'Ik mocht pas binnen nadat ik mijn doodskop-T-shirt had verscheurd. Prince vond dat duivels en morbide: ‘Waarom zou je de dood op je borst dragen?’' Beeld Mark Ruiz
'Ik mocht pas binnen nadat ik mijn doodskop-T-shirt had verscheurd. Prince vond dat duivels en morbide: ‘Waarom zou je de dood op je borst dragen?’'Beeld Mark Ruiz

De rechterhand van PrinceMorris Hayes

‘Prince knielde, kuste mijn hand en bedankte me voor alles. Ik dacht: is dit een grap?’

Dat zelfs het overlijden van de witte duif van Prince voor CNN nieuws is, geeft aan dat de muzikale duizendpoot ook vijf jaar na zijn dood nog leeft. Dat Prince die duif indertijd in de credits voor ‘One Nite Alone’ omschreef als background artist, zegt dan weer iets over hem. Anno 2021 is Paisley Park Enterprises een door zakenlui geleid conglomeraat dat besliste om de verloren gewaande plaat ‘Welcome 2 America’ alsnog uit te brengen. Ze werd geproducet door musical director en rechterhand Morris Hayes, de enige muzikant die het moordende werkritme in Paisley Park twintig jaar volhield.

HUMO Voor de leken: wat is een musical director of MD?

MORRIS HAYES «Een manager die behalve over organisatorisch talent ook over een feilloze muzikale kennis beschikt en die op pyschologisch vlak zelfs de labielste, koppigste muzikant kan drillen. Het was mijn taak om ervoor te zorgen dat in Paisley Park alles geolied verliep. De New Power Generation was zoals de Justice League: elk van ons had een superkracht en samen waren we onoverwinnelijk. Als Prince de studio of de repetitieruimte binnenstapte, moest de groep klaarstaan en moesten we alle songs – soms meer dan honderd! – al foutloos kunnen spelen, zodat hij alleen nog moest finetunen. De grootste fout die een MD kan maken, is dat de baas tijd verliest.

»Ik heb Prince vooral geholpen met technische snufjes. In het begin speelde ik piano voor hem. Toen viel me op dat ik over veel betere keyboards beschikte, terwijl hij veel rijker was. That can’t be right, bro. Telkens als er iets was, zei hij simpelweg: ‘Fix it.’»

HUMO In Paisley Park kwamen vaak andere sterren jammen: Lenny Kravitz, Miles Davis… Wie nog? En liet Prince hen ook toe op repetities, of waren die een no-gozone?

HAYES «Ik heb goeie herinneringen aan jams met D’Angelo: die speelde eens een lange versie van Prince’ ‘Joy in Repetition’ en ‘The Question of U’, zo mooi! Prince plaagde me toen: ‘Hoorde je dat, Morris, D’Angelo hier speelde exáct de plaatversie, waarom kun jij dat niet?’ Questlove was ook altijd leuk. Wie nog? Beyoncé, Erykah Badu, Alicia Keys, Ronnie Wood, Elton John, Gwen Stefani, Lionel Richie, George Michael… Ik was nog het meest onder de indruk van de helden uit mijn jeugd, Stevie Wonder en Herbie Hancock, van wie ik als pianist alles heb geleerd… (Zucht) Soms kan ik niet geloven wat ik allemaal heb meegemaakt.

»Lenny Kravitz werd geduld op een repetitie, heel wat andere gasten niet. Sommige aspecten van het componeren ervoer Prince als zeer privé. Ik wist dat hij me graag mocht toen hij zanglijnen uitprobeerde en me niet vroeg de studio te verlaten. Als hij zong, voelde hij zich naakt, en daar mocht normaal niemand bij aanwezig zijn.

»Ook buiten Paisley Park regende het sterren. Ik heb ooit met Paul McCartney staan praten, één van The Beatles! En met prins Albert van Monaco! En met prinses Diana! Ik, een boerenpummel uit Pine Bluff, Arkansas! It’s crazy

HUMO Heb je in al die jaren een inzicht gekregen in hoe zijn brein werkte?

HAYES «Ik heb ooit verbaasd toegekeken hoe hij ten tijde van ‘Crystal Ball’ een paar dozijn partijen en overdubs razendsnel en systematisch opnam op een handvol instrumenten. Toen ik hem vroeg hoe hij dat zo snel en feilloos kon, mompelde hij: ‘Het is allemaal al lang af. Ik hoor het in mijn hoofd, ik moet het alleen nog uitvoeren.’»

HUMO Dat zei Mozart indertijd ook.

HAYES «Echt? ‘Amadeus’ was één van Prince’ favoriete films, alles daarin was voor hem heel herkenbaar, ‘vooral de tegenwerking’. Zijn andere favoriete film was ‘The Matrix’. We noemden hem een tijdje plagend Neo, zoals het personage van de uitverkorene in die film.»

HUMO Prince hield van practical jokes.

HAYES «O, man, hij stopte nooit! Hij imiteerde graag stemmen aan de telefoon. Op tournee in Duitsland rinkelde de telefoon in mijn hotelkamer eens. Ik nam op en een Duitse vrouw met een schrille stem vroeg in slecht Engels: ‘’Ousekeeping collect you laundry now miester Ayes!’ Ik was gehaast, we waren net geland en moesten meteen douchen en ons omkleden om op tijd in het stadion te raken. Dat mens van housekeeping belde nog vier keer terug. De laatste keer nam ik vloekend op en Prince lachte: ‘Ik wist dat ik je zover zou krijgen dat je zou vloeken!’ Het ongelofelijke was: Prince zat zelf in tijdnood, als ook hij zich niet haastte, zou het optreden te laat beginnen! En toch nam hij de tijd voor zo’n onnozele grap.»

HUMO Durfden jullie ook grappen met hem uit te halen?

HAYES «Mmm, niet echt. De heilige regel nummer één van Prince was: professionaliteit boven alles. Ik speelde eens een tikje slordig tijdens een concert bij hem thuis, voor een publiek van vrienden, familieleden en genodigden. Ik kreeg na afloop meteen een reprimande: ‘Of we nu voor honderd mensen optreden of voor honderdduizend: speel een perfecte show!’

»Zijn grappen hielden vaak verband met muziek. Eén keer toonde hij me een negatieve bespreking van een concert. Ik las die en begon op de reporter te schelden. Twee dagen later had hij een nieuwe song klaar, ‘Face Down’, waarin hij mijn scheldtirade had verwerkt: ‘Bury him face down, let the motherfucker kiss ass’ (lacht). Toen we met ‘The Gold Experience’ tourden, wilde hij een keer mijn haar knippen. Mark Brown (bassist van The Revolution, red.) had me gezegd: ‘Laat Prince nooit je haar knippen, hij kan er niks van.’ Maar toch deed hij het, tijdens een concert, zonder dat we stopten met spelen. Hij vond dat hilarisch, ook al omdat niemand het ooit eerder had gedaan.

»Eén keer, op het laatste concert van een tournee, wilde zijn nieuwe guitar technician naar aloude traditie een grapje uithalen, maar de timing was desastreus. Hij reikte Prince een opzettelijk vals gestemde gitaar aan in een vol stadion, toen hij zonder begeleiding zou soleren. Elke andere artiest zou door de grond zinken, in de coulissen vluchten of meteen een andere gitaar eisen. Prince niet: terwijl hij soleerde, stemde hij de snaren één voor één. Dat klonk alsof het zo was bedoeld. Zelfs wij stonden er met open mond naar te kijken.»

‘Het was een mirakel dat wij géén fouten speelden. Bij Prince brachten we alles live, óók de samples.’ (Foto: met de New Power Generation in Paradiso in Amsterdam.) Beeld Peter Lodder
‘Het was een mirakel dat wij géén fouten speelden. Bij Prince brachten we alles live, óók de samples.’ (Foto: met de New Power Generation in Paradiso in Amsterdam.)Beeld Peter Lodder

BLOEDZUIGERS

HUMO Prince had ballen van staal: toen het tijdens zijn iconische optreden op de Super Bowl in 2007 begon te stormen, riep hij: ‘Make it rain harder!’ Elke andere artiest zou dat optreden afgelast hebben.

HAYES «Ja, maar hij was een showman: hij wilde dat de Super Bowl-set een rollercoaster werd, en hij besefte heel goed de iconische waarde van een versie van ‘Purple Rain’ in de regen. Door de belichting leek het écht purperen regen (lacht). Wat hem ook typeerde: die beelden gingen de wereld rond, en elke andere artiest zou gecasht hebben door vervolgens op wereldtournee te trekken. Prince niet, hij trok zich terug in Paisley Park om aan een volgend project te werken.»

HUMO Hoe was het om een beroemdheid vanop de eerste rij mee te maken? Als je in een hotel de lift nam, stond jij naast Prince, en als…

HAYES «O, man, liften waren een groot probleem. Iemand stapte in de lift, de deur ging dicht, en vervolgens merkte die mens dat hij naast Prince stond. Aaaaarrgghh! Ik herinner me ettelijke incidentjes in hotels en op vliegtuigen waarbij met name oudere vrouwen Prince lastigvielen. Meestal luisterden die niet naar popmuziek, maar Prince was zo beroemd dat ze hem herkenden: ‘Oh, you’re the ‘Purple Rain’ guy!’ Daarom kopen supersterren een privéjet. En omdat ze er een dubbelbed in kunnen installeren (lacht). Ik heb ook scènes meegemaakt waarbij opdringerige fans eerst vroegen of ze met Prince op de foto mochten, om dan, als hij dat beleefd weigerde, los te barsten: ‘You ain’t worth shit, motherfucker!’»

HUMO Wat was Prince zijn grootste probleem?

HAYES «Hij was lange tijd samen met Michael Jackson de beroemdste mens op de planeet. Dan trek je profiteurs, bloedzuigers en oplichters aan. Hij vertrouwde bijna niemand, en niemand volledig. Ik zei hem eens: ‘Ik zou zo niet kunnen leven.’ Hij haalde de schouders op, met een droeve, gelaten blik. Het is eenzaam aan de top, ik weet dat, want ik stond naast hem.»

HUMO Heb je hem ooit normale, doordeweekse dingen zien doen?

HAYES «Prince was Superman. Ik ben heel groot en heb vroeger nog basketbal gespeeld, maar zelfs daarbij versloeg hij me! Men zegt me dat hij in zijn laatste jaren soms koffie ging drinken in een gewone snackbar, maar toen was ik al weg uit Paisley Park. Ik deed hem eens een fiets cadeau en daarmee reed hij soms rond. En één keer dacht hij dat iemand had geprobeerd om in te breken langs een hek aan de achterkant van het domein. Hij wilde toen meteen een grote ketting kopen om dat hek beter te beveiligen. Crazy, want daarvoor kun je een veiligheidsfirma of een klusjesman inhuren. Maar nee, hij wilde dat ik hem naar de ijzerwinkel reed en daar doolde hij een halfuur door de gangen, tot hij aan de kassa opdook met zijn armen vol sloten en kettingen. De andere klanten konden hun ogen niet geloven.»

HUMO Prince was allerminst de mensenschuwe kluizenaar voor wie hij lang werd versleten. Maar heb je hem ooit iets raars weten doen, iets wat jou verwonderde of verbijsterde?

HAYES «Het vreemdste dat ik ooit met hem heb meegemaakt, was toen hij bij mij thuis aanbelde. Hij had Kirk (Johnson, percussionist, red.) en mij ondergebracht in huizen schuin tegenover het zijne, omdat we dan snel beschikbaar waren – en om te voorkomen dat daar iemand anders zou komen wonen. Onder invloed van de getuigen van Jehova, die nederigheid en dienstbetoon preekten, daagde hij onverwachts op met Bria, zijn toenmalige lief. Ik ben blij dat er een getuige was, want dit gelooft niemand: Prince knielde, kuste mijn hand en hield toen een korte speech waarin hij mij formeel bedankte voor alles wat ik voor hem had gedaan. Ik dacht de hele tijd: dit is een grap, waar is de verborgen camera?»

HUMO Iedereen weet onderhand dat jullie keihard werkten en dat Prince amper sliep. Wat deden jullie om stoom af te laten?

HAYES «We speelden softbal, basketbal of tafeltennis. En bowling. Prince won altijd. En denk vooral niet dat we hem lieten winnen!»

HUMO Was het ooit stil in Paisley Park?

HAYES «Toen Michael Jackson onverwachts was gestorven, dook Prince een tijdje onder en werd alles opgeschort wat die week gepland stond. Hij was zo geschokt dat hij tijdelijk blokkeerde. Michaels dood was een realitycheck: het confronteerde hem met zijn eigen sterfelijkheid, want alle supersterren wanen zich ongenaakbaar en dus ook onsterfelijk. Dat hij later zelf aan een gelijkaardige, stomme overdosis pijnstillers is gestorven, is een bittere ironie.»

TWEE NULLEN TE VEEL

HUMO Ik wil niet stoken, maar: zeg eens iets slechts over Prince?

HAYES «Zijn rijstijl was abominabel (lacht). Hij was ongeduldig, reed te snel en was vaak verstrooid omdat hij met twintig andere zaken in zijn hoofd zat. Eén keer reden we in zijn Bentley zo snel dat ik het bijna in mijn broek deed. Hij vond dat grappig.»

HUMO Heb je hem ooit echt kwaad gezien?

HAYES «Sure. Hij is één keer tegen mij uitgeschoten omdat ik ‘Days of Wild’ niet speelde zoals hij dat wilde. Daar was ik niet blij mee, want al mijn vrienden zaten die avond in het publiek. Wat ik in die twintig jaar nooit heb gezien, is Prince die twijfelde of onzeker was.»

HUMO Hij deelde een tijdje boetes uit aan muzikanten die vloekten of in de fout gingen, zoals James Brown indertijd. Ben jij ooit beboet?

HAYES «Ja. Maar ik heb geweigerd te betalen. Prince kwam een uur vóór het concert de zaal binnen, inspecteerde het podium en beval: ‘Alles moet anderhalve meter meer naar links geplaatst worden.’ We hebben het voor elkaar gekregen, maar mijn assistent had enkele keyboards verkeerd ingeplugd, zodat ik tijdens het concert constant rare geluiden produceerde. Prince was razend. En hoe ik ook argumenteerde, hij bleef bij zijn standpunt: ‘Die kerel is jouw verantwoordelijkheid, jij hebt hem ingehuurd.’ Dus heb ik die 500 dollar boete op mijn assistent verhaald. Hij is nog groter en sterker dan ik, dus ik was blij dat we niet gevochten hebben.

»Je moet goed begrijpen hoe miraculeus het was dat wij géén fouten speelden. Bij Prince was alles live, álles! Wij waren de enige muzikanten op de planeet van wie werd verwacht dat we ook samples live naspeelden. Da’s aartsmoeilijk! Elke andere ster laat live de vooraf opgenomen samples meelopen op tape.

»Prince hield er wel van om de hiërarchie strikt na te leven. Vaak zei hij tijdens een repetitie dingen zoals: ‘Morris, zeg eens tegen jouw bassist dat hij daarnet drie valse noten speelde.’ Terwijl die man twee meter verder zat en kon horen wat Prince zei. Dan zei ik tegen de bassist: ‘Eh… what he just said.’ (lacht)

»Op andere momenten was hij extreem genereus. Dan zei hij: ‘Stuur je een factuur, of verlaat je je op mijn gulle hand?’ Ik koos dan voor het tweede, en ontving vaak een cheque voor een veelvoud van het bedrag dat ik gefactureerd zou hebben. Eén keer dacht ik: dit kan niet kloppen, hier staan minstens twee nullen te veel.»

HUMO Blijft de mythe van de onfeilbare Prince intact? Maakte hij zelf nooit fouten?

HAYES «Bijna nooit. Op één tournee, in Japan, kwam hij te laat aan en wilde hij gewoon wat jammen in plaats van de set nog eens door te nemen. En hij miste seintjes, zong soms de derde strofe vóór de tweede, enzovoort. Geen idee waarom, het was de enige keer in twintig jaar dat hij zo nonchalant was.»

HUMO Mocht je hem tegenspreken?

HAYES «Ja. Met mate (lacht). Ik denk dat ik daarom zo lang mocht blijven: ik praatte hem niet naar de mond. Maar ik moest opletten dat ik zijn meest gehate frasen niet in de mond nam. Hij haatte bijvoorbeeld ‘With all due respect’, hij zei dan: ‘Al wat na ‘Met alle respect’ komt, is steevast respectloos.’ Hij had ook een hekel aan het woord no. Ik moest niet proberen om hem ervan te overtuigen dat iets onmogelijk was. ‘Get it done’ was één van de zinnetjes die hij het vaakst uitsprak.»

HUMO De laatste jaren was Prince opvallend liever en genereuzer dan in de jaren 80. Hij zwoer ook bij positiviteit. Ik herinner me dat hij ooit een fotograaf beval om zijn T-shirt uit te doen, omdat er een beeld van de horrorfilm ‘The Blair Witch Project’ op stond.

HAYES «Dat heeft hij mij ook gelapt! Ik had een peperduur T-shirt gekocht waarop in glittertjes een doodskop stond afgebeeld. Supercool! Maar ik mocht pas binnen nadat ik dat T-shirt had verscheurd. Hij vond het duivels en morbide: ‘Waarom zou je de dood op je borst dragen?’ Hij was héél gevoelig voor negatieve vibraties. En hij heeft gelijk, de mode gaat te lichtzinnig om met cynische afbeeldingen. Hij had ook een hekel aan horrorfilms, volgens hem vergiftigen die je brein.»

PIJN OP HET PODIUM

HUMO Je stond soms voor zestigduizend mensen. En jij was verantwoordelijk voor de kleinste muzikale fout. Had je dan tijd om te genieten?

HAYES «Te weinig. Ook al omdat de shows alsmaar groter werden, en hoe meer volk, hoe groter de kans dat er iets fout loopt. Maar af en toe kreeg ik de kans om enkele seconden rond te kijken en drong het tot me door hoe gezegend ik was. Over een zee van uitzinnige mensen uitkijken is een machtig zicht, dat is absoluut verslavend. Als Prince lang soleerde tijdens ‘Purple Rain’, dacht ik: dit is the dude die ik zoveel jaar geleden als puber zag, toen ik zwoer dat ik ooit met hem zou musiceren. (Haalt een concertticket uit z’n portemonnee) Kijk, 17 december 1982, Pine Bluff Convention Center, Arkansas, de ‘1999’-tournee! The Time, Vanity Six en Prince op één avond! Dit heb ik al die jaren bewaard.»

HUMO Wist hij dat zijn musical director indertijd als puber in het publiek stond?

HAYES «Nee. Ik heb hem dit ticket nooit getoond. Waarom niet? (Lange stilte) Pff, daarover moet een psychiater zich maar eens buigen.»

HUMO Wat vond jij als pianist van zijn laatste optredens tijdens de Piano & a Microphone Tour?

HAYES «Al in 1996 in Japan had ik bedacht dat er drie constellaties waren die Prince ooit zou uitproberen. Een groep met enkel vrouwelijke muzikanten, een solotournee, en een tournee met klonen van zichzelf. Klonen waren voorlopig geen optie, dus die solotournee was the next best thing. Maar die laatste optredens waren niet ontspannen, en we weten nu waarom: hij verbeet stiekem de pijn.»

HUMO Zag je het einde aankomen?

HAYES «Nee. Toen hij zoveel pijn kreeg en die illegale pijnstillers begon te slikken, was ik al weg. Ik heb hem voor het laatst gezien toen hij in Anaheim optrad met 3rd Eye Girl. Hij wist dat ik daar in de buurt woonde en had me uitgenodigd. Ik had eerlijk gezegd geen zin om te gaan – het is pijnlijk te moeten zien dat anderen jouw plaats op het podium hebben ingenomen. En er waren sterren die hem opeisten… Ik fluisterde na de show tegen hem: ‘Iedereen wil hier een stuk van jou, ik spreek je later nog wel.’ We hebben daarna een paar keer gemaild over praktische zaken. En toen was het voorbij.»

‘Welcome 2 America’ is uit bij Sony.

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234