PAUL MCCARTNEY
McCartney III
Hoes Beeld Humo
PAUL MCCARTNEYMcCartney IIIHoesBeeld Humo

CD★★★★☆

‘Paul McCartney III’ is een uitstekend werkstuk geworden

Ik zit op een stoel aan een tafel terwijl ik naar de derde helemaal-soloplaat luister van een zekere Paul McCartney, één jongen uit Liverpool. Om het voor oudere mensen als ik wat overzichtelijk te houden, gaf Macca zijn hogere vorm van huisvlijt deze keer de naam ‘III’ mee, wat fijntjes aansluit bij ‘II’ en ‘I’, lp’s die sommigen van ons al veertig, ja zelfs vijftig jaar in de kast hebben staan.

Lees hier ons interview met Paul McCartney: ‘Tijdens het schrijven denk ik nog weleens: John, hoe zou jij deze song beter maken?’

‘McCartney Alleen’ is een kaart die Sir Paul meestal op tafel legt wanneer het slecht met ’m gaat. ‘I’ was duidelijk een medicijn tegen de pijn die het barsten van zijn droombandje veroorzaakt had. ‘II’ was dan weer zalf op de wonde die de implosie van Wings met zich meebracht. En ‘III’ dan? Die hebben we wellicht te danken aan de corona-epidemie die in dit aflopende jaar 2020 de wereld lamlegde. Net als vrijwel iedereen ging Paul vorige lente in lockdown, een geforceerd soort stilstand die hem niet beviel en die hij bestreed door in zijn huisstudio te kruipen met zijn geliefde Hofner-bas, enkele akoestische en elektrische gitaren, een harmonium, een mellotron, een Moog-synthesizer, een piano, een contrabas, een klavecimbel, enkele maraca’s en een primair drumstel. Om daar, samen met de diverse stemmen die in zijn hoofd huizen, een nieuwe plaat te fabriceren.

Om maar meteen met het goede nieuws te beginnen: ‘III’ is een uitstekend werkstuk geworden, waarbij het 78-jarige zondagskind duidelijk niet alleen aan zijn eigen geluk gedacht heeft, maar ook aan dat van zijn biljoen bewonderaars. Schetsen van songs die al jaren in zijn kladboek stonden, worden nu ten gronde uitgewerkt, andere lijken hem zo in te vallen terwijl hij ze zingt. Ze klinken spontaan en zacht. De ene keer neigen ze naar folk, de andere keer warempel naar grunge. Er is zelfs tijd gemaakt voor lange instrumentals, zoals de opener ‘Long Tailed Winter Bird’, die mooi de weg opent voor het prachtige sluitstuk ‘Winter Bird’, waarin Macca op zijn best is. Naïef ook, maar dan zoals de kwaliteit die men aan sommige schilderijen toedicht.

Ik weet niet of ‘Find My Way’ een single wordt, maar een hit is het zeker. Het ontroerend simpele ‘Pretty Boys’ toont gewoon een oude man met een gitaar, tot je denkt: maar wát een man, wát een gitaar! Ook al zo’n topper is het tegelijk meditatieve en dynamische ‘Women and Wives’, waar Mac zijn beste rockstem bovenhaalt en een soort boogiewoogiepiano speelt. Het iets te lang uitgesponnen ‘Deep Deep Feeling’ moet er nauwelijks voor onderdoen. Terwijl de falsetfolk van ‘The Kiss of Venus’ en een toets klavecimbel andermaal een pluim prikken op de hoed van deze Mozart van de rock. Dat tracks als ‘Lavatory Lil’ of ‘Deep Down’ toch enigszins vullertjes zijn, mag hier de pret geenszins drukken.

Deze ‘III’ hoort gewoon op ‘I’.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234