorden: ik ben gewoon ‘the song and dance man’ die ik altijd en alleen maar wilde zijn. Een sterk moment.

Tussen de zeven andere nieuwe nummers op deze ‘Rough and Rowdy Ways’ zitten overigens helemaal geen stinkers, maar integendeel geheid een aantal hoogtepunten. Ik had meteen mijn oude jongenshart verpand aan ‘Goodbye, Jimmy Reed’. Dat is een stevige, uptempo gebrachte hommage aan de gelijknamige bluesgitarist en zanger die van de grootste invloed was op Britse bad boys als The Rolling Stones en The Animals, maar die Elvis zelve ook nog een flinke hit toeschoof in de gedaante van ‘Big Boss Man’. Ook het op bijna militaire draf gebrachte ‘Crossing The Rubicon’ blijft bij. Helemaal anders, maar zeker even prachtig is ‘My Own Version of You’. Een schaamteloos liefdeslied, vermomd als een trage wals met een vleug ‘Danse macabre’ erin en wat beroemde woorden van Hamlet.

Ook uit een donker bos ontsnapt is de ‘Black Rider’, van de gelijknamige nieuwe song. Is hij de door God gezonden Dood die van Elckerlyck te horen krijgt dat hij te vroeg is op het rendez-vous?

Een andere titel, ‘I’ve Made up My Mind to Give Myself to You’, bevat ooh-ooh’s en een zomersfeer, maar baadt ook wat in de gospel, zodat men zich kan afvragen of de ‘you’ in kwestie een mademoiselle dan wel de Allerhoogste is.

Dylan zal het wel weten.

Hij is ondertussen 79 en nog zeker niet gek.

Marc Didden

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234