Paolo Nutini Beeld rv
Paolo NutiniBeeld rv

knapper dan houdinide vijfjarige verdwijntruc van paolo nutini

Paolo Nutini: ‘Je kunt naar Brussel gaan met niks, en terugkomen met een nieuwe plaat’

Met zijn eerste twee platen werd Paolo Nutini in de markt gezet als een tieneridool dat alles had: de stem, de looks én een goed verhaal. Met zijn derde worp, de extreem straffe soulplaat ‘Caustic Love’ uit 2014, wist de Schots-Italiaanse muzikant zelfs zijn grootste criticasters te bekoren. Maar na dat monstersucces – Nutini geldt als de meest gedraaide Schotse artiest van deze eeuw – volgden jaren van stilte. Tot hij begin deze zomer weer van zich liet horen, met zijn van levenslust overlopende vierde plaat ‘Last Night in the Bittersweet’. Op 5 oktober valt het fenomeen Paolo Nutini live te keuren in het Koninklijk Circus.

Katia Vlerick

Mail van de platenfirma voor het interview: geen vragen over Nutini’s radiostilte van de afgelopen vijf jaar, die volgens sommige bronnen te maken zou hebben met een ‘algehele inzinking’, dan wel ‘een relatiebreuk’. Lewis Capaldi en zijn fans lanceerden nog niet zo lang geleden trouwens een ludieke zoekactie op Twitter: ‘Waar is de vermiste Paolo Nutini?’ Gelukkig is er nog de muziek om vrijelijk over te praten.

HUMO Een eerste teken van leven na vijf jaar afwezigheid was je passage bij Jools Holland enkele maanden geleden, waar je een verpletterende performance gaf van ‘Through the Echoes’. Was je zenuwachtig voor je comeback?

PAOLO NUTINI «Toch wel, ja. Nu, Jools komt vooraf een praatje slaan, dat helpt. Hij is altijd zo vriendelijk geweest om ons uit te nodigen en een platform te bieden als we nieuwe stuff hadden. Erg fijn.»

HUMO ‘How can a new song sound so classic?’ schreef iemand als treffende comment onder het YouTube-filmpje van je performance van ‘Through the Echoes’ bij Jools.

NUTINI «O, wauw (stilte). Ik maakte zo’n ervaring onlangs zélf mee, toen ik de song ‘Falls on Me’ van de groep Sylvie hoorde, die mij tot dan toe volslagen onbekend was. Iedereen moet die song horen: hij werd vorig jaar uitgebracht, maar klinkt als een nummer van Karen Carpenter dat jarenlang in een kluis heeft gelegen, of als een outtake van Carole Kings ‘Tapestry’.»

HUMO Je nieuwe plaat ‘Last Night in the Bittersweet’ bulkt van de invloeden uit verschillende stijlen en periodes: van Led Zeppelin-vocals en Neil Young-gitaren over britfolk tot krautrock. Je móét wel een zogenaamde crate digger zijn.

NUTINI «Very much so. Ik ben constant op zoek naar muziek en laat me graag inspireren. Ik ga ook door fases waarin ik naar van alles door elkaar luister. Nu zit ik in een fase waarin ik veel naar Khruangbin luister, én Mazzy Star én Daniel Johnston. En ook The Pastels en Arab Strap

HUMO Die laatste twee bands zijn legendarische indiegroepen uit Glasgow. Hoe belangrijk was die Schotse roemruchte indiescene voor jou?

NUTINI «Ik geef toe dat ik er niet zo mee bezig was toen ik opgroeide en zelf muziek begon te spelen – ik luisterde meer naar soul en pop. Maar ik heb een groep als The Vaselines wel later in mijn leven leren appreciëren. Omdat ze zo goed zijn, en omdat ze ook dat typische Schotse trekje hebben: in interviews hebben ze tonnen attitude en een grote mond, op plaat laten ze vertederende en eenvoudige songs horen. Dat zie je ook bij Schotse groepen als BMX Bandits – niet voor niets één van Kurt Cobains favoriete groepen – en zelfs bij Primal Scream, of toch in hun ballads.

»‘Last Night in the Bittersweet’ werd overigens gemixt door Paul Savage: behalve een gegeerd producer is hij ook nog steeds de drummer van The Delgados, nog zo’n belangrijke indieband uit Glasgow.»

HUMO Je plaat werd grotendeels opgenomen in ICP Studios in Brussel. In hoeverre bepaalt zo’n omgeving de sound – of zelfs de inhoud – van de songs?

NUTINI «De song ‘Lose it’ is ontstaan in ICP Studios. We hadden de hele dag zitten zwoegen op een song die maar niet wilde vlotten. Het was intussen vijf uur ’s morgens, en bij wijze van afleiding, begon ik met een baslijntje te spelen dat ik nog had liggen. In een paar uur tijd hadden we ‘Lose it’: een song die klinkt alsof hij ergens in een groezelige garage tijdens de sixties is opgenomen, maar in werkelijkheid dus in Brussel is geboren. Tegen negen uur ’s ochtends waren we klaar, en konden we gaan slapen.»

HUMO Niet eerst even in het zwembad van ICP gedoken?

NUTINI (lacht) «De mengpanelen interesseerden me nét iets meer. Sommige zijn echt zeldzaam. Bovendien beschikt de studio over veel analoog materiaal. Je kunt er binnenwandelen met niks en een hele plaat maken. Ik krijg spontaan weer zin om ernaartoe te trekken, en die fantastische drumkits uit te testen.

»Ik heb trouwens alweer een volledig nieuwe plaat klaar.»

HUMO Na de jaren van stilte ben je productiever dan ooit.

NUTINI «Daar lijkt het wel op, ja.»

HUMO Op 5 oktober keer je terug naar Brussel, voor je show in het Koninklijk Circus. Heb je behalve ICP nog wat dingen in de stad ontdekt?

NUTINI «Ik heb intussen aardig wat tijd doorgebracht in jullie hoofdstad. I really love it there. De laatste keer dat we er moesten opnemen, was vlak voor Kerstmis, en toen heerste er een zeer gezellige sfeer.

»Ik heb ook een zwak voor Belgische muziek, en dan vooral voor Django Reinhardt, wiens gitaarstijl ik probeer te imiteren. Ik heb nog een lange weg te gaan.»

HUMO Een recente obsessie?

NUTINI «Eerder een levenslange. Een vriend op de middelbare school – Stephen – leerde me Django kennen. De eerste song die ik van hem hoorde, was het nummer ‘Tears’, met zijn violist Stéphane Grappelli. En dat is na al die jaren de song die ik intussen bijna kan spelen (lacht).

»Ik weet dat Stromae – die ik al verschillende keren live ben gaan bekijken en van wie ik een groot bewonderaar ben – het meest vergeleken wordt met Jacques Brel, maar mij doet hij op de één of andere manier meer denken aan Django. Laat ik het zo stellen: Stromae is voor mij de missing link tussen het creatieve genie van Django Reinhardt en het flitsende poppersonage Plastic Bertrand (lacht).»

HUMO Django Reinhardt is op een manier medeverantwoordelijk voor het ontstaan van heavy metal. Nadat Black Sabbath-gitarist Tony Iommi op 17-jarige leeftijd twee vingerkootjes verloor bij een fabrieksongeluk, nam hij een voorbeeld aan Django: die moest ook een nieuwe, eigen gitaarstijl ontwikkelen toen hij aan een brand twee verminkte vingers overhield.

NUTINI «O, dat wist ik niet, thanks. Black Sabbath is ook weer zo’n belangrijke groep voor me. Ik ben de laatste tijd erg bezig met het bestuderen van bassisten. The bass is speaking to me really loud – het is alsof mijn oren tegenwoordig enkel nog gericht zijn op basgeluiden. Dan denk ik aan vroege PiL, met Jah Wobble op bas. Maar ook aan de Black Sabbath-bassist Geezer Butler. Ik ben voor mijn nieuwe plaat trouwens veel songs aan het schrijven op de basgitaar.»

HUMO Verschijnt die plaat nog dit jaar?

NUTINI «Who knows. Alles is mogelijk, dat gevoel heb ik nu. Ik heb in ieder geval genoeg songs klaar om weer een plaat uit te brengen.»

HUMO Tot slot: je opende afgelopen juni voor Liam Gallagher in Knebworth Park. In 1996 speelde Oasis in Knebworth twee concerten die in totaal 250.000 man op de been brachten, het zogenaamde ‘hoogtepunt van de britpop’. Had dat optreden daardoor een symbolische betekenis voor jou?

NUTINI «Ik was te jong om de onversneden kracht van Oasis bewust te hebben meegemaakt – ik was pas 9 in ‘96 – maar ik voelde me zeker vereerd toen Liam me belde. En ik was me ten volle bewust van de symbolische lading van het concert. Ik kijk er ook tevreden op terug: ook al kwam het publiek voor Liam, ze luisterden en reageerden enthousiast op de voornamelijk nieuwe songs die ik speelde.

»Mijn ultieme advies aan muzikanten is trouwens: speel zo snel mogelijk je nieuwe songs live, dan worden het sneller klassieke songs (lacht).»

Paolo Nutini speelt op 5 oktober in het Koninklijk Circus. Tickets en info: ticketmaster.be

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234