null Beeld Maria Jose Govea
Beeld Maria Jose Govea

CD★★★☆☆

Op ‘WE’ staat minder algehele drukdoenerij. Góéd, zou je denken, maar algehele drukdoenerij is net het hele eiereten van Arcade Fire

Kan een groep die al bijna twintig jaar hoofdpodia vult en miljoenen platen heeft verkocht nog verrassend uit de hoek komen? Wellicht niet. Op ‘WE’, nog altijd maar de zesde plaat van Arcade Fire uit Montréal, staat weinig dat we niet eerder van hen gehoord hebben. Maar: ‘WE’ is op zijn minst beter dan de slappige voorganger ‘Everything Now’ (2017) en een goeddeels franjeloze terugkeer naar de roots.

Frederick Vandromme

Dat laatste misschien vooral omdat de band afgeslankt is. Om te beginnen liet Will Butler, broer van frontman Win, onlangs weten dat hij ermee kapte (live wordt hij vervangen door Dan Boeckner van Wolf Parade – benieuwd of hij net zoveel talent heeft voor podiumkolder). Bovendien is deze plaat meer dan ooit de baby van Win (42) en vrouwlief Régine Chassagne (45), die het gros van de songs schreven tijdens de eerste sliert lockdowns in 2020, afgesloten van de andere leden.

Misschien staat er daarom minder algehele drukdoenerij op. Góéd, zou je denken, maar algehele drukdoenerij is natuurlijk het hele eiereten van Arcade Fire – al sinds het sonisch compleet volgestouwde ‘Neighborhood #3 (Power Out)’ uit 2004, wat mij betreft nog altijd hun allerbeste song.

Terug naar ‘WE’. Tijdens het schrijven van pakweg ‘Age of Anxiety II (Rabbit Hole)’ en de titeltrack bestond het instrumentarium van Butler-Chassagne uit weinig meer dan een oude Steinway en drie gitaren: de net niet eeuwenoude Gibson van Butlers grootvader, de akoestische Martin van zijn vader en de splinternieuwe elektrische gitaar van zijn zoon, de 9-jarige Edwin Farnham Butler IV.

‘WE’ is ook de eerste van Arcade Fire geproducet door Nigel Godrich, het zesde lid van Radiohead – hun vorige twee platen hadden Thomas Bangalter (Daft Punk) en James Murphy (LCD Soundsystem) mee aan het roer. Het is ook veruit hun sentimenteelste, meligste werkstuk geworden: geen gezwollen poppathetiek (zie ‘Neon Bible’), geen confetti- en andere kanonnen (cf. ‘Reflektor’), geen polonaises (à la ‘Everything Now’). Tijdens de eerste minuten van het gelouterde ‘End of the Empire I-III’ waan je je op een halfzachte akoestische plaat uit de seventies.

Butler spreekt ons tegen: ‘De songs gaan over onversneden en onvoorwaardelijke liefde in een tijd dat de wereld uit elkaar dreigt te scheuren. Is dat melig? Ik noem het de essentie, de belangrijkste voorwaarde voor een gelukkig leven.’

De Chassagne-track ‘Unconditional II (Race and Religion)’ is de dansbaarste, en halverwege komt zelfs Peter Gabriel meedoen – na Bruce Springsteen, Mavis Staples en de Davids Byrne en Bowie de zoveelste held die ze de studio in wisten te lokken – al moet je je bloemkooloren goed uitspuiten om dat te horen.

‘WE’ is een rustige, bedachtzame plaat, die met elke luisterbeurt beter wordt. Dat zal voorlopig moeten volstaan.

null Beeld rv
Beeld rv

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234