Brihang op Rock Werchter Secret FestivalBeeld JOKKO

CONCERT★★★☆☆

Rock Werchter Secret Festival voelde soms als het muzikale intermezzo van ‘De zevende dag’

Moest het u op één of andere manier nog niet ter ore zijn gekomen: de festivalzomer valt in het water. Normaal zat Humo’s muziekredactie op dit eigenste moment frisse pils te drinken in het persdorp van Rock Werchter, maar het coronavirus gooide roet in het bier. Met een bescheiden zomerbar zorgt Herman Schueremans toch voor een beetje platgetrapt gras in Vlaams-Brabant, volksmenners van dienst zijn onder meer Selah Sue en Niels Destadsbader. Afgelopen woensdag vond er zelfs een heus ‘Secret Festival’ plaats: geheime locatie, geheime line-up en enkel toegankelijk voor 40 wedstrijdwinnaars én een Humo-afgevaardigde. Vanavond kan u het hele festival zien op Proximus Pickx, hieronder leest u alvast hoe wij het festival beleefden.

In chique taxi’s arriveren tien gelukkige bubbels op de parking van PRG, een technologieleverancier die resideert aan de Haachtse vaart. De 40 winnaars van de Proximus-wedstrijd kennen de line-up nog niet, ik wel. Wanneer Jente Pironet en Sarah Pepels van Portland voorbijrijden op een golfkarretje, heeft niemand iets in de mot. Een jongedame hoopt luidop vurig op Bazart of Warhola. Het zou niet haar avond worden. Langs Franstalige kant horen we bezoekers smeken om Angèle, Roméo Elvis en zelfs Adamo. Zij zouden het moeten stellen met Loïc Nottet.

Tussen torens van opgeborgen geluid- en lichtinstallaties wordt een aperitief gehouden - gratis bier uit blik en Moscow mule van een breezermerk. Het magazijn voldoet naast de afstandsregels ook aan de magazijnregels: een poster van een naakte vrouw hier, een opgehangen bh daar. Verder sieren banners van Céline Dion en Madonna de betonnen muren. Minder macho.

Ook niet zo macho: openingsact Loïc Nottet, u mogelijks bekend van het Eurovisiesongfestival. ’s Jongens hoofddoel vandaag: promotie voeren voor zijn nieuwe plaat. In de donkere zaal hangt een knusse showcase-sfeer, die versterkt wordt door de kampvuurakkoorden van de meegereisde gitarist. Het publiek, waarvan slechts 50 procent lijkt door te hebben wie die jongen met zijn hoge stem is, reageert aanvankelijk onwennig . 20 procent durft met het hoofd bewegen, 10 procent waagt zich zelfs aan heupwiegen - niet evident hoor, wanneer je braaf op je bubbelbank moet blijven zitten. Eerlijk: het lijkt niet meteen een doorwinterd festivalpubliek, maar eerder een willekeurige verzameling Proximus-klanten die toevallig een wedstrijd wonnen. Na een kwartiertje mag de bende beschikken, en geen enkele show zal vanavond veel langer duren dan vijftien minuutjes.

Voor elke artiest is er een verschillend podium. Nummers twee, drie en vier bevinden zich in een andere hangar, op vijf minuutjes wandelen. Net zoals in de lagere school lopen er begeleiders voor- en achterop. Hen inhalen is verboden, net als slenteren. Er ontstaat een kijkfile wanneer we een VRT-busje passeren waarnaast een picknicktafel staat opgesteld. Eén van de kostgangers heet Maarten Vangramberen. De Walen geven geen fuck.

Tussen enkele hoge rekken staat Portland klaar, gereduceerd tot kernduo Jente en Sarah. Met een dankbare fonkel in zijn ogen deelt de frontman mee meer stress te hebben dan voor ‘God-weet-welk ander concert’. ‘Zo intiem, zo naakt. En er wordt gefilmd’. Pironet weet zijn gitaarsnaren beter staan dan de gemiddelde zeemzoete liedjesbakker, en oh, wat zingen hij en zijn compagnon mooi samen. Het duo krijgt het publiek muisstil - zo stil dat niemand ingaat op de bescheiden uitnodiging om mee te zingen met single ‘Lucky Clover’. Dat had Bazart geen twee keer moeten vragen. Er wordt reclame gemaakt voor de cd - te koop na de show - en de beperkte zomershows die eraan komen. Iets zegt ons dat ze de inkomsten wel kunnen gebruiken na drie droge maanden.

Geen kwartier pauze deze keer, wel een vers blik bier. In een aanpalende loods staat High Hi klaar, niet meteen de band waar het aanwezige publiek ’s nachts van droomt. Wanneer Dieter Beerten zijn project voorstelt met een simpele ‘Wij zijn High Hi’, zie je vragende blikken binnen de bubbels. Het is de minst toegankelijke band van de avond, de show is rommelig maar interessant. Beerten spring en loopt rondjes terwijl hij met een drumstok zijn handpalm molesteert. De poppy postpunk past wel bij de combinatie van het kille beton en de kleurrijke strandstoelen waarin het publiek zetelt. Met single ‘Daggers’ krijgt High Hi twee enthousiaste 50-jarige dames aan het dansen, en zelfs de bijhorende bomma beaamt na de show dat het goed was.

High Hi op Rock Werchter Secret FestivalBeeld JOKKO

Een beetje verderop staat Brihang klaar. Hij oogt nogal onwennig wanneer de veertigkoppige bende komt aangewandeld met gespitste ogen die trachten te achterhalen wie die jongeman ook alweer moge zijn. Geen lid van Bazart, dat staat vast. Ook niet Adamo. Op het moment dat Boudy Verleye zichzelf voorstelt - ‘Brihang, niet te verwarren met Brahim’ - valt een meisje haast van haar als bank dienstdoende flightcase. De charmante West-Vlaming krijgt het publiek snel op de hand met een sobere show en tijdens ‘Steentje’ wordt er voorzichtig mee ‘aiaiai’ gezongen. ‘Vanbinnen zo brak maar vanbuiten zo mooi’, prevelt Brihang ook. Ik ben omgekeerd uit de lockdown gekomen.

Na drie optredens en minstens evenveel pintjes begint de blaas al eens te spannen. Tijdens de terugtocht naar het eerste magazijn kan ik het haast niet laten om mezelf te verlossen tegen één van de hekken. Helaas: het is geen Dour maar Werchter. Werchter Secret Festival dan nog, met voor- en achteraan begeleiders die de groep afbakenen.

Tijd voor die headliner! Geen langharige Brasschaatboys, wel twee Brusselaars - een lange smalle op gitaar en een kale op drums. ‘Da’s die van Eva De Roo’, wordt gefluisterd tijdens het binnenkomen van de zaal. Jan Paternoster begroet het publiek met een schichtige blik, zonder woorden. Wanneer iedereen beleefd heeft plaatsgenomen en de eerste gitaartonen klinken, lijkt het wel het muzikale intermezzo van ‘De zevende dag’ - al doet de interesse van het publiek minder geveinsd aan dan in de VRT-studio’s. Als zélfs Black Box Revelation geen festivalgevoel kan opwekken, weet je dat dit concept gedoemd is. Maar kijk: na afloop joelen twee zatte Limburgers om ‘nog eentje’, en al snel worden ze bijgestaan door de olijke tantes die eerder de show van High Hi opvrolijkten. Er komt er ‘nog eentje’, het heerlijke ‘Gravity Blues’, en na een afstandelijke zwaai van Paternoster wordt iedereen met een goodiebag richting taxi geleid. Het zit erop, morgen is er een zomerbarshow met Selah Sue.

Het was gezellig hoor, dit geheime Werchter-festival. Helaas voelde het niet echt aan als Werchter, laat staan als een festival. De wc was proper, het bier verpakt in aluminium en de mensen waren beleefd. ’Dit is het nieuwe normaal’, liet Anne-Sophie Ooghe van High Hi zich ontvallen. Laat ons hopen van niet.

Rock Werchter Secret Festival is vanavond om 20.30u te zien op Proximus Pickx en de website van Proximus Pickx.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234