Sunday Rose tijdens de preselectie in Nosta, Opwijk.Beeld Alex Vanhee

Humo's Rock Rally 2020De preselecties in Genk en Opwijk

'Opsteker: de groeimarge is gigantisch'

Berry stuurde voor aanvang van de voorlaatste preselectie zichzelf wandelen, waardoor we het in Genk met slechts één rapper moesten doen. In Opwijk, waar we wegens verschuivingen in allerhande agenda's elf acts voorgeschoteld kregen, ging het gemiddelde met vier hiphoppers dan weer aardig de hoogte in. De twintig halvefinalisten zijn intussen bekend, maar één ding moet ons nog van het lijf: het verslag van weekend nummer vijf!

CLUB 26, GENK

BRONCE

Genk begon in Maasmechelen met Bronce, vijf jongens die hun instrumenten meer dan aardig onder de knie hadden en originele knutselwerkjes hadden gefabriceerd waar met de beste wil van de wereld geen songs van te maken vielen. De zanger kraamde er met onvaste stem in onverstaanbaar Engels allerhande episch overheen. Als je je concentreerde op de afzonderlijke instrumenten, viel de verveling nog enigszins op afstand te houden, maar zodra je het perspectief wat vergrootte, leken hun songs wel een maand te duren. Bronce gaf de indruk zelf niet goed te weten waarom ze speelden wat ze speelden en mag het vizier op 2022 richten.

JESSE NIGHTS

Jesse Nights was een hippe jongeman met de juiste tattoos op de juiste plaats, een witte helmboswuivende kuif boven een zwarte stoppelbaard, en de nonchalante bric-à-brac klederdracht die het genre dat hij bezigde vereist. Emo-trap heette dat genre, met een beetje hiphop erbij. De composities en zanglijnen die Jesse samen met zijn dj Louis Voet had gemaakt, waren niet van catchiness verstoken, en doorheen de alomtegenwoordige autotune weerklonk een behoorlijke stem, maar veel meer dan een refrein met wat gewauwel erbij bleek er bij nader inzien toch niet te rapen, en ook tekstueel had Jesse eigenlijk maar één onderwerp in de aanbieding: weggaan. De eerste track heette 'Sorry That I Couldn't Stay', de tweede 'Hometown' (waar hij weg wilde), het derde 'Knocked Down (on the Floor)' (niet op tijd weggegaan). Jesse Nights zette in Genk geen prestatie neer waarvoor men zich moet schamen, maar Klaus hoopt voorlopig toch dat emo-trap niet in de lift zit. Hahahaha!

KING VICTOR

King Victor was een vierkoppige groep met vooraan zangeres Idalie Samad, hier en daar bekend uit 'Familie' en 'De buurtpolitie'. Zolang die vierkoppige groep aan zet was, was er voor King Victor weinig aan de hand: fris sprankelende pop die weliswaar netjes binnen de lijntjes bleef, maar waarop het desondanks fijn met de voet tappen was. Maar zodra Idalie begon te zingen, veranderde de perceptie aanzienlijk. Zeurderige melodieën, niet bijster goed gezongen, in slecht Engels. Wat in song nummer twee, het pompeus getitelde 'Fidus Amor', groteske vormen ging aannemen. Uitstraling had Idalie dan weer wel, en de eighties T'Pau-look die ze zich had aangemeten leverde in het jurylokaal zelfs een klein applausje op.

AA00

Bij Aa00 - een groepsnaam die in het containerpark bij het gevaarlijk afval mag - werd op bas iemand geïdentificeerd die in een ver verleden nog met Hoodoo Club in de finale had gestaan. Frontman Steph Van Uytvanck herinnerde de jury zich dan weer van zijn nochtans niet onuitwisbare doortocht in Opwijk twee jaar geleden. Een klein rondje googelen leerde Klaus dat Van Uytvanck - 52 jaar oud intussen - al eerder actief was in Humo's Rock Rally: met Flipside in 2004, en met Julez en Charlie Jones' Big Band in 2010. Onverzettelijkheid die meer felicitaties verdient dan de songs die hij in Genk bracht. Vakmanschap is Van Uytvanck duidelijk niet vreemd, en ook de groep in zijn rug was oerdegelijk. En eigenlijk was alles wat Aa00 deed oerdegelijk, en net daar knelde het schoentje. Er ging geen vuur van uit en er weerklonken geen songs die geschreven móésten worden. Waardoor bij de jury de bordjes met 'overbodig' unaniem de hoogte in gingen.

FUTURE MESSIAH

Bij Future Messiah herkenden we de gitarist van Bronce, en de 21-jarige Daan De Clerck, die twee jaar geleden in Hamont-Achel als frontman van wat toen ook al Future Messiah heette veel te licht werd bevonden. De Clerck had naar eigen zeggen het juryverslag ter harte genomen, in de groepsbezetting links en rechts wat pionnen verschoven en vervangen, en hard gewerkt aan iets wat twee jaar later exact dezelfde indruk maakte. De overacting waaraan hij zich in Hamont nog had bezondigd, liet hij in Genk achterwege, maar wat Future Messiah liet horen, klonk nog steeds als synthpop uit de afprijsbakken van de Aldi, en zijn teksten deden vermoeden dat hij de afgelopen twee jaar niet zo heel veel buiten was geweest. Uit 'Palatine': 'When you're walking on the holy ground / The choirs all tend to make a sound / A straight line is what I see / When I look in front of me'. En daar speelgoedsynths achteraan. Het was me wat.

WAVERY

Had er in het reglement gestaan dat er op de preselectie slechts één song gespeeld dient te worden, dan had Wåvery met opener 'Safe' wellicht kans gemaakt op een halve finale. Jessie Thijs had uitstraling en een meer dan degelijke stem, die in dat 'Safe' mooi tot zijn recht kwam omdat de drie begeleidende muzikanten zich netjes op de achtergrond hielden. Wat hen vervolgens bezielde om in het profetisch getitelde 'Misbehaviour' alle remmen los te gooien en de zaak met tempoversnellingen helemaal kreupel te spelen, daar heeft Klaus het raden naar. En toen Jessie in afsluiter 'Glow' zelf de genadeslag toebracht door haar mooie stem te verzuipen in een effect dat eigenlijk helemaal niet zou hoeven te bestaan, bleef er van de herinnering aan Wåvery's eerste song nauwelijks iets over.

STYZO

Styzo maakte live loops, en dat liep aanvankelijk niet van een leien dakje. In een vreemde opstelling met twee keyboards op wandelafstand van elkaar, en een laptop met Ableton op de grond achteraan het podium, leek het alsof hij iets aan het uitbeelden was waar het publiek het raden naar had. Klaus deed een gokje: dweilen met de kraan open. Zodra Styzo alles ritmisch en klanktechnisch op elkaar had afgestemd, kwam er iets uit dat aan Air, Daft Punk en Tame Impala deed denken, maar dan ontdaan van dingen waarvan je eventueel zou kunnen zeggen: hé, dat wil ik nog eens horen. Mooie klanktapijtjes die in de reclamewereld best verpatsbaar zijn, maar die, als hij begon te zingen, verraadden dat hij eigenlijk tevergeefs songs had willen maken.

JAKOMO

Jakomo, dat weet u intussen, zien we terug in de halve finales. Niet omdat de zanger één jurylid deed denken aan oud-procureur Yves Liégeois, wel omdat ze er met z'n vieren uitzagen alsof ze elk een totaal ander genre gingen spelen, dat eigenlijk ook min of meer deden, en daar iets redelijk unieks uit wisten te puren dat ergens in de gapende kloof tussen Dire Straits en Whitney belandde. Suave rock, noemen ze het zelf. Geen slechte omschrijving.

ACCESS UNLOCKED

Lang voor Access Unlocked aan de beurt was, galmde de stem van zanger Steven Jackson al door de gangen van Club 26. Hij maakte zich op voor een Olympische prestatie, en daar ging een indrukwekkende reeks stemoefeningen aan vooraf. Access Unlocked speelde metalcore, en het moet gezegd dat Jackson het er beter van afbracht dan de vier collega's rondom hem. Een indrukwekkend gegrom waarin wel degelijk zang te ontwaren viel, werd ondersteund door iets wat retestrak had moeten zijn, maar dat niet was. Waardoor Access Unlocked vooral punten kreeg voor sympathie, omdat Jackson afscheid nam met de woorden: 'Merci om te komen, en veilig thuis.' Een gebaar dat Klaus en de zijnen wisten te appreciëren.

NOSTA, OPWIJK

EENZAMEJONGEN

Waarom Eenzamejongen eenzaam was, viel niet moeilijk te achterhalen. Hij verborg zijn gezicht achter een bivakmuts en vervormde zijn stem tot het niet meer duidelijk was in welke taal hij nu eigenlijk rapte. Dat zijn laatste track zich vermoedelijk in het Nederlands afspeelde, kwamen wij maar te weten omdat er op het wedstrijdblad stond: 'Ik wil je alles geven'. Dat wedstrijdblad leerde ons verder dat Eenzamejongen 22 jaar was en zich soms ook Tropicalwaves noemt. Zijn optreden was heel even griezelig en werd dan een toneeltje zonder verhaal, een onverstaanbare eenakter. Eenzamejongen stond in Opwijk voor het eerst ooit op het podium. Zijn groeimarge is gigantisch.

BUCKLEFISH

Ze waren talrijk, de mensen die met de Bucklefish-bus naar Opwijk waren afgezakt, en het applaus dat opsteeg toen hun favoriete lokale helden het podium opstapten, was navenant. Wat Bucklefish liet horen, deed heel erg denken aan Humo's Rock Rally van twintig jaar geleden. Met veel enthousiasme gespeelde rechttoe-rechtaanrock die rammelde langs alle kanten en compositorisch weinig om het lijf had. Dat de frontman de frontman was, was duidelijk. Glenn Schelck heette hij, en toen hij voor de afsluiter aan de piano ging zitten, voelde je 'm denken: als ik hier maar hard genoeg op hamer, komt er vanzelf wel een song van. Denken is overroepen, zeker in de rock-'n-roll.

DK

De 24-jarige DK was veruit de meest Amerikaanse rapper die de afgelopen vijf weken aan ons was verschenen: losse jeansshort, hoge witte sokken in dikke baskets, en daarboven een basketshirt van Puff Daddy. Met zijn flow, timbre en tongval zat hij Jay-Z dan weer bijzonder dicht op de hielen. Het had heel makkelijk een karikatuur kunnen zijn, maar dat was het nooit, omdat DK ook de beste skills en de meest natuurlijke flow had die we de afgelopen vijf weken al hadden gehoord, en er in tegenstelling tot zijn rappende voorgangers wél in slaagde om het publiek volledig mee te krijgen. Halve finale!

BE IRVING

En nóg een halvefinalist! Veel scheelde het overigens niet of we hadden Frederik De Clercq twee keer teruggezien in de volgende ronde. Maar waar This Is Hert in Edegem duidelijk zijn project was waar nooit een hechte groep uit was ontstaan, was dat Be Irving wél gelukt. Samples van alledaagse voorwerpen waren in combinatie met gitaren die synths waren en melodieuze zanglijnen ook echte songs geworden, en hun creatieve cover van 'Zonder verlangen' van De Mens ('Without Desire' in handen van Be Irving) was veel meer dan een gimmick.

BEL-AIR

Bel-Air was een trio dat opwinding veroorzaakte, iets wat ons tot dan toe nog niet zo vaak gegund was geweest. Je kon het al zien aan de manier waarop de drumster achter haar drumstel ging zitten: wijdbeens, armen rustend op de knieën, hoofd lichtjes voorovergebogen, blik geconcentreerd op een onbestemd punt in de verte. De zanger zag eruit als Lux Interior van The Cramps met het kapsel van The Jesus and Mary Chain, en droop van het charisma. De bassist deed wat bassisten horen te doen: de zaak bij elkaar houden. Tot zover het uitstekende nieuws. Zingen kon de zanger veel minder - het was meer een soort gebalk dat hij produceerde - en de songs die Bel-Air had geschreven, hadden erg weinig om het lijf. Afsluiter 'Elderflower' begon als 'Ceremony' van Joy Division, maar ook dat werd al snel een boeltje. Bel-Air, goeie groepsnaam wel.

ODEUM

Odeum was de groep van Tijl Lenaerts en Thars Brisaert, elk 19 jaar oud. Tijl had de songs geschreven, Thars de teksten. Tijl speelde akoestische gitaar en zag eruit als een kruising tussen Josh Homme en Kris Wauters, Thars zong en hield het midden tussen Lil Peep en Sam Gooris. Met nog vier leden in de rug brachten ze songs waar niemand in de jury warm van werd. En toen iemand Klaus in het oor fluisterde: 'Ik moet aan Ed Sheeran denken', was er geen weg meer terug. Odeum sloot af met 'I Did Not Write This Song for You'. Op sommige momenten is alles duidelijk.

SUNDAY ROSE

Sunday Rose, alias de 24-jarige Rachel Mulowayi, was recent uitgeroepen tot één van de drie winnaars van De Nieuwe Lichting, waardoor de verwachtingen enigszins hooggespannen waren. Waar ze op StuBru de klus nog in haar eentje had geklaard, had ze voor Humo's Rock Rally een groep samengesteld, en wat voor één. Waarom de gitarist al bij Axelle Red en Josefien Deloof had gespeeld, werd snel duidelijk (niets te veel, alles subtiel, laidback sturend), en hoewel de rest van haar band veel minder kilometers op de teller had, droop ook daar de klasse vanaf. Mulowayi zelf was veruit de beste zangeres van het weekend, en tilde songs die erg klassiek maar tegelijk ook vederlicht waren moeiteloos naar een hoger niveau. Haar bio herinnerde men zich in het jurylokaal als de kortste van allemaal: soul singer. Twee woorden waarvan er niet één gelogen was.

WILL KING JR.

De derde rapper van de avond zag eruit als een ontsnapte gek die 'Driekoningen' kwam zingen. Linus Haertjens - 28 jaar en naast rapper ook zelfverklaard kunstenaar - droeg een korte broek met daarover een oversized hemd, een grote Clark Kent-bril, en boven op zijn met lang sluik haar bedekte kruin stond, welja, een papieren kroon. Alles wat Haertjens op het podium deed, leek vooral bedoeld om visueel effect te sorteren. Het beurtelings zingen in twee microfoons die allebei hetzelfde klonken, het draaien aan knopjes die niets teweeg leken te brengen, zijn lijzige struinen over het podium. Omdat er aan raps niks te rapen viel wat het onthouden waard was, ging het allemaal al snel op de zenuwen werken.

ZEDIAM

Na de voorlaatste volgde meteen de laatste rapper van de avond, en bij uitbreiding van Humo's Rock Rally 2020 - de Heer zij geen klein beetje geprezen. Zediam keek niet op een woordspeling meer of minder ('Zediam' mocht men bijvoorbeeld ook uitspreken als 'Zed I Am', en zijn ode aan Simba uit 'The Lion King' - zijn eerste grote liefde - heette 'Sin Bad'), had in zijn rug een producer die duidelijk iets in de pap te brokken had en er niet maar wat als secretaresse bijstond, en spuwde zijn rhymes in Engels waar grammaticaal niks op aan te merken viel. Aan echt goeie hooks ontbrak het hem echter wat, en ook inhoudelijk was het allemaal een pakje minder. 'To push the pain away, I pop a vicodin,' rapte hij in opener 'Waste of Time' met een smile zo breed dat Klaus er geen sikkepit van geloofde.

FIRST FLOOR

First Floor, een viertal uit de streek, deed twee jaar geleden in zaal Nosta denken aan de band op de Titanic die maar bleef doorspelen terwijl het schip aan het zinken was. Met een glimlach van beton worstelden zij zich toen doorheen een setje waarin meer fout dan goed liep, en ze lieten songs horen die nog het meest aan The Shorts deden denken ('Comment ça va? Comme ci, comme ci, comme ci, comme ça'). 'Gewoon blijven oefenen,' had Klaus hun toen voorgeschreven, een goede raad waar hij nu enigszins spijt van heeft. First Floor hád geoefend, waardoor het allemaal iets strakker in elkaar zat, en The Shorts hadden plaatsgemaakt voor een soort vijfderangs Green Day. Vederlichte compositietjes, verpakt in sounds waar de gemiddelde Klaus in een wijde boog omheen loopt. Niemand die zich tijdens de preselecties zo hard had geamuseerd als First Floor. Het weze hun voor de allerlaatste keer gegund.

BOSUM

Bosum was op weg naar de preselecties zijn groep kwijtgespeeld en stond er in Opwijk alleen voor. Als klap op de vuurpijl besloot hij net voor aanvang van zijn setje bovendien om het volledig akoestisch aan te pakken - zonder hulp van de geluidsinstallatie dus. Als afsluiter in een rumoerige zaal een meer dan gewaagde zet die om geheel andere redenen faliekant afliep. Met geluidsversterking zou het namelijk nóg duidelijker zijn geweest dat Bosums Engels krommer stond dan de rug van Quasimodo, dat zijn teksten en songs wel héél puberaal waren, en dat hij eigenlijk nauwelijks gitaar kon spelen. Bosum verving ter plekke ook nog zijn laatste song door een cover van 'Atlantic City' van Bruce Springsteen ('Van zijn eerste plaat,' dixit Bosum), en Klaus hoeft u wellicht niet te vertellen dat hij dat echt, echt, écht niet had moeten doen.

De preselecties zitten erop. Klaus heeft vóór de halve finales nog twee stilteweken op het programma staan, waar hij heel stilletjes naar 'Nebraska' zal luisteren, de zesde plaat van Bruce Springsteen. 'Everything dies baby that's a fact / But maybe everything that dies someday comes back / Put your makeup on fix your hair up pretty / And meet me tonight in Atlantic City.'

De halve finales van Humo's Rock Rally vinden plaats op vrijdag 13 maart in de Vooruit in Gent en op zaterdag 14 maart in Trix in Antwerpen. Info & tickets.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234