Maurice , Barry en Robin Gibb.Beeld Getty Images

1983Marc Mijlemans sprak met

Robin Gibb (Bee Gees): ‘We zijn veroordeeld omdat we rijk waren!’

In Hotel Astoria wacht op ons Robin Gibb, de Bertie Wooster van de popmuziek, de ultieme Wiener Sanger knaap, de Bee Gee met de langste tanden. Gekleed in een sportief, gestreept jasje onderhoudt deze nouveau riche zich in de lobby van het hotel desinteréssé met zijn entourage. 

Dit interview verscheen in Humo op 21 juli 1983.

Hier zit een man die gewoon is dat er om zijn witzen gelachen wordt en dat er over onderwerpen als ‘Rolling Stone’ en ‘plagiaatproces’ angstvallig gezwegen wordt. Robin Gibb is rijk, een beetje banaal en een weinig paranoïde. Hij denkt dat The Bee Gees, het levenswerk van Robin, Berry en Maurice Gibb, nog steeds niet naar waarde wordt geschat. Ik heb ‘m dus niet verteld dat de eerste singel die ik ooit kocht, er één van The Bee Gees was, ‘Words’ geloof ik, ik heb ‘m verzwegen dat de eerste elpee die ik ooit kocht er één van The Bee Gees was, die gele Greatest Hits, en dat ik zelfs geld gegeven heb aan de troep die uitkwam toen de eerste uitgave van de Bee Gees was doodgebloed, aan singels als ‘Jumbo’ en ‘1.0.’ en ‘The Lord’. 

Ik was een Bee Gees-fan, een grotere schaduw over je jeugd dan een teenage werewolf geweest te zijn. Mijn broer bekte toen altijd dat The Hollies veel beter waren en The Bee Gees niks meer dan zingende konijnen, maar die luistert nu naar Vivaldi, dus ik zal wel gelijk hebben gehad. ‘Massachussetts’; ‘To love somebody’, ‘First of may’, ‘Gotta get a message to you’, ‘Spicks and specks’, ‘New York mining disaster’: het is ooit mooi geweest. Maar The Bee Gees zijn allang geen popgroepje meer: het draait nu om de Gibbholding, een uit zijn voegen gegroeid familiebedrijf, een Amerikaanse versie van de meneren Dupuisen. Na routineuze maar nog wel leuke plaatjes als ‘Jive talking’, ‘Staying alive’, ‘Night Foyer’ en meer van die falsettodisco, zijn The Bee Gees nu toe aan de allerslechtste singel uit hun carrière (en dat kan tellen): ‘The woman in you’. Voor Robin Gibb maakt het niks uit, rond zijn wereld zijn muren gebouwd zodat hij ongestoord vol kan zijn van zichzelf en nog geregeld het kind kan uithangen.

Jive talking met een BeeGee : jolly good, old sport.

HUMO ‘How old are you’ heet de tweede solo-elpee uit je carrière. ‘Robins Reign’ was jaren geleden de eerste en die nam je op omdat je niet meer met je broers kon werken. En deze?

ROBIN GIBB «Omdat ik er zin in had. Ik doe altijd waar in zin in heb. Verder moet daar helemaal niks achter gezocht worden, ik zeg het één keer in de hoop dat iedereen het dan zal begrepen hebben: The Bee Gees gaan niet splitten.»

HUMO Eigenaardig is dat Maurice wel heeft mogen meedoen en Barry niet. Dat zou aanleiding kunnen geven tot geruchten.

GIBB «Geruchten kunnen wij helaas geen proces aandoen, dus daar hou ik me niet mee bezig. En wat Barry betreft: die had het gewoon te druk, hij werkte aan de produktie van Dionne Warwicks elpee. Toen ik met mijn project kwam aandragen, zei hij: jongen, ik vind het prachtig, ga je gang, mijn zegen heb je. We zijn nog steeds broers en als broers. Samen tegen dé wereld, haha. De gebroeders Gibb zijn progressieve songschrijvers die zichzelf heel hoge normen hebben opgelegd, en ze schrijven voor The Bee Gees maar ook voor andere artiesten. Nu werken we met Kenny Rogers aan zijn nieuwe elpee en daarna heeft Diana Ross ons gevraagd, we zitten dus zeker weer volgeboekt tot minstens einde ‘83. Pas daarna zou een nieuwe Bee Gees-elpee weer tot de mogelijkheden kunnen gaan behoren, hoewel er nu al ‘Staying alive’ is, onze soundtrack voor het vervolg op ‘Saturday Night Foyer’. Sylvester Stallone heeft de regie gedaan, John Travolta speelt de hoofdrol; The Bee Gees zorgen voor de muziek : what a team, haha.»

HUMO Als ik je goed begrijp zijn The Bee Gees niet langer een popgroep maar een project.

GIBB «Natuurlijk, het Gibb team is belangrijker dan The Bee Gees.»

HUMO Waar ik nogal wat moeite mee, heb: als broers brengen jullie je jeugd gezamenlijk door, daar ken je moeilijk tussenuit maar daarna vinden jullie niet dat het lang genoeg geduurd heeft, nee, jullie gaan gewoon samen door. Hoe komt het dat jullie nog steeds niet uitgekeken zijn op mekaars smoelen?

GIBB «Ah, wij zien mekaar graag, hé. Zakelijk en creatief gezien werken we ook beter samen dan met andere mensen, omdat we mekaar blindelings aanvoelen. We zijn uniek in deze wereld van botsende ego’s en dreigende splits. Neem nu The Eagles: ze maken twee, drie jaar prachtige muziek, daarna vliegen ze mekaar naar de keel. En hoe komt dat? Omdat ze niet de tijd hebben genomen om gezamenlijke principes uit te werken. The Eagles wilden poen scheppen, vanaf het moment dat ze allemaal een strandhuis in Malibu hadden, konden de fans hen geen bal meer schelen. Er is een gebrek aan ethiek in dit vak, hoor, een gebrek aan moraliteit, aan waardengevoel. Ik weet zeker dat The Eagles binnen een paar jaar weer bij mekaar zullen komen voor de dubbeleplee ‘The Retun of...’ en je moet je niet lang afvragen waarom ze dat zullen doen, zeker (lacht). Niet omdat ze mekaar niet konden missen of omdat ze de tranen van de fans niet langer konden aanzien, nee, omdat het geld op is. De bankrekening regeert in de onverschillige wereld van rock’n’roll

»Gelukkig dat The Bee Gees er nog zijn. Wij hebben onze principes samen uitgewerkt toen we vijf waren, we hebben gezworen dat we daar niet van zouden afwijken. We wilden rijk worden op een fatsoenlijke manier en dat is ook gebeurd.»

HUMO Peuters die principes uitwerken?

GIBB «Vroeg rijp, he. Toen was er al dat alles overwinnende zelfvertrouwen en instinctieve onderlinge begrip tussen ons. We wisten dat we op niemand anders mochten rekenen, dat we het samen moesten doen, dat we altijd samen moesten blijven. Het is moeilijk te begrijpen voor buitenstaanders.»

HUMO Hoe is dat eigenlijk om zo stinkend rijk te zijn Ook moeilijk te begrijpen voor een buitenstaander, natuurlijk.

GIBB «Het heeft voor mij niet het minste belang. Geld is irrelevant. Het leven, mijn leven, draait daar niet om. Een gewone kerel die een song van ons meezingt telt voor mij meer dan duizenden dollars. Ik ben nog maar 33 jaar oud, da’s niks vergeleken bij de andere mensen aan de top. Die van Abba zijn véél ouder dan ik. Ik ben ontzettend jong begonnen, hé. Maar wat ik eigenlijk wilde zeggen: als de creativiteit in je bloed zit, dan doet geld er hoegenaamd niet toe. Denk je dat Paul McCartney thuis zijn geld zit te tellen? Natuurlijk niet, die schrijft songs, nog meer songs, altijd maar songs. Het is een roeping en een obsessie. Ik weet niet eens hoeveel geld ik op de bank heb staan. Nee, nummer één staan da’s pas prachtig, overweldigend: je naam daar bovenaan zien en weten dat er die week niemand beter heeft gedaan. En het kan me dan niks schelen hoeveel die plaat opbrengt, nee, ik denk dan, eerlijk gezegd, aan het nageslacht. Aan de geschiedenisboeken. Ik wil niet vergeten worden en hits zijn mijn manier om de eeuwigheid in te gaan. Mijn enige manier. Zo zijn artiesten nu eenmaal: beetje onthecht van de materiële dingen dezer wereld. Als ik nu al vijftig zou zijn - en er lopen veel jonge mensen rond die denken dat ik dat nu al ben - dan zou het anders liggen, dan kan ik begrijpen dat je naar een veilige oude dag begint uit te kijken. Maar ach, ik begin nog maar pas te leven.»

HUMO Hoe oud was je toen The Bee Gees hun eerste hit hadden?

GIBB «Dat moet nu vijftig jaar geleden zijn, op het Edison label, ha ha ha ha ha. Thuis in Australië hadden we al wat platen opgenomen, bij wijze van proef en daar zijn we dan mee naar Engeland getrokken, ‘67, ‘68 moet dat geweest zijn, ik was er zestien. We zijn toen in Londen in contact gekomen met Robert Stigwood en voor we het wisten stonden we in de hitparades met ‘New York Mining Disaster’. Gevolgd door een bijna eindeloze reeks hits. Eigenlijk begreep ik niet eens wat we aan het doen waren, ik had geen inzicht in de werking van de machine. Ik zag alleen maar dat de mensen zich nogal raar gedroegen tegenover ons en ik dacht, he, misschien komt dat wel omdat we beroemd zijn

»Het is niet makkelijk een ster te zijn, zeker niet voor een tiener. Daar staat tegenover dat we in Australië dertien platen hadden uitgebracht, die stuk voor stuk geflopt waren zodat ik al gehard was tegen de tijd dat mijn carrière eigenlijk begon. Na die dertien flops — een rekord denk ik — gaf onze platenfirma overigens de moed op en trapten ze ons aan de deur. Ik vraag me af of ze daar nu spijt van hebben, ha ha ha.»

HUMO Hou je nog van dat vroege werk, van dingen als ‘Spicks and Specks’ bijvoorbeeld?

GIBB «Nee, nee. Historisch zeer interessant maar artistiek volledig te verwaarlozen.»

HUMO Ik wil dat nog altijd graag door de kamer laten schallen in de vroege ochtend.

GIBB «Mooi, mooi. Zo zie je maar weer hoe kritisch ik voor mezelf ben. Ha, ha.»

HUMO Toen waren jullie niks méér dan een popgroepje.

GIBB «The Bee Gees, daar werd om gelachen, dat was voer voor de onwetende massa. De kritici weigerden ons serieus te nemen, ze hebben ons proberen te vermorzelen onder hun ‘machtige’ hiel: da’s van voorbijgaande aard, schreven ze. Maar we staan er nog steeds, wij hebben het laatst gelachen, jawel, ha ha. Dat soort volk schrijft artiesten de grond in omdat ze verdomd jaloers zijn op echt creatieve mensen of omdat ze liever hun poulains aan de top zouden zien.»

HUMO Het zijn geen manieren.

GIBB «Toen we onze eerste hits binnenhaalden, waren alle kritici verslaafd aan de blanke blues. Zij hadden voorspeld dat dat the next big thing zou worden en dus deden ze alles wat ze konden om het te forceren. Terwijl The Bee Gees, die snotneuzen uit Australië, dat kon natuurlijk nooit wat worden, dat had geen artistieke waarde. Amerika hadden we zo in onze zak, zonder dat we ons op die markt geconcentreerd hadden en dat lag veel mensen uit de biz zwaar op de maag. De wet van Robin Gibb: een groep die extatische kritieken krijgt, haalt het nooit. Underdogs zijn goed, losers worden aan het hart gedrukt, winners worden gehaat.»

HUMO Heb je Colin Pedersen en Vince Melouney nog gezien? Die zaten ook nog in The Bee Gees toen, remember.

GIBB «Zelfs geen kaartje meer van ze gehad, ik weet niet eens of ze nog leven. In ‘69 heb ik Pedersen uitgewuifd en in ‘70 is Melouney vertrokken en dat was dat.»

HUMO Ze zijn nogal onbeleefd uit de groep getrapt, heb ik altijd gehoord.

GIBB «Daar is niks van aan. En het is al zo verdomd lang geleden.»

HUMO Daarna was het een tijdlang samen en uit met The Bee Gees. Problemen met de ego’s à la Eagles.

GIBB «Die split is heel discreet gehouden. Polygram bleef gewoon doorgaan met het uitbrengen van Bee Gee-singels hoewel de groep niet meer bestond. Onze reputatie heeft het geen goed gedaan want meestal was dat tweederangsmateriaal dat ergens in de hoek van de studio blijven liggen was. Het verkocht ook nauwelijks. Drie jaar hebben we het zonder mekaar kunnen uithouden, langer ging niet meer, we zijn mekaar daarna echt weer in de armen gevallen. We hebben toen twee singels opgenomen, vrij snel na mekaar, en die gingen allebei naar nummer één in Amerika: ‘Lonely Days’ en ‘How can you mend a broken heart’. Vanaf dat moment zijn we uitgeweken naar die enorme markt die Amerika was en is, want de Europeanen konden de nieuwe Bee Gees aanvankelijk niet naar waarde schatten.»

HUMO Daarvoor had jij alleen een hit met ‘Saved by the bell’, gevolgd door een heuse solo elpee ‘Robins Reign’. Ik herinner me nog dat je toen bijzonder bittere woorden richtte aan het adres van je broers.

GIBB «Kan wel, we hadden hooglopende ruzies in die tijd, dat komt in de beste families wel ‘s voor. Daarom ben ik alleen wat dingen gaan opnemen omdat we het samen toch niet eens konden worden in de studio. Ik zei, beste broers, ik heb er genoeg van, ik wil eindelijk weer ‘s werken. Nou, tussen die tracks bleek toen een wereldhit te zitten, al had ik liever gezien dat die elpee er nooit gekomen was. Want serieus werk kon je dat niet noemen. Later is die ruzie probleemloos bijgelegd.»

HUMO Tegenwoordig lijken de Gibbs broers in ruzie te liggen met de boze buitenwereld. Eerst het harde conflict met Robert StigWood, daarna het proces rond ‘How deep is your love’, een song die jullie gejat zouden hebben. De inzet : vele, vele miljoenen.

GIBB (geïrriteerd) «We zijn op dit moment in geen enkele rechtszaak verwikkeld. Da’s allemaal opgeklopte sensatiejournalistiek. Reporters zijn een zeer jaloers volkje, als ze geen rijke mensen kunnen pakken, dan leven ze niet echt. Rijk zijn is een zonde in deze tijd, weet je dat ? Jamaar, besef je wat dat betekent ? Dat je je hele leven hard en eerlijk werkt om daar dan later voor gestenigd te worden. Wat is dit eigenlijk voor een wereld, in godsnaam. Wij zijn clean.»

HUMO De rechtbank in Chicago dacht daar duidelijk anders over: de antiekhandelaar die beweerde dat hij (How deep is your love4 geschreven had, heeft het proces gewonnen. (Ondertussen is bekend geworden dat The Bee Gees in beroep toch gelijk hebben gekregen van het gerecht.)

GIBB (nijdig) «Nooit, nooit zouden wij een song jatten. Dat hebben wij niet nodig. En zeker niet van een (minachtend) antiekhandelaar. Alstublieft, meneer, wij zijn professionals. Die kerel heeft zijn song overigens in ‘75 te koop aangeboden. Waarom hebben we ‘m dan niet gekocht als we ‘m willen hebben? En waarom hebben we die man, als we schuldig zouden zijn geweest, geen zwijggeld uitbetaald ? We zijn rijk genoeg. Maar nee, we hebben ons vertrouwen gesteld in het rechtssysteem omdat we wisten dat we onszelf niks te “verwijten hadden. Dat vertrouwen is beschaamd. Beschaamd, jawel. Dat sujet kwam uit Chicago, de jury ook en de rechtszaak was in Chicago: we hadden geen enkele kans. Bovendien had de jury nog nooit van popmuziek of copyright gehoord, het enige wat hen interesseerde was dat een stadsgenoot van hen het opnam tegen drie rijke buitenlandse stinkerds. Dat heeft de doorslag gegeven. Een schande is het, we zijn veroordeeld omdat we rijk waren. Wij hebben honderden songs geschreven, tientallen hits, waar hebben we die dan allemaal gejat? Nou? Toen we ‘How leep is your love’ componeerden, hebben we in dezelfde sessie ook ‘Staying alive’, ‘If I can’t have you’ en ‘Night fever’ geschreven. Waar hebben we die dan vandaan gehaald ? In godsnaam Het is zover gekomen dat binnenkort wel iemand zal opstaan die beweert dat Lennon en Mc Cartney al hun songs gestolen hebben van een schaapherder.»

HUMO Het gaat om één song hier, om één song.

GIBB «Het wordt verdomme tijd dat er wat klaarheid komt in deze zaak. Kijk, de song van dat heerschap werd afgewezen door elke uitgeverij in Amerika. Hij had ‘m thuis in een kast liggen omdat ie ‘m nergens kwijt raakte. Denk je dat uitgeverijen geen hit kennen als ze er één horen ? En wij hebben alle songs voor ‘Saturday Night Fever’ gecomponeerd en opgenomen in afzondering in een kasteel in Frankrijk, ver van alle antiekhandelaars. Het schandelijkste aan de hele zaak is dat de Amerikaanse muziekpers zich tegen ons heeft gekeerd en die creep, die misdadiger verdedigd heeft. Weten die nu nog niet beter? Vooral dat rioolblad, die Rolling Stone. Niet hometaping is killing music, nee, Rolling Stone en konsoorten are killing music. Ze snijden hun eigen keel over. Rolling Stone is een blad van slachters, ze willen bloed. Hun geloofwaardigheid is nihil. Geen enkele artiest wil nog met Rolling Stone praten, binnenkort moeten ze hun hele blad wel met politiek vullen.»

HUMO Die brave Rolling Stone?

GIBB «Braaf? Moordzuchtig zal je bedoelen. En onze enige misdaad is dat we beroemd zijn. Je kan daar levenslang voor gefolterd worden tegenwoordig. Dan moet je weten dat het volk ons beroemd heeft gemaakt, dat het de wil van de massa is geweest. Demokratisch! We hebben geen revolver tegen hun slaap gezet en gezegd: maak ons beroemd of anders... In die jury zat een slager en een verkoper, dat slag kan je nauwelijks onze gelijken noemen. Wat hoor recht hebben die om over ons -te oordelen? Fameuze experten. Niemand lijkt te geloven dat succes en corruptie niet noodzakelijk samengaan. Het is een samenzwering opgezet door de pers!»

HUMO En dat conflict met Stigwood?

GIBB «Er was geen conflict, we waren de beste vrienden.»

HUMO Vandaar dat jullie die zo verafschuwde pers gebruikten om mekaar naar de keel te vliegen?

Gibb «Onzin, onzin, onzin. Barry belde naar Robert Stigwood en vroeg of het mogelijk zou zijn om opnieuw te onderhandelen over onze contracten. Daar is toen een misverstand rond ontstaan maar niet half zo erg als de pers suggereerde. Er is zelfs nooit een proces van gekomen.»

HUMO Om je bloeddruk niet helemaal naar de sky te drijven: hadden jullie verwacht dat de soundtrack voor ‘Saturday Night fever’ de bestverkochte elpee aller tijden zou worden? Was het werk daaraan een definitieve claim to fame of een te klaren klus?

GIBB «We hadden alle songs daarvoor lang klaar voor er nog maar sprake was van die film. In ‘77 hadden we ‘Children of the world’ uitgebracht, een sterke elpee met drie hits erop en we zaten net in de studio aan de opvolger daarvoor te werken toen Stigwood ons belde met de vraag of we wat songs wilden schrijven voor een film die hij produceerde. ‘Ik heb een prachtige titel bedacht’, zei ie, ‘ik ga ‘m ‘Tribal rites of the saturday night` noemen’. Waarop wij antwoordden: ‘Nooit zullen The Bee Gees hun medewerking verlenen aan een film met zo’n gruwelijke titel.’ Ha, ha. Hij vroeg welke songs we nog liggen hadden. ‘Night Fever’, zei Barry. ‘Da’s de titel die ik hebben moet’, zei Robert, ‘zo noem ik mijn film.’ Maar wij hadden daar bezwaren tegen: iedereen zou gedacht hebben dat het porno was. Vandaar onze volgende suggestie: ‘Saturday Night Fever’. Daar was iedereen nogal tevreden over en ik vind het jammer dat niemand schijnt te weten wie die inslaande titel bedacht heeft. Alweer: de gebroeders Gibbs en niemand anders. Bovendien was de hele sfeer in de film geïnspireerd op onze muziek en niet omgekeerd zoals dat met de meeste andere soundtracks wel het geval is.»

HUMO Ik zie niet in waarom zo’n film opgevolgd moet warden. Zeker niet na de jammerlijke flop van ‘Grease II’.

GIBB «Wat stelde dat voor, ‘Grease II’? Er liepen alleen maar onbekenden in rond, tweederangsacteurs: geen Travolta, geen Newton-John... Boerenbedrog was dat, zo makkelijk hou je de gewone man niet voor de gek. Je moet je bij de originele formule houden, bij dezelfde gezichten, bij dezelfde hitschrijvers en dat is voor ‘Staying alive’ ook gebeurd. De timing is perfect, de nieuwe generatie zal weer helemaal opgaan in het fenomeen van de disco, want die hebben het de vorige keer gemist. Het zal zijn alsof The Beatles weer samen waren, dat soort opschudding.»

HUMO Hoe zijn jullie eigenlijk uitgekomen op die discopopformule in de jaren zeventig? Vanaf ‘Jive Talking’ waren The Bee Gees plotseling heel anders en daar is sindsdien nog nauwelijks van afgeweken.

GIBB «Er is nooit bewust naar een andere, nieuwe weg gezocht. Het is gewoon gebeurd. Zomaar, in de studio. We hadden nog nooit van disco gehoord, zelfs niet toen we de songs voor ‘Saturday Night Fever’ schreven. Ik durf zeggen dat we toen nog nooit in een discotheek waren binnen geweest. We waren gewoon onszelf, deden waar we goed in waren, lieten de inspiratie vloeien. Wat we deden omschreven we zelf als progressieve rhythm and blues, de moderne zwarte muziek waaruit ook disco gegroeid is. ‘Jive Talking’ was overigens, niet toevallig, een grote soulhit, het sloeg heel sterk aan bij de zwarten. The Bee Gees zijn van in het prille begin sterk beïnvloed geweest door zwarte muziek, maar nooit door disco, aan de beperkingen van dat genre hebben wij ons nooit willen onderwerpen.»

HUMO Zwarte invloeden? The Bee Gees?

GIBB «Dean Martins verwelken, Tom Jonesen vergaan, maar Bee Gees blijven eeuwig bestaan’ Zeer zeker. Onze ritmes hebben we rechtstreeks uit de r&b, da’s het principe, da’s altijd het principe geweest. Zelfs in de ballads, ook die hebben een zwarte beat. We hebben geen enkele discosong geschreven, niet één, we zijn alleen in dat vakje gedumpt omdat ‘Saturday Night Fever’ toevallig over discodansen ging. Weet je dat ‘You should be dancing’ tien weken nummer één heeft gestaan in de Amerikaanse zwarte hitlijsten? Toen was er nog geen sprake van disco. Noem het liever blanke soul.»

HUMO Hoe komt het dan dat jullie in de jaren zestig de ene na de andere ballad op singel zetten? Het was vaak mooi maar wel eenzijdig.

GIBB «Dat lag aan onze eerste platenfirma, Atlantic, die vonden dat we niet geschikt waren om r&b aan te pakken. We hebben dat, zelfs in die periode, tóch gedaan maar dat soort dingen werd altijd geweigerd als singel, zodat niemand wist dat we meer konden. Wij wel. Er waren toen al uitzonderingen: ‘To love somebody’ bijvoorbeeld, dat was pure soul.»

HUMO: Heel mooi gecoverd door Nina Simone.

GIBB «Ondermeer, ja. Otis Redding had overigens besloten om ook een versie van die song op te nemen. Een week later was ie dood. Bad timing, Otis. Ha, ha. Je wint er een paar, je verliest er een paar. Ha, ha. Maar Atlantic wilde dat hun blanke artiesten blank bleven en hun zwarte artiesten zwart, anders werd het te ingewikkeld. En in die tijd waren platenfirma’s nog oppermachtig, inspraak voor artiesten, daar hadden de bazen nog nooit van gehoord. Wij wisten beter maar we konden niks doen.»

HUMO Bestond er een sterk gevoel van concurrentie tussen de popgroepen uit die dagen?

GIBB «Nee, de sfeer tussen de groepen was veel vriendelijker, minder hard dan nu. We werden voorgesteld aan The Beatles, er werd wat gebabbeld, we wisselden ervaringen uit, dat verliep allemaal heel minzaam. Maar de pers had toen wel de gewoonte om de fans van de diverse groepen wat tegen mekaar op te zetten. Om de spanning erin te houden. Daar stak eigenlijk geen kwaad in

» En de artiesten die het overleefd hebben, die nu nog meespelen, houden nog steeds min of meer contact met mekaar. Ik loop Graham Nash van The Hollies nu en dan ‘s tegen het lijf in Los Angeles en dan praten we over vroeger. Paul McCartney is mij ook nog niet vergeten, die stuurt brieven en foto’s, dat soort dingen. Gezellige boel. Wij, de groten, wij hebben respect voor mekaar, we weten van mekaar wat we waard zijn. Eigenlijk is het onvoorstelbaar wat nu gebeurt: dat veertigers nog hitsingels kunnen hebben omdat het zo’n grote artiesten zijn. Vroeger moest je achttien zijn en er sexy uitzien om een kans te hebben in de popmuziek, nu zijn er geen regels meer. Da’s fantastisch. The Beatles hebben die revolutie in gang gezet, zij hebben van popmuziek een kunst gemaakt. En op kunst staat geen leeftijd. Popmuziek is volwassen geworden en laat dat jonge grut onderaan de ladder maar lullen en schelden. Je hoeft geen tiener meer te zijn tegenwoordig, godzijdank.»

HUMO Maar je moet wel proberen te denken als een tiener?

GIBB «Ja, natuurlijk. Je moet weten wat het jonge platenkopende publiek hebben wil. Da’s toch een beetje zakeninstinct. Als het niet modern is, vergeet het dan, breng dan liever geen platen meer uit. Pop is een afkorting van populair, da’s het voornaamste gebod in dit vak, wie dat vergeet zoekt beter ander werk.»

HUMO Maar je maakt mij niet wijs dat jij als Californische multimiljonair nog contact houdt met het jonge plebs.

GIBB «Nee, dat hoeft voor mij ook niet. Ik ga af op mijn intuïtie en die is na vijftien jaar wel te vertrouwen, dacht ik. Ik weet, wij weten, wat het zal doen en wat niet. Mijn hobby, een levenslange hobby, is singels uitbrengen, die elpees, dat hoeft niet zo nodig voor mij. John Lennon heeft ooit gezegd dat een elpee vol met singels het meest waardevolle is wat een jonge kerel voor zijn geld kan kopen en daar ben ik het helemaal mee eens. Het grenst, aan het misdadige om een elpee op te bouwen rond één singel: één goeie track en de rest is vulsel. Het zou verboden moeten worden, zo’n praktijken, en let wel, The Bee Gees hebben zich daar nooit aan bezondigd.»

HUMO In elk geval moeten jullie bijna met een record aantal hits zitten. Dat moet in de buurt van The Beatles en Presley gaan komen.

GIBB (fier) «Ja, ja. In Amerika zijn we net op gelijke hoogte gekomen met The Beatles, evenveel songs die de hitparade gehaald hebben. En wat het aantal songs in de top 50 betreft, echte hits dus, staan we er nog drie achter op Paul McCartney. Ik lig daar niet meer van wakker, maar toch weet ik dat we ze allemaal achter ons zullen laten. En het is toch wel een geruststellende gedachte dat we zo de geschiedenisboeken zullen halen. Wat doen al die miljoenen er dan nog toe als je dat hebt mogen meemaken?»

HUMO Het is maar geld, he. Slechts materieel bezit.

GIBB «Juist. Laat de oudjes zich daar maar zorgen over maken, ik moet eerst nog veel leven.»

HUMO Er zitten nu al Bee Gees-songs tussen die uitgegroeid zijn tot evergreens, tot vaste waarden voor nachtclubs. Frank Sinatra heeft jullie gecoverd, Dean Martin...

GIBB «Zwijg me daarvan, ik kan Dean Martin niet uitstaan. Ik zag ‘m vorige week nog in een tv-studio, hij kwam niet om te zingen: hij kwam om werk vragen. Bedelen, eigenlijk. Hij zag er verschrikkelijk, mensonwaardig uit. Ongeschoren, vuil, alsof ie net door een haag was gesleurd. ‘Ik hoop dat ik hier een job kan krijgen’, zei hij met een afgeleefde stem. En dan denk je: is dit nu een beroemdheid? Maar ik heb daar geen medelijden mee, hij heeft het zichzelf allemaal aangedaan. Hij is een slappeling, ik moet daar niks van hebben.»

HUMO Misschien overkomt het jou ook nog wel ‘s, dus sotto voce, Robin.

GIBB «Ha ha, ik sta daar boven, beste vriend. En weet je waarom ? Omdat ik songs kan schrijven en songs zijn er voor eeuwig. Een stem niet, die gaat maar even mee, dan is het voorbij. Zangers zijn vaak zeer verwaand, ze denken dat ze het zijn maar na een paar jaar kunnen ze zelfs in de groezeligste nachtclub geen werk meer vinden. Neem nu Tom Jones. In 1970 bel ik naar zijn manager en ik zeg: ‘Ik zou heel graag een song willen schrijven voor Tom Jones.’ En weet je wat die kerel antwoordt ? Hij zegt: ‘Meneer Jones heeft geen songs nodig, meneer Jones heeft een Stem. En meneer Jones kan zeker geen songs van een popgroepje gebruiken.’ De arrogantie! En ik zeg: ‘Mijn beste, binnen vijf jaar staat meneer Jones te schreeuwen om een song van eender welk popgroepje dat er één voor hem wil schrijven. Een zanger zonder songs is als een acteur zonder script.’ Tom Jones zou nu op zijn blote knieën komen smeken om een song van The Bee Gees te mogen opnemen. Maar hij kan het vergeten. Ik ben wel goed maar niet gek. En, mark my words, de naam Gibb zal nog op ieders lippen liggen als Tom Jones lang vergeten zal zijn.»

HUMO Tom wie?

GIBB «Ha, ha, ha.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234