null Beeld Anton Coene
Beeld Anton Coene

‘Looking to Glide’

Ruben Block: ‘Het verlies van Henny Vrienten was zwaar. Hoe hij over mensen sprak... Ik mis hem’

Terwijl Triggerfinger weer optreedt na een lange pauze, heeft zanger Ruben Block (51) een soloplaat klaar: ‘Looking to Glide’, opgenomen in Los Angeles met producer Mitchell Froom, verschijnt op 30 september. Helemaal ingeburgerd als soloartiest is Block nog niet. Toen hij onlangs in Keulen in het voorprogramma van Crowded House (mét Froom) speelde, stond er ‘Ruben Black’ op zijn kleedkamerdeur – op Instagram kon hij er zelf om lachen.

Jurgen Beckers

We hebben met Ruben Block afgesproken op het terras van Trix in Antwerpen, niet ver van waar hij woont met zijn vrouw ­Valérie en kinderen ­Lizzie (14) en ­Arthur (17). De zanger komt aangereden op een fiets van ­Eddy Merckx, strak in een pak met bloemmotief van ­Dries ­van Noten. ‘Bij Merckx waren ze op zoek naar ambassadeurs,’ zegt hij. ‘Ik heb die fiets gratis gekregen. ­Bent ­Van ­Looy heeft er ook één. Het enige wat we in ruil moeten doen, is ermee rondrijden. Merckx was de rock-’n-roller onder de coureurs, hè. Hij had niet misstaan bij Los Lobos.’

Hij legt zijn broekclip op tafel en we beginnen.

HUMO Je samenwerking met producer Mitchell Froom is begonnen met ‘Colossus’ van Triggerfinger uit 2017.

RUBEN BLOCK «Vóór ‘Colossus’ hadden we gewerkt met producers die in de eerste plaats goede technici waren. Mitchell is het tegenovergestelde: een geweldige producer die ook de technische kant in de vingers heeft.»

HUMO Als iemand als Froom toezegt om Triggerfinger te producen, slaat de angst je ­dan niet een beetje om het hart? Hij heeft gewerkt met Crowded House, Richard Thompson, Los Lobos, Elvis Costello, Robin Gibb en Randy Newman – om maar een paar namen te noemen.

BLOCK «Tuurlijk slik je dan!

»We zijn op voorhand naar L.A. gevlogen om met hem te gaan praten. Koffietje aan zijn keukentafel, een paar uur geleuterd. En toen zei hij: ‘Als ­jullie al enkele ideeën hebben, kom dan morgen maar terug om wat te spelen.’ Hij speelt vooral graag. En heel ­geruststellend: hij komt zelf met een hoop ideeën, waarvan er sommige niet werken of zelfs gewoon sucken. Als zo iemand alleen geniale ideeën heeft, doe je niks meer. Pas op, hij hééft geniale ideeën, maar om daartoe te komen laat hij ook de rommel toe. Het klikte gewoon met hem.

»Na de opnames van ‘Colossus’ nodigden we hem uit voor een paar concerten in de Melkweg in Amsterdam, waar hij een paar nummers heeft meegespeeld. Op één van die avonden ben ik over mijn soloplannen begonnen, en hij zei: ‘Laat maar iets weten als je me nodig hebt.’»

PRIVÉJETJE

HUMO Ik wil even teruggaan naar het prille begin. Wat kun je me vertellen over Franky & The Rednecks?

BLOCK «Goh, man, dat was de eerste groep waarmee ik op een podium heb gestaan. Eén keer maar, denk ik, misschien twee. Ze speelden covers van ­Gene ­Vincent, ­Elvis ­Presley, ­Jerry Lee Lewis, dat soort dingen. ­Alain Van ­den ­Brande, de latere bassist van Sin ­Alley, zat ook in de groep: ik kende hem uit het rockabillymilieu.

»Goed, ik was net begonnen met gitaar en kreeg les van Dirk, de gitarist van ­Franky & ­The Rednecks. Toen hij een keer niet kon optreden, vroeg hij mij om in te springen. Het was een heel kort concert. Ik herinner me lange tafels en mensen die mosselen aan het eten waren (lacht). Pure ­David ­Lynch

HUMO Hoe was je in de rockabilly terechtgekomen?

BLOCK «Door vrienden met wie ik in Lier uitging. Alain, maar ook ­Martine ­Vanhoof, de latere zangeres van ­Sin ­Alley en ­AngeliCo. En door te skaten.»

HUMO Rockabilly associeer ik niet meteen met het skate­milieu.

BLOCK «In de humaniora had je nog een onderscheid tussen mensen met verschillende muzikale achtergronden: je zag meteen wie naar new wave luisterde, wie naar metal enzovoort. Bij de skaters werd dat onderscheid weggevaagd. Aan het skatepark stond altijd wel een gettoblaster, en om ­beurten stak iemand daar een verzamelcassette in. Dat waren geweldige mixen met ­Beastie ­Boys, ­The ­Cramps, ­Slayer, ­Bob ­Marley – alles door ­elkaar. Een fijne en leer­rijke periode.»

HUMO Je bent er geen reggae door gaan spelen.

BLOCK «Nee, maar je zuigt die invloeden wel allemaal op. ­Ergens is het allemaal rootsmuziek, hè. En soms gaat het ook gewoon over de energie waarmee je iets probeert te doen.

»Vooral ­The ­Cramps hebben me richting rockabilly gestuurd. Ik heb ze voor het eerst gezien op Pukkelpop, ik denk in 1992.»

HUMO 1990! Mijn eerste editie van ­Pukkelpop.

BLOCK «Ik had herexamens, maar mijn oom had thuis een goed woordje voor me gedaan en ik mocht mee naar Pukkelpop. Wie stond daar nog? ­Nick ­Cave ­and ­The ­Bad ­Seeds, ­Faith ­No More, ­Billy ­Bragg, ­The ­Paranoiacs… Maar The Cramps kwamen het podium op en ik wist niet wat ik zag. ­Lux ­Interior op zijn hakken in zijn lakleren kostuum, ­Poison ­Ivy die niet van haar tegel afkwam. Ik dacht: what the fuck is dees?!

»Van mensen als Alain en ­Walter ­Broes van ­The ­Seatsniffers heb ik geleerd waar The Cramps de mosterd hadden gehaald. Rockabilly is geen slecht beginpunt voor een gitarist.»

HUMO Wanneer ben je zelf songs beginnen te schrijven?

BLOCK «Voor de eerste plaat van Sin Alley (‘Headin’ for ­Vegas’ uit 1995, red.), een mix van eigen songs en covers.»

null Beeld Anton Coene
Beeld Anton Coene

HUMO Ging je dat vlot af?

BLOCK (beslist) «Nee. Een riffje of melodietje komt redelijk snel, maar het verschil tussen een idee en een song is groot. Heel af en toe krijg je iets kant en klaar aangereikt – heerlijk als dat gebeurt – maar meestal is het hard werken. En je mag je niet laten intimideren door de massa fantastische songs die al bestaan. Onzekerheid is een belangrijk deel van het creatieve proces, maar als je alléén onzeker bent, gebeurt er geen zak.»

HUMO In de geschiedenis van Triggerfinger is er een tijd vóór en een tijd ná jullie cover van ‘I Follow Rivers’ van Lykke Li uit 2012.

BLOCK «Het was onwaarschijnlijk dat wij met ons soort muziek ooit een hit zouden scoren. Als het dan tóch gebeurt, tja, dat is waanzinnig. We hebben een stuk van de muziekwereld leren kennen dat we anders nooit hadden gezien. Ik herinner me een playbackfestival in Oostenrijk: ­Amy ­Macdonald stond er, er waren schlager- en operazangers. En iedereen playbackte, de hele avond. Elk één liedje (lacht).

»We hebben veel gepraat over ‘I Follow Rivers’: ‘Wat doen we met dat nummer? ­Nemen we het op in de setlist of niet?’ Uiteindelijk hebben we beslist om ermee op avontuur te gaan.»

HUMO Slaat je hoofd op hol als dat succes je overkomt?

BLOCK «Even wel, natuurlijk.»

HUMO Er zouden zelfs privé­jets aan te pas gekomen zijn.

BLOCK «Dat is eens gebeurd. De platenfirma wilde dat we een ochtendshow op tv deden, maar we moesten die dag al op een festival diep in Frankrijk spelen. Toen hebben ze ons in zo’n klein vliegtuig gestopt. Hadden we dat ook eens meegemaakt.»

HUMO Heb je aan Buddy ­Holly, The Big Bopper en Ritchie ­Valens gedacht?

BLOCK «Toch even, ja (lacht). Een mens is niet gemaakt om rond te vliegen, maar ik hou er wel van. Ik zit graag aan het raampje naar de wolken te kijken.»

EEN UUR LULLEN

HUMO In juni ben je 51 geworden. Voel je de leeftijd al?

BLOCK «Ik loop graag, ook op tournee. Het breekt de tijd en je ziet toch iets méér van de plek waar je speelt dan de backstage en de concertzaal. Maar ik heb een tijd stilgelegen omdat mijn knieën in slechte staat zijn. En mijn schouder zit al een halfjaar vast – mijn kinesist stoomt me voor elke show opnieuw klaar.

»Het frustreert me dat mijn lichaam me belemmert in wat ik graag doe. En ik moet toegeven dat corona me geen goed heeft gedaan. Ik voelde me oud, begon aan mezelf te twijfelen: weet ik nog wel hoe het moet? Ik zag ook te weinig volk. Ik ben geen uitgaansmens, maar iedereen heeft behoefte aan chitchat en flauwe zever. Vóór elke repetitie met ­Triggerfinger lullen wij minstens een uur. Er zijn zelfs dagen dat we gewoon blijven doorgaan en níét ­repeteren.

»En ja, het muzikanten­bestaan kan best saai zijn – plaat maken, touren, plaat maken, touren – maar tijdens de pandemie heb ik het gemist. En ik denk dat Valérie ook blij is als ik af en toe weg ben (lacht). Ze ziet hoeveel deugd het me doet.»

HUMO Heb je weleens gedacht dat het eigenlijk niet te combineren valt, een gezin en het muzikantenleven?

BLOCK «Soms is het moeilijk. Een gezin, een relatie, kinderen: dat is sowieso al niet altijd makkelijk. En als er discussies zijn, ben je geneigd in de ontkenning te gaan: ‘Jij bent altijd weg.’ – ‘Dat is niet waar!’»

HUMO Het woord ‘altijd’ mag je volgens de relatietherapeut nooit gebruiken.

BLOCK «Dat neemt niet weg dat ik váák weg ben (lacht). Maar ik denk dat we er onze weg in gevonden hebben. Het helpt dat we twee huizen hebben, en ik dus een plek heb om mijn ding te doen.»

HUMO Heb je dat tweede huis aan ‘I Follow Rivers’ te danken?

BLOCK «Goh, dat weet ik niet. Onze gezinswoning in Brasschaat hebben we lang geleden gekocht. We waren al een poos op zoek naar een tweede plek toen ik op een nacht dat huis in Merksem zag staan. De ochtend erna hebben we meteen een bod gedaan. Het is zwaar geweest omdat we met twee afbetalingen zaten, maar het was de juiste beslissing.»

ALLEMAAL VROUWEN

HUMO We hebben het al over ouderdom gehad, laten we de dood er ook maar even bij nemen. De oogst van de laatste maanden: Mark ­Lanegan, Arno, Henny Vrienten, Tiny Legs Tim, Geert Maris van Nona Mez, en ik zie er wellicht nog over het hoofd. Met ­Vrienten hebben ­jullie de soundtrack van ‘Everybody Happy’ van Nic ­Balthazar uit 2016 gemaakt.

BLOCK «­Henny, dat was ­heftig. Toen hij het nieuws kreeg dat hij ziek was, is hij meteen gestopt met spelen om bij zijn gezin te zijn. Af en toe ­stuurde ik hem een berichtje, waarop hij antwoordde: ‘Het gaat. Ik laat nog iets weten.’ Hij heeft me nog spontaan een bericht gestuurd, waardoor ik dacht dat het beter ging, maar ineens... (Slikt even iets weg) Het is raar dat je niet altijd doorhebt wat iemand voor je betekent. Als mens, bedoel ik, los van de fantastische muziek die hij heeft gemaakt. Henny was zelfverzekerd, maar hij maakte het ook wáár. Hoe hij mensen behandelde, hoe hij over ze sprak… Ik mis hem.

»Uiteindelijk kun je alleen maar blij zijn dat zo iemand op je pad is gekomen. Muzikaal is ­Arno voor mij even belangrijk als Henny, maar als mens kende ik hem niet zo goed. Hij was moeilijker te benaderen, beschermde zichzelf tegen de aandacht. En Arno is minder plots verdwenen. Hij is blijven spelen, maar je zag dat hij aan het lijden was.»

HUMO Bij de doden heb ik daarnet Martine Vanhoof niet vermeld, je voormalige partner en zangeres bij Sin Alley en ­AngeliCo. Ze overleed in de­ ­zomer van 2019 – ze was 48. Hadden jullie nog contact?

BLOCK «Heel weinig. Onze breuk, twintig jaar geleden, was voor ons allebei redelijk heftig geweest. We hadden ­samen onze eerste stappen ­gezet met muziek maken, ik leerde in die beginperiode gitaarspelen... Na de breuk zijn we niet meer in een dynamiek geraakt die ons toeliet om deel uit te maken van elkaars leefwereld en zijn we elkaar uit het oog verloren. Haar vroegtijdige overlijden kwam heel hard aan.»

HUMO Ik las ergens dat het al langer niet goed met haar ging.

BLOCK «Omdat we haast geen contact meer hadden, kan ik me daar moeilijk over uitspreken. Het leven is een waanzinnig avontuur, maar niet iedereen heeft de behendigheid of het talent om daar op een fijne of draaglijke manier door te fietsen. Ik ook niet altijd, trouwens.»

HUMO Je bent zelf ooit in therapie geweest.

BLOCK «Ja. Af en toe ga ik nog altijd naar de therapeut, al is het nu alweer even geleden. Tijdens de pandemie ben ik nog eens met iemand gaan praten.»

HUMO Heb je andere dingen geprobeerd?

BLOCK «Zoals?»

HUMO Heroïne?

null Beeld Anton Coene
Beeld Anton Coene

BLOCK (lacht)

HUMO Nee, meditatie, bijvoorbeeld.

BLOCK «Dat heb ik gedaan, ’s morgens, maar ook dat is alweer minstens een halfjaar geleden.»

HUMO De volgende liedjes heb jij al gecoverd: ‘Niets is voor altijd’ van Madou, ‘Beautiful Feeling’ en ‘Naked Cousin’ van PJ Harvey, ‘Man Down’ van ­Rihanna, ‘Turn the Tide’ van Sylver, ‘Ain’t Nobody’ van ­Chaka Khan, ‘I Follow Rivers’ van Lykke Li. Valt je iets op?

BLOCK «Allemaal vrouwen.»

HUMO Wat zegt je therapeut daarvan?

BLOCK (lacht) «Ik denk niet dat ik het bewust doe, maar als je een cover brengt, moet het de moeite zijn. En als je als man iets vanuit een ­vrouwelijk ­oogpunt zingt, krijg je sowieso al een andere vibe. Meer hoef je er niet achter te zoeken. Hoop ik (lacht).»

HET MIA-JOGGINGPAK

HUMO Hoe is het intussen met je gitaarverslaving?

BLOCK «Er zijn mensen die met één gitaar een hele carrière toekomen, maar ik niet (lacht). De gemiddelde mens heeft ook meer dan één paar schoenen, hè. En een andere gitaar doet je anders spelen.»

HUMO Toen ik jullie in 2010 in Los Angeles kwam bezoeken tijdens de opnames van ‘All This Dancin’ Around’, was je al maanden vooraf gitaren ­beginnen te kopen die je aan de ­studio liet afleveren.

BLOCK «Dat bleek goedkoper dan ze te huren.»

HUMO De uitleg is alles.

BLOCK «I know, maar het wás zo. Eén of twee van die gitaren heb ik nog, de rest heb ik verkocht. De laatste tijd heb ik er meer verkocht dan gekocht. Of die indruk heb ik toch.»

HUMO Henny Vrienten zou ooit gezegd hebben: ‘Die ­gitaartjes van 4.000 euro moet je niet kopen.’

BLOCK (lacht) «Eén van mijn favoriete gitaren heeft 50 euro gekost – it sounds like ­nothing else. Een dure chique gitaar kopen is makkelijk, een goedkope goeie gitaar vinden geeft veel meer voldoening.»

HUMO Hoeveel tijd besteed je aan kleren?

BLOCK «Hoe bedoel je?»

HUMO Je staat bekend als a well-dressed man.

BLOCK «Zoveel tijd besteed ik daar niet aan.»

HUMO Voor een interview bij hem thuis kwam Alex ­Cal­lier eens de deur opendoen in een joggingpak. Een Alex Callier-­joggingpak welteverstaan, zo één waarmee je ook naar de MIA’s kunt gaan. Heb jij een joggingpak?

BLOCK (lacht) «Ja. Ik heb er onlangs nog naar zitten zoeken, zonder resultaat. Daar is dus nog werk aan (lacht).

»Nee, ik amuseer me wel met kleren, en ik heb het geluk dat Valérie er een goeie neus voor heeft – ze werkt voor Dries van Noten. Aan foto’s van mij kun je heel goed zien op welk moment in mijn carrière ik haar heb leren kennen (lacht). Er zijn momenten dat het fijn is om een kostuum aan te trekken, ook om gewoon eens naar ’t Stad te wandelen. Maar ik stap zo niet uit bed, hè.»

DE SLECHTERIK SPELEN

HUMO Hoe luidt de beroemde uitspraak van Arno weer? ‘Een koe...’

BLOCK «...geeft melk, maar geen champagne.’ Ik denk dat ik weet waar dit naartoe gaat (lacht).»

HUMO Die uitspraak deed Arno toen hem gevraagd werd wat hij van zichzelf als ­acteur vond. Jij hebt onlangs je ­acteerdebuut gemaakt in de serie ‘Billie vs Benjamin’ van Tim Van Aelst.

BLOCK «Het was een welkom voorstel op dat moment: ik had niks omhanden en zat thuis mijn kas op te vreten. En het resultaat valt mee, denk ik.

»Op beeld kan ik mezelf nog niet goed beoordelen. De eerste keer dat je jezelf hoort zingen, is ook horror, hè. Intussen kan ik mijn stem horen en zeggen: ‘Dat is tof en dat niet.’ En ik kan mezelf ook góéd vinden. Maar zover ben ik nog niet als ik mezelf op beeld bezig zie.»

HUMO Zou je het vaker willen doen?

BLOCK «Ik vond het wel fijn, dus waarom niet?»

HUMO Als stemacteur had je al gewerkt.

BLOCK «Ja, voor ‘Rango’, een animatiefilm uit 2011 over een salamander die in een western­stadje terechtkomt. In het origineel deed ­Johnny ­Depp de stem van Rango. In de ­Nederlandse versie was ik ­Rattlesnake Jake, de slechterik. Heel tof, de slechterik spelen.»

HUMO Laatste vraag: heb je ‘Café Flesh’ ooit gezien?

BLOCK «Nee. Wat is dat?»

HUMO Een pornofilm uit 1982 waarvoor Mitchell Froom de soundtrack heeft gemaakt.

BLOCK «Echt? Fantastisch! Wacht, dat moet ik opschrijven. Het kan van pas komen als ik mijn volgende project bij Mitchell wil aankaarten (lacht).

»‘Café Flesh’, hè? Heerlijk. Dank je wel.»

HUMO Jij bent bedankt.

‘Looking to Glide’ verschijnt op 30 september bij PIAS.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234