SAM FENDER Beeld CHARLOTTE PATMORE
SAM FENDERBeeld CHARLOTTE PATMORE

CD★★★★☆

Op ‘Seventeen Going Under’ heeft Sam Fender iets speciaals te pakken

Sam Fender (27) kan mij krijgen. En God en mijn vrouw weten dat ik dat niet wekelijks zeg over gladgeschoren jongens met een gitaar.

Qua geluid eindigt de Noord-Engelse singer-songwriter vaak tussen Keane en The War on Drugs (typevoorbeeld: ‘Last to Make It Home’), en de songs lijken qua opbouw op elkaar: voorzichtig beginnen ze in mineur, tot ze rond de tweede minuut onvermijdelijk openbarsten als een rijpe kontzweer. Wie met een half oor luistert, verwart ze gemakkelijk met kampvuurmuziek van negenendertig in een dozijn. Maar op ‘Seventeen Going Under’ heeft Fender iets speciaals te pakken. Een onderhuids trillende kracht, die blijft nazinderen als het refrein al lang voorbij is. En teksten waarin iets wordt gezégd, en waarin hij wantoestanden aanklaagt als een Billy Bragg met wittere tanden. Dat hij het meent, merk je in zijn veel te eerlijke interviews.

De man uit Groot-Newcastle heeft het in ‘Seventeen Going Under’ vaak over de demonen van zijn jeugd. Die keren dat hij gepest werd, niet voor zichzelf durfde op te komen: hij kan zich er nu om voor de kop slaan – in ‘Get You Down’ bijvoorbeeld, de song met de mooie Clarence Clemons-achtige saxpartij. Ook in de titeltrack krabt hij oude korsten open: het van een voortstompend ritme voorziene ‘Seventeen Going Under’ is opgedragen aan alle gefrustreerde mensen, en herinnert ons eraan dat opgekropte woede geen goede raadgever is. Hij zingt ook ‘I’ve armed myself with a grin’ – ‘Ik kom zelden op de juiste woorden voor het juiste moment, dus ga ik maar debiel grijnzen.’ Dat geldt voor iedereen uit Newcastle, zegt hij ook ergens: ‘Wij Geordies hebben een stad gebouwd op zat worden en elkaar afranselen. Via therapie ben ik die mechanismen gaan begrijpen. Nu ben ik trots op wat ik vroeger het meest aan mezelf haatte: dat ik een kleine softie ben.’

In ‘Aye’ schiet hij het hardst uit zijn slof, over de onwil van de politiek om belangrijke problemen aan te pakken: ‘They watched Jackie pick up Kennedy’s head/They watched kids go to Epstein’s bed/They watched Hollywood whitewash remake movies/Of napalm falling like water on rocks’.

Gelukkig mag er nog gelachen worden. ‘Howdon Aldi Death Queue’ is mutatis mutandis de ‘Territorial Pissings’ van ‘Seventeen’: humoristisch bedoelde ketelmuziek over een coronaopstootje in de supermarkt.

Op de vraag hoe hij de lockdowns is doorgekomen, zei Fender onlangs: ‘Ongeveer zo goed als iedereen: het was verschrikkelijk.’ Het heeft ons wel ‘Seventeen Going Under’ opgeleverd: een sterke tweede plaat van een artiest wiens (weliswaar succesvolle) debuut ons twee jaar geleden amper was opgevallen. Dat heet: vooruitgang. Misschien niet voor hem, maar zeker voor ons.

SAM FENDER
Seventeen Going Under Beeld rv
SAM FENDERSeventeen Going UnderBeeld rv

Beluister hier onze playlist ‘Humo luistert’:

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234