Reality Beeld Bowie
RealityBeeld Bowie

cd★★★★

‘Reality’ van David Bowie is 's mans zoveelste meesterwerk

De WOW-ervaring in de rock-’n-roll, het waardig ouder worden met tsjingeltsjangelmuziek? Het is niet velen gegeven, maar David Bowie dus wel. Onze collectie Bowie-platen is de strekkende meter al gepasseerd, bootlegs inbegrepen, maar toch zijn we nooit beate bewonderaars van de man geweest.

Niettemin: zoals de voormalige thin white duke ook op zijn nieuwste 'Reality' zichzelf weer uitvindt én tegelijkertijd de vinger aan de pols van de tijd houdt zonder ook maar een nanoseconde krampachtig te klinken: men moet het na ruim 30 jaar onder de blikkerende spotlights maar doen. Respect! En dan hebben we het niét over Bowies marketingvernuft, zijn uitgekiende public relations of zijn verkenningen van de allernieuwste communicatietechnieken als satellietconcerten en interactieve gesprekken met fans, want dat is tenslotte maar verpakking.

Een verpakking die 'Reality' niet nodig heeft, want het is alweer een bijzonder vinnige plaat geworden, stukken beter nog - en alvast veel toegankelijker - dan zijn vorige, 'Heathen'. Er zijn op 'Reality' nauwelijks minpunten aan te wijzen, alleen de cover 'Try Some, Buy Some' van George Harrison valt serieus tegen wegens te overbeladen en bombastisch, en een vraagteken kan ook geplaatst worden bij die andere cover, 'Pablo Picasso' van Jonathan Richman, wegens al veel beter gedaan door Richman zelf (met zijn Modern Lovers op hun debuutelpee uit 1976) én later nog overtroffen door John Cale. En de toefjes flamenco-gitaar die de link met het Spanje van Picasso moeten leggen, zijn een flauwe vondst Bowie onwaardig. Maar daarmee hebben we de detailkritiek gehad, voor de rest telt 'Reality' alleen maar hoogtepunten.

Onbetwiste uitschieters zijn het brutale titelnummer (de Iggy Pop van 'Lust for Life' en 'The Passenger' zou hier vitale organen voor veil hebben) dat uit de boxen spát en nu al één van onze all time Bowie favorites is, het jazzy piano-epos 'Bring Me the Disco King' (vorige week lazen wij in dit periodiek dat Bowie het nummer way back in 1992 schreef en het toen als een discodreun in gedachten had, vandaar wellicht de titel) en de drie joekels van kandidaat-singles, want instant meezingers: 'New Killer Star' ('Don't ever say I'm ready, I'm ready, I'm ready/I never said I'm better, I'm better, I'm better' - wedden dat u het na één keer meebrult?), het toepasselijke 'Never Get Old' (très Bowie-funk) en het rustige, op een ontspannende manier zelfs berustende 'Days', al zal de tekst van het liedje u minder vrolijk stemmen: het is een omzien in schuld.

Met daarbovenop ook nog één van de mooiste ballads die Bowie ooit heeft neergepend ('The Loneliest Guy'), zinvolle teksten (over ouder worden, 9/11, de oorlog in Irak, de vergankelijkheid van relaties, omzien, het besef van de eigen nietigheid, het leven in New York et al) en een vlijmscherpe productie van maatje-van-jaren Tony Visconti (die nu en dan ook de bas ter hand neemt; bij de vaste begeleiders treffen we verder ook nog ouwe bekende gitarist Earl Slick aan) is dit - en we wikken onze woorden - 's mans zoveelste meesterwerk. Eentje dat, ondanks de bedrieglijke luchtigheid van enkele nummers, diepere voren in de ziel trekt dan men op het eerste gehoor zou vermoeden. Een instant-toegankelijke groeiplaat: alleen Bowie komt met zo'n knoert van een contradictie weg. We zullen de komende weken en maanden nog regelmatig naar 'Reality' teruggrijpen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234