null Beeld Renell Medrano
Beeld Renell Medrano

CD★★★★½

Op ‘Mr. Morale & the Big Steppers’ wil Kendrick Lamar geen messias zijn, maar een mens van vlees en bloed

Sinds ze vorige vrijdag verscheen, is er al heel wat geschreven en gezegd over de langverwachte nieuwe van Kendrick Lamar. Psychologische analyses, filosofische verhandelingen, recensies geschreven door meerdere personen, simpelweg omdat de te verhapstukken informatie te veel is voor één Corneel.

Jurgen Beckers

Er komt op ‘Mr. Morale & the Big Steppers’ namelijk nogal wat op je af: meer dan een uur muziek verspreid over twee vinylplaten (ook op Spotify speelt ze in twee delen). Achttien tracks waartussen geen single te ontdekken valt, en waarin Lamar zelfs naar zijn normen bij momenten pijnlijk openhartig en persoonlijk wordt. Whitney Alford, Kendricks partner sinds vele jaren en de moeder van zijn twee kinderen (ze staan met z’n vieren samen op de hoes), fungeert als een soort supporter/coach die hem middels voice-overs te gepasten tijde tot de orde roept, dan wel een hart onder de riem steekt.

Geen ‘Bitch Don’t Kill my Vibe’ hier, geen ‘Swimming Pools’, geen ‘HUMBLE.’, en al helemaal geen ‘King Kunta’. ‘Mr. Morale & the Big Steppers’ is een aardedonkere plaat die je achteraf niet zomaar even van je afschudt.

Ze begint met woorden die er niet om liegen in een song waarvan de titel boekdelen spreekt: ‘I hope you find some piece of mind in this lifetime,’ zingt een falsetto-koorstem, waarna mevrouw Lamar al een eerste keer aan het woord mag: ‘Tell them, tell them the truth’. ‘I been going through something,’ zegt Kendrick, ‘be afraid’. De song heet ‘United in Grief’, en wat volgt is een grimmige knipoog naar ‘What?’ van A Tribe Called Quest, over een zeer rudimentair pianoloopje. In minder dan een minuut echter zit Kendrick al op een ander spoor. De muziek zwelt aan en wordt chaotisch, en de drums gaan samen met de rapper in galop.

Zo gaat het de hele tijd op ‘Mr. Morale & the Big Steppers’. Noten worden midscheeps afgebroken om een volgende gedachtegang toe te laten, alsof de productie moeite moet doen om de chaos in het hoofd van Lamar te volgen. Af en toe lijkt hij zelf te schrikken van een nieuwe denkpiste, zoals wanneer hij in ‘Woldwide Steppers’ begint over de verantwoordelijkheden van het vaderschap, overgaat op – we kid you not – een analyse van zijn chakra’s, en dan ineens zegt: ‘I don’t know how to feel, like the first time I fucked a white bitch’. Lamar valt even stil, herhaalt dan zijn woorden, en vertelt vervolgens over hoe hij op zijn 16de vanuit het achtergestelde Compton in een rijke buurt belandde, waar hij de dochter van de sheriff neukte. De sheriff nota bene die ooit nog zijn oom Perry in de bak had gegooid. Win-win noemt hij het zelf. Een getoonzette revenge fuck midden in een song. De tweede keer dat hij een white bitch te grazen kreeg, was overigens in Kopenhagen, tijdens de ‘Good Kid, M.A.A.D. City’-tour. Ik geef het voor de volledigheid maar even mee, en ik hoef u niet te vertellen dat ik ook na een vierde beluistering van ‘Worldwide Steppers’ met gefronste wenkbrauwen achterblijf.

Een andere stomp in de maag is ‘We Cry Together’, een potentieel romantische titel waarachter een bijna zes minuten durende bikkelharde scheld- en kwetsparade tussen twee geliefden schuilgaat. Kendrick speelt Kendrick, actrice Taylour Paige neemt verbaal de handschoen tegen hem op in een kanonnade waarin zij het laatste woord heeft: ‘Fuck me nigger. Fuck me’. Ook hier gaat het in mijn hoofd na vier luisterbeurten van what the fuck.

Het gaat op ‘Mr. Morale & the Big Steppers’ niet alleen over bitches en fucking, Lamar zoomt ook in op zijn therapy, zijn leven als celebrity, de cancelcultuur, spiritualiteit, en gendergelijkheid. Over het één zegt hij zinvolle, wijze dingen, over het ander complete bullshit. We mogen er zeker van zijn dat dat de bedoeling was. Dit is stream of consciousness van iemand die er het meesterschap in heeft bereikt, en geen messias maar een mens van vlees en bloed wil zijn. Alsof iemand ooit een andere keuze heeft.

Niet alles op ‘Mr. Morale & the Big Steppers’ laat je in zak en as achter. ‘Father Time’ is een melodieuze track over daddy issues met een mooie cameo van Sampha. In ‘Purple Hearts’ laat Ghostface Killah nog eens horen hoe fenomenaal fantastisch hij wel kan zijn, en ‘Mother I Sober’ met Beth Gibbons van Portishead (en weer met dat her en der opduikende rudimentaire pianoloopje), is iets wat met een bescheiden hoopje verbeelding voor een ballad kan doorgaan. Singles kun je het niet noemen, maar tussen de aanslagen op ‘Mr. Morale’ klinken ze als een feest in de oren.

Schrijf u in op de festivalnieuwsbrief en mis geen enkele wedstrijd!

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234