null Beeld Jeroen Los / Humo
Beeld Jeroen Los / Humo

columnspinal serge

‘Op mijn 15de imiteerde ik Peter Frampton’

Elke week buigt Serge Simonart, Humo’s eminentste popkenner ten westen van Clement Peerens, zich over muziek van vroeger en nu.

Serge Simonart

Time waits for no one: The Rolling Stones zongen het al. Zeker als een meedogenloze ziekte in het spel is. Inclusion body myositis is de wreedste ziekte die een perfectionistische meestergitarist kan overkomen: ze tast de spieren aan. Peter Frampton hield negen jaar geheim dat hij eraan leed, tot zijn lichaamstaal het uitschreeuwde.

De ziekte vordert traag maar genadeloos. Eerst kon Frampton niet meer rennen, dan de trap niet meer oplopen, dan amper nog stappen. Binnenkort zal hij niet langer de vereiste vingervlugheid en spierkracht kunnen opbrengen die soleren op topniveau vereist.

Frampton verkocht 11 miljoen exemplaren van zijn iconische liveplaat ‘Frampton Comes Alive!’ en trad jarenlang op in stadions. Ik zag hem in The Forum, in Madison Square Garden, in Vorst, in de Vooruit, in de Elizabethzaal, in het Koninklijk Circus... Almaar kleinere zalen.

Zijn ‘Farewell Tour’ is een race tegen de tijd. Toen ik hem voor Humo interviewde om die tournee aan te kondigen, vroeg een Amerikaanse collega: ‘Wordt jouw afscheidstournee zo’n oneindig verhaal met telkens een nieuwe comeback, zoals die van The Who?’ Het was alsof hij vroeg: ‘Je belooft toch plechtig om écht dood te gaan, hè?’

Ik hield van Frampton omdat hij, zoals Carlos Santana en Prince, niet de snelste, ruigste of technisch meest geavanceerde gitarist is, maar wel de meest melodieuze. Toen ik 15 was, imiteerde ik hem – ook ik had lang blond krullend haar, en ik kon zijn zeemzoete ballads naspelen op akoestische gitaar. Ik hield er meerdere lieven aan over.

Drie keer heb ik afscheid genomen van mijn jeugdheld. Het waren mooie concerten in Stoke, Londen en Brussel. Frampton schuifelde het podium op en speelde zittend, maar zong en soleerde nog uitstekend, al werd hij tijdens het gitaarduel in ‘Money’ door zijn vingervlugge gitarist overklast. Dan weet je – en dat typeert Frampton – dat hij zijn bandlid de richtlijn had gegeven: ‘Hou je vooral niet in voor mij.’

Aan het eind, na de symbolische cover van ‘While My Guitar Gently Weeps’, zei Frampton telkens hoopvol: ‘Never say never, right? Ik blijf vechten. Mochten ze alsnog een medicijn ontdekken, dan volgt er een ‘Miracle Tour’.’ Op een foto die ik in Londen had genomen, kon je de totale verslagenheid in zijn ogen zien. Te pijnlijk. Ik heb hem gewist.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234