RaketkanonBeeld Alex Vanhee

CONCERT★★★★½

Raketkanon was groots, is groots, blìjft groots (Vooruit)

Zoals Adolf H. zei, die vrijdagochtend net over de Poolse grens: ‘Daar zijn we dan.’ Een klein halfjaar na het nieuws dat Raketkanon de eigen euthanasie in stelling gebracht had, is de laatste ademstoot definitief uitgespuwd. Een geval van voltooid leven: als alles, bepaalde worsten en de occasionele regeringsvorming daargelaten, een eind kent, dan ook muziekgroepen. Maar toch, in het geval van Raketkanon: heremejee, wat sneu.

In de Vooruit werd vooraf, misschien wel om de zenuwen onder de knoet te krijgen, her en der nog manhaftig gespeculeerd dat er misschien nog een festivaldatum of twee zouden volgen komende zomer, maar dat was de erfenis verdelen om de begrafenis te vergeten. Zodra de zaallichten uitstierven, werd namelijk duidelijk: hier zou een afscheid plaatsvinden. Op groot scherm werd een compilatie aan tourbeelden geprojecteerd, terwijl geïsoleerd achter het doek de groep ‘Robin’ inzette. Onbehaaglijke, stapvoetse inleiding, maar de broederlijkheid tussen baan en bed die je ondertussen op het scherm zag, bevestigde het hangende vermoeden dat ‘I Live in a Society’, de documentaire die zogezegd over het maken van die laatste plaat ging, maar waarin vooral uitmuntend heen en weer geneuzeld werd over het heil van clicktracks en de salonfähigheid van bongo’s, gewoon een Gentse variant was op ‘This is Spinal Tap’. Tegen het einde zou er nog een keer verwezen worden naar die documentaire toen plots de penetrante clicktrack die erin schittert door de speakers tikte.

Doek naar beneden, haar en vuisten omhoog: ‘Fons’, naam als een duivenmelker, klauwen als een gier, herinnerde eraan dat niet elk afscheid per se begeleid hoeft te worden door getoeter in een zakdoek. ‘Nico Van Der Eeken’ bevestigde moeiteloos die kwade intenties, maar het was ‘Judith’ afwachten eer het publiek geloofwaardig ontoerekeningsvatbaarheid kon pleiten. Dat ging ook op voor Pieter-Paul Devos: ooit maakte hij naam als het favoriete hoofddeksel van Belgische festivalpublieken, maar donderdagavond werkte hij zijn op stapel staande afscheid opvallend beheerst af. Misschien was hij al aan het rouwen geslagen, misschien waren het alsnog de jaren van verstand die aanbraken. Alhoewel: af en toe vergreep hij zich aan één van de pluche beesten die het podium opgeslingerd werden door publieksleden die de oproep aan de inkom, om Raketkanon te elfder ure nog hun eigen ‘Tien om te zien’-momentje te bezorgen, ter harte genomen hadden.

RaketkanonBeeld Alex Vanhee

Wie z’n Raketcanon uit het blote hoofd kende - jawel, ik doe eens gek deze laatste keer - kon af en toe zelfs gewagen van een prettig weerzien. Met ‘Helen’, oude bekende die recentelijk niet altijd meer even vanzelfsprekend de setlist haalde, met de macabere rekensom ‘Elisa’, of met ‘Harald’, dat temidden drie of vier tempowisselingen plots het idee opvatte een das om te knopen en te solliciteren voor hoogtepunt, en ook nog eens met verve de eerste selectieronde overleefde - wellicht durfde niemand ‘m te vragen om weer te vertrekken. Het was ook ter hoogte van ‘Harald’ dat je plots doorhad dat de stem van Devos, jarenlang verborgen achter allerhande effecten, als het erop aankwam altijd al het engste was geweest wanneer ze kurkdroog door de speakers en de zenuwbanen sneed. Zie ook ‘Lou’. Maar niet te lang, anders wordt hij boos.

Nadat zowel ‘Herman’ als ‘Florent’ opgedaagd waren als potige manskerels die na de diensturen nog richting Overpoort zouden trekken, leek Raketkanon de vijf sterren even op zak te hebben. Maar toen moest ‘Suzanne’ nog volgen: inclusief sitdown en met ‘Vrolijke vrienden’-intermezzo, maar de hakkelende hinkstapsprong die zoals altijd het einde van het reguliere concert had moeten beklinken, liet nu ook onbedoeld de deur in het slot vallen toen Lode Vlaeminck halfweg de finale en een bevlieging z’n lieve goede synth naar de knoppen hielp. Hoewel Devos nog aanstuurde op een bisronde, moest hij al snel terugkomen op die belofte om noodgedwongen zoekertjes te plaatsen. ‘Heeft er soms iemand een 12 volt-adapter meegebracht?’ Dokters genoeg in de zaal, maar een elektricien: ho maar. Dit was dus hoe Raketkanon aan z’n eind kwam: niet met een knal, maar met twaalf volt te weinig. Ach, Usain Bolt ging ook op z’n gezicht in zijn laatste rechte lijn richting meet: the mark of champions. Bovendien was het zo lullig dat het achteraf gezien bijna een uitgekiend sluitstuk leek voor een groep als Raketkanon, die bij leven pas ernst veinsden als ze niet eerst ongestraft in de lach konden schieten. Het kost hen iets in de eindbeoordeling, maar wél goed gelachen.

Raketkanon kwam vroegtijdig aan z’n eind, maar zoveel was ook al duidelijk vòòr ze het podium beklommen die donderdagavond. Uit al wat zich tussen beide momenten afspeelde, en uit al wat voorafging, viel dan weer maar één besluit te trekken: Raketkanon was groots, is groots, blìjft groots - want een koortsdroom is pas echt afgelopen eens je er niet meer over napraat met je therapeut. Nadat het doek viel, was het eerste nummer door de boxen van L7: ‘Pretend We’re Dead’. Ik ben van plan om straks Geert Noels op te bellen om daar samen een leuke samenzweringstheorie bij te bedenken, maar tot dan, zoals Adolf H. zei op een mooie maandagochtend, metersdiep onder Berlijn: ‘Vorbei, alles vorbei.’

Raketkanon Beeld Alex Vanhee
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234