Talking HeadsBeeld Talking Heads

40 jaar★★★★★

‘Remain In Light’ van Talking Heads is het beste wat ze ooit gemaakt hebben

‘Fear Of Music’, de vorige lp van Talking Heads, kondigde het al duidelijk aan: David Byrne en zijn groep hadden het in zich om de enge grenzen waarbinnen de meeste popmuziek zich voortbeweegt eindelijk eens te doorbreken om een nieuwere, ruimere, beter muziek te scheppen die ons een eind voorbij 1984 zou moeten brengen.‘I Zimbra’, het zeer Afro-geïnspireerde openingsstuk van die ‘Fear Of Music’ gaf de richting aan voor de weg die Talking Heads en Eno (zowel producer, songschrijver en muzikant van en op alle songs van ‘Remain In Light’) zouden inslaan.

Talking Heads is met het uitbrengen van bun vierde lp dan ook veel minder een groep geworden dan wel het vehikel voor het publieke onderzoek dat David Byrne en Brian Eno sedert een tweetal jaren voeren (en waarvan dus ook delen zullen te horen zijn op hun duo-lp ‘My Life In The Bush Of Ghosts’).

‘Remain In Light’ staat vol zwarte muziek. De beste zwarte muziek die men buiten de jungle kan horen. Byrne en Eno hebben de roots opgegraven wear Diana Ross, The Crusaders, Ray Charles of Smokey Robinson bang van zijn. Ze hebben disco ontdaan van zijn flikker-lichten-kontekst en gereduceerd tot wat sommige disco draaglijk maakt: ritme.

Ritme is op deze ‘Remain In Light’ zo’n belangrijke faktor geworden dat Byrne en Eno terecht oordeelden dat die afdeling niet meer uitsluitend in handen van het echtpaar Chris Frantz (drums) en Tina Weymouth (bas) mocht gelaten worden. De bas wordt hier dan ook, behalve door Tina, met brio geroerd door Byrne zelf, Jerry Harrison en Eno. TerwijI voor drum- en percussiepartijen dezelfden, plus Chris Frantz, Jesse Rossy en Robert Palmer aangeworven werden. Met verbluffend resultaat, ware vaak leidend tot poIyritmische esbattementen tools die anders alleen te horen zijn op de, dan weer niets met ons te maken hebbende, ethnische muziek-Ip’s uit de reeks ‘Le Chant Du Monde’.

Byrne’s gave om zwarte muziek tot blanke grootstadsmuziek te herschrijven (denk aan Talking Heads’ grootse versie van Al Green’s ‘Take me To The River’) maakt van ‘Remain In Light’, in tegenstelling tot wat gedacht zou kunnen worden, een zeer verteerbare, bijwijlen zelfs lichtvoetige plaat (waarvoor dank aan Eno en de uitmuntende backing-zangeres Nona Hendryx - destijds van Labelle).

‘Crosseyed and Painless’ en ‘The Great Curve’ (met de ‘Crosseyed’ tekstparels als ‘I Feel Like An Accident’ of ‘Facts Don’t Stain The Furniture’) behoren tot het beste wat Talking Heads, en dus gelijk welke andere groep (want Talking Heads is een van de beste groepen) ooit gemaakt hebben. Toch worden ze, op deze zelfde ‘Remain In Light’, at meteen overklast door ‘Houses In Motion’ (met verrassend inventief blaaswerk van Jon Hassel), dat gestoeld is op een vertrouwd ritme (denk aan ‘Hey Gyp-Dig The Slowness’ van Donovan en later Eric Burdon), maar in de uitwerking een ware verbreding wordt van wat het begrip ‘popsong’ totnogtoe ook mocht dekken.

Nog een trap hoger staat ‘Once In A Lifetime’, met prangende rake, rechtstreekse vragen van artiest aan luisteraar, en een sublieme struktuur waarbij Byrne een paniekerig lied lijkt te zingen waartussen Eno vrolijk zijn stroof komt ‘doen’.

‘Remain In Light’ legt, meer nog dan Bowie’s ‘Scary Monsters’, normen voor negentig vast.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234