GigatonBeeld Pearl Jam

CD★★★½☆

Pearl Jam - Gigaton

Er is in deze platenrubriek een virus losgebroken waardoor sommige fijne collega's een gros sterren toekennen aan platen waarvan ik denk: bôf... 

Omgekeerd zal dat ook weleens gebeurd zijn: platen worden veelal besproken door wie voeling heeft met het oeuvre van de artiest, en dan wil de bespreker van dienst zijn geliefde idool niet afvallen, ook al heeft die net een flutplaat afgescheiden. Vlaamse journalisten die plaatjes van Vlaamse artiesten bespreken, willen die artiest bovendien te vriend houden. De grootste zondaars zijn besprekers van middelbare leeftijd die middelmatige muziek van jonge artiesten de hemel inprijzen om te scoren bij hun kinderen, in de hoop dat ze papa enkele seconden lang cool vinden.

Ik wil maar zeggen, van mij geen slecht woord over Pearl Jam: van alle grungegoden zijn zij veruit de waardevolste en waardigste overlevers, een slecht concert heb ik hen nog nooit weten geven, een slechter dan tamelijk goeie plaat hebben ze evenmin ooit gemaakt. En in schril contrast met een verontrustend groot deel van hun toenmalige conculegae hebben ze het tijdvak van het houthakkershemd en de heroïnespuit overleefd.

Dat gezegd zijnde, is 'Gigaton' geen onmiskenbare hoogvlieger. De grungers van meer dan middelbare leeftijd scoren zes sterren voor bezetenheid en spelplezier, maar slechts drie voor de songs. De plaat klinkt een tikje slordig, en Eddie Vedder is hier iets te vaak wat Amerikanen a loose cannon noemen. Hij roept, spuwt en briest iets te lange tekstvellen uit over songs die wel intens, maar niet altijd memorabel zijn.

'Quick Escape' is zo intens en glorieus dat ik het zes keer na elkaar heel luid heb gespeeld. Ik stel het me voor op een groot podium, waar het van mij gerust lichte, tijdelijke gehoorschade mag veroorzaken. 'Seven O'Clock' is gezegend met een melodie die zich moeilijk uit je hoofd laat slaan, al is die eighties-synthriff (van producer Josh Evans) op het randje. En 'Take the Long Way' is een hogesnelheidstrein die zo aanstekelijk raast dat je wilt aanhaken, ook al dreig je verpletterd te worden. Andere songs, zoals 'Who Ever Said', 'Alright' en 'Superblood Wolfmoon', klinken als demo's van wat, met meer werk en visie, grootse songs hadden kunnen worden. Het is een vergelijking die niet helemaal opgaat, maar tot op zekere hoogte is Pearl Jam anno 2020 de erfgenaam van Bruce Springsteen, zij het met iets minder goede songs.

Natuurlijk krijgt ook Donald Trump er, direct en indirect, van langs. Waarom? Zijn ze jaloers op z'n prachtige kapsel, z'n charisma of de serene manier waarop hij politiek bedrijft? Zou deze plaat, als ze zes maanden later was uitgekomen, een coronaprotestsong hebben bevat? Wij hopen in ieder geval dat Covid-19 tijdig wordt gesmoord, zodat Pearl Jam op 2 juli in Werchter euforie kan zaaien. 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234