null Beeld Thomas Nolf
Beeld Thomas Nolf

concert★★★★☆

Pavement speelde in het Koninklijk Circus zoals alleen zij dat kunnen: vaak furieus, soms frustrerend, meestal fabuleus

Ze klonken strakker dan in de nineties, trakteerden op vijfentwintig songs en lieten de fans meejoelen met grillige gitaarlijnen. Maar het uitverkochte Koninklijk Circus overrompelen deed Pavement niet. Stephen Malkmus en co speelden een concert dat voelde als een trage omhelzing, zo een die nog lang natintelt op je vel – net zoals hun invloed op de rockscene nog altijd nazindert.

Pieter Coupé

Even leek het weer 1994 in Brussel: ‘Cut Your Hair’ trapte de reünieshow van Pavement af met een overstuurd piepende gitaar, valse backings en een rommelig geluid. Ah, de gloriedagen van de lofi, toen rock móést rammelen, songs geen opsmuk nodig hadden en quiet quitting nog gewoon ‘aanmodderen’ heette. Pavement was er meester in: proberen was al goed genoeg, verwachtingen waren er om te kelderen.

Dat laatste deed deze opperslackers al een beetje met ‘Cut Your Hair’, een onmiskenbaar catchy nummer uit hun tweede album ‘Crooked Rain, Crooked Rain’ dat in 1994 de poort naar de mainstream opende. Maar de band, die in 1989 begon, zette uiteindelijk nooit écht de grote stap vooruit. En dat had je eigenlijk al kunnen opmaken uit de tekst van ‘Cut Your Hair’: daarin lacht Pavement vooral met groepen die mikken op een – let op: ironische aanhalingstekens – ‘carrière’ in de rockmuziek.

Vijf jaar lang zou Pavement verder touwtrekken met de muziekindustrie, en dat leverde nog drie geweldige platen op (‘Wowee Zowee’, 1995; ‘Brighten the Corners’, 1997 en ‘Terror Twilight’, 1999). Maar voor het decennium om was, trok frontman Stephen Malkmus de stekker eruit om aan een solorit te beginnen die intussen al dubbel zo lang duurt als die van zijn oude band. Pavements looptijd valt dus perfect samen met de nineties, en het heeft er alle schijn van dat het daarbij zal blijven. In tegenstelling tot pakweg Pixies zijn er geen plannen voor nieuwe muziek, en moeten fans het doen met reünieshows om de – plusminus – tien jaar. Raasde de band bij zijn eerste hereniging in 2010 nog door zijn set (die ook toen begon met ‘Cut Your Hair’), dan doen ze het nu, twaalf jaar later, wat bezadigder.

De vlugge, punky songs uit debuutplaat ‘Slanted and Enchanted’ (1992) dienden in Brussel vooral om het publiek zo snel mogelijk uit de stoeltjes te jagen – wie kwam trouwens op het idee van een zittende Pavement-show? – en om Bob Nastanovich even van de ketting te laten. De percussionist, mascottte en brulboei van de band stuiterde door ‘Two States’ als Elon Musk door Twitter en zocht voor het eerst schreeuwend de voorste rijen op. Dat dit nummer eigenlijk een persiflage is van de Noord-Engelse postpunkers The Fall liet de band zelf fijntjes weten via het woordje parody in de filmprojecties achter hen. Die knipoogden vaak naar de springerige knip-en-plakstijl van de Pavement-albumcovers en cd-boekjes.

Zo hard als in ‘Two States’ ging het nadien alleen nog even halverwege de set in ‘Unfair’, waarvan het publiek zelfs de noisy gitaaruithalen meejoelde, en in de bissen, toen het ultieme Pavement-anthem ‘Summer Babe’ met zijn gruizige gitaren het luidst van alle nummers werd meegezongen.

Verder vielen vooral de deep cuts op: de minder bekende albumtracks die Pavement veelal in de tweede helft van zijn set stopte. De vertraagde stonerjam ‘The Hexx’ meanderde traag door Duyster-grondgebied. Malkmus zong schor, maar compenseerde dat met het soort ronduit magistrale gitaarlijnen waarmee hij eerder ook al ‘Grounded’ richting sterrenhemel had gespeeld. Een echte fan favourite, onlangs nog gezamenlijk gecoverd door de nieuwe generatie vrouwelijke gitaarrockers: Snail Mail, Soccer Mommy, Bully en Speedy Ortiz. Nog zo’n fan is Kurt Vile, die vorige maand samen met zijn helden ‘Zürich Is Stained’ mocht zingen. Dat lofipareltje bleek ook in Brussel van een achteloze klasse – een wereldsong, losjes uit de mouw geschud en duidelijk een inspiratie voor Viles laidbacke gitaarescapades en lijzige zang.

Niet al die obscuurdere nummers vielen even goed: ‘Give It a Day’ klonk te dof en ‘Motion Suggests’ haalde de vaart uit de set op dezelfde wijze als de plaat waaruit die song komt (Wowee Zowee) de opmars van Pavements hypothekeerde: een gezapige, tikje weirde countryrocker op een moment dat je een frisse hit had verwacht die de boel weer oppookte, zoals het absurde ‘Stereo’ of het stuwende ‘Gold Soundz’ voordien hadden gedaan. En waarom kreeg Scott Kannberg, Pavements tweede songschrijver, in Brussel maar één song toebedeeld? Zijn ‘Date with Ikea’ – scherp en snedig – smaakte naar meer.

Het beste kwartier van het concert kwam vlak voor de bissen: ‘Folk Jam’, met extra groepslid Rebecca Cole op melodica en een nerveus jagend ritme van de tandem Steve West (drums) en Mark Ibold (bas), klonk ineens als een voorafschaduwing van wat Wilco een paar jaar later zou doen op ‘Yankee Hotel Foxtrot’. In het geweldige ‘Embassy Row’ verzoende Stephen Malkmus de twee zielen in zijn borst: de balsturige punk mocht eerst zieden en de geschoolde rocker kon daarna zalven met bluesy gitaarspel. Bij ‘Type Slowly’ haalde de klassieke gitarist dan weer de bovenhand – Malkmus is nu eenmaal een te beslagen gitarist om te lang aan te klooien. Solerend met in de ene hand countryrock en in de andere psychfolk, stuurde Malkmus jazzy, bijna kosmische licks de zaal in, opnieuw subtiel ondersteund door toetsenwerk van Cole.

‘Met het prachtige, droevige ‘Here’ daalde Malkmus weer af. ‘I was dressed for success / But success it never comes’, klonk het fatalistisch, al dacht een vol Koninklijk Circus – een zaal die Pavement in de nineties nooit had kunnen vullen – daar vast anders over. Van ‘Stop Breathing’, het laatste nummer in de reguliere set, knipte de groep pesterig de climax weg, om dan in de bissen nog eens helemaal los te gaan met de singles ‘Spit on a Stranger’ en ‘Range Life’ en afsluiter ‘Filmore Jive’. Die smerige sleper kreeg nu wel een verdiende noisy grande finale.

Speelde Pavement de perfecte show? Het idee! Perfectie, daar doen slackers niet aan. Maar ze speelden wel een concert zoals alleen zij dat kunnen: vaak furieus, soms frustrerend, meestal fabuleus. En die paar naar het podium geschreeuwde songs die we nog hadden willen horen? Afspraak rond 2030, dan maar voor ‘Father to a Sister of Thought’, ‘Box Elder’ en ‘Shady Lane’?

Luister ook naar onze playlist:

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234