'Ik was altijd bezig met optreden, schrijven en opnemen. Waar had ik de tijd moeten vinden om aan de lopende band vrouwen te ronselen?'
 Beeld Ian Spanier Photography
'Ik was altijd bezig met optreden, schrijven en opnemen. Waar had ik de tijd moeten vinden om aan de lopende band vrouwen te ronselen?'Beeld Ian Spanier Photography

Vallen, opstaan en weer doorgaan

Ryan Adams na #MeToo: ‘Ik ben alles kwijt. Maar wie me aanviel, had daar een reden voor’

Twee jaar geleden stortte de wereld van Ryan Adams in. Een artikel in The New York Times schetste een ontluisterend beeld: hij was een womanizer, een eng mannetje dat jonge meiden hulp bij hun carrière beloofde, om ze vervolgens na de seks te dumpen. De beschuldigingen kwamen niet alleen van anonieme vrouwen, maar ook van bekende artiesten als Phoebe Bridgers en Adams’ ex-vrouw Mandy Moore. De giftige kers op de taart: de FBI had een onderzoek naar Adams lopen. Hij zou honderden berichten, waaronder expliciete, naar een minderjarig meisje hebben gestuurd.

Het leek afgelopen met Ryan Adams, en dat beeld overheerst nog altijd. Na een lange periode van radiostilte, waarin hij veel was kwijtgeraakt, kwam hij dit jaar met twee platen aanzetten: ‘Wednesdays’ en ‘Big Colors’. Ze werden doodgezwegen, zeker in Amerika. Met de pers praatte Adams niet, al zal hij ongetwijfeld wekelijks verzoeken hebben gekregen. Hij bleef zwijgen, op af en toe een Instagrambericht na.

Ryan Adams ontvangt ons in zijn huisje in de Hollywood Hills. Daar woont hij met een schare katten (wie hem op Instagram volgt: favoriet Theo is onlangs helaas overleden) en een collectie vintage gitaren. Buiten staat zijn Cadillac uit 1959. Ze heet Christie, het zusje van de moorddadige Christine in Stephen Kings thriller. Veel meer zegt hij niet te hebben. Zelf ziet hij er op zijn zachtst gezegd gehavend uit.

– Je bent wel wat aangekomen, en je maakte daarnet een terneergeslagen indruk bij de begroeting.

RYAN ADAMS «Ja, ik ben 25 kilo bijgekomen. Het gaat op en neer – soms sport ik veel, op andere momenten denk ik: wat heeft het voor zin? Ik zat hier net een nieuw nummer te componeren, en ik moest grinniken om de dramatiek van de tekst. Wie zit daarop te wachten? Uit mijn mond? Ik weet het gewoon niet meer.»

– Wat ben je allemaal kwijtgeraakt sinds de beschuldigingen?

ADAMS «Kort gezegd? Alles. Nadat het artikel in The New York Times was verschenen, ging het heel snel: een tournee door het Verenigd Koninkrijk en Ierland viel weg, en de drie platen die ik zou uitbrengen, werden geschrapt. Niet veel later liet platenlabel Blue Note weten dat ze me niet meer wilden, een deal met een fabrikant van gitaarversterkers werd geannuleerd... En dat was alleen nog maar de zakelijke kant.»

– Wat ik eigenlijk wilde weten: hoe vóélde het voor je?

ADAMS «In het begin vocht ik terug. Mijn eerste reactie was: het klopt niet, ik vecht het juridisch aan. Dat was achteraf niet zo verstandig, en ook niet juist. Ik ging voorbij aan de pijn die ik natuurlijk wel heb veroorzaakt. Maar veel wat in dat artikel stond, was simpelweg niet waar, en is het nog steeds niet.»

– Het was ook een verhaal van een voormalig zondagskind dat keihard van zijn voetstuk was gevallen. En je had je reputatie tegen.

ADAMS «Hoe bedoel je?»

– Je was een ramp voor de pers, nukkig, vaak te laat. Je zocht geregeld ruzie met muzikanten, zoals The Strokes en Father John Misty.

ADAMS «Ja, dat klopt. Mijn nieuwe agent, die het na meer dan een jaar twijfelen heeft aangedurfd om me te helpen, was – en is – ook zeer bevreesd voor dit interview. Ze is bang dat de doos van Pandora opnieuw opengaat, en dan heb je het niet meer in de hand. Van de ene op de andere dag lag ik overal buiten. Maar dan ook echt overal. Van pers tot platenfirma’s, van collega’s tot goede vrienden: er bleef al heel snel niemand meer over.»

– Hebben ze laten weten waarom?

ADAMS «Nee, van de meesten heb ik nooit meer iets gehoord. Of toch niet rechtstreeks. Todd Wisenbaker was mijn allerbeste vriend, hij speelde in mijn band tijdens de laatste tournees. Ik heb hem veel geleerd, we hebben samen veel gelachen. Van hem zag ik enkele Instagramposts over mij, maar zijn telefoon nam hij niet op. Ik hou van die jongen, maar ik denk niet dat ik hem nog zal spreken. Veel mensen met wie ik tot op de dag van de publicatie een goed contact had, zijn geruisloos vertrokken. De impliciete boodschap was: misschien is het beter als je gewoon verdwijnt, of doodgaat. Je bent namelijk niemand meer.»

– Hoe ga je daarmee om? Dat zal niet eenvoudig geweest zijn.

ADAMS «Mijn leven lag in duigen. Daarom vocht ik in het begin ook. Ik ben een gevoelsmens, en ik vond het onrechtvaardig. Ik voelde me alleen. Maar dat viel niet in goede aarde, en daar kan ik nu, twee jaar later, wel in komen. Ik liet het weer vooral om mij draaien, en niet om de andere kant. Maar ik leed aan paniekaanvallen, mijn werk lag stil en ik kon niks aan de situatie veranderen. Niemand wilde mij helpen. De druppel was toen mijn toenmalige agent persoonlijke berichten liet uitlekken.»

‘Het is een catch 22. Ik wil van alles zeggen om me te verdedigen, maar dan zeggen mensen: ‘Waarom verdedig jij je? Dat is verdacht.’’ Beeld Ian Spanier Photography
‘Het is een catch 22. Ik wil van alles zeggen om me te verdedigen, maar dan zeggen mensen: ‘Waarom verdedig jij je? Dat is verdacht.’’Beeld Ian Spanier Photography

– Screenshots waarin je haar aanspoorde aan het werk te gaan. En dat je niet geïnteresseerd was in die healing crap, zoals je de therapie noemde die je had beloofd te volgen.

ADAMS «Ja. Het voelde als verraad aan, en dat is het ook. Ze heeft mijn berichten niet beantwoord, maar wel meteen de pers opgetrommeld en via een brief laten weten dat ze me niet meer als cliënt wilde.»

– Maar nu gaat het wéér over jou, niet over de vermeende slachtoffers.

ADAMS «Ik had natuurlijk niet ‘healing crap’ moeten zeggen. Dat was dom. Maar ik was wel degelijk in therapie op dat moment, en ik volg die nog altijd. Hoewel ik me het grootste deel van de dag nog steeds nutteloos voel, helpt het wel. Ik ben een opgeruimder mens geworden, ik heb geleerd uit mijn fouten en heb mijn excuses aangeboden aan wie daar recht op had. Ik heb die berichtjes in een emotionele bui geschreven. Ik had toen ongetwijfeld weer iets ontvangen als ‘We gaan niet met jou door.’ En zij wás toen nog mijn agent: ik vond dat ze mij als haar cliënt moest behandelen, ongeacht wat er aan de hand was.»

– Heeft niemand je dan geholpen?

ADAMS «Ik kon niet meer slapen en heb toen mijn zus Courtney gebeld. Zij is er voor me geweest, ze was mijn luisterend oor. Ze heeft me ontzettend geholpen om weer een beetje een mens te worden. Dankzij haar heb ik ook brieven geschreven aan de mensen die ik verkeerd heb behandeld. Mandy (Moore, red.) had gelijk toen ze in een interview zei dat ik niet moest praten over mijn therapie, of met excuses moest komen aandraven op sociale media. Het moest persoonlijk zijn.»

– Je hebt de laatste maanden veel persoonlijke zaken gedeeld op Instagram. En optredens gegeven.

ADAMS «Ik speel soms één van mijn platen akoestisch, van begin tot einde. En als ik iets te melden heb, dan doe ik het daar. Dan heb ik er de volledige controle over, anders wordt het weer verdraaid en krijg ik gedonder. Mijn platen worden genegeerd, maar Variety publiceert wel een stuk vol roddels en geruchten over mijn mentale gezondheid naar aanleiding van één van die Instagramberichten. Tja.»

– De kritiek luidt ook: hij negeert de problemen, hij wil gewoon verder.

ADAMS «Maar wat móét ik dan doen? Ik ben emotioneel, en het is mijn kanaal, voor mijn fans. Als ik daar mijn kunst niet meer mag brengen, waar dan wel? Moet ik verdwijnen? Het is een catch 22. Ik wil van alles zeggen om me te verdedigen, maar dan zeggen mensen: ‘Waarom verdedig jij je? Dat is verdacht.’»

– Nee, maar het komt soms pathetisch over, dat is wat mensen vinden, denk ik.

ADAMS «Ja, dat kan ik me voorstellen. Laat me dan eens en voor altijd stellen: de mensen die me hebben aangevallen, hadden daar een reden voor. Het klinkt gek, maar ik kan die reden, welke dan ook, wel accepteren. We hebben het allemaal lastig, en ik heb zeker fouten gemaakt. Ik probeer elke dag een beetje beter te worden als mens.»

NAAKT AAN DE DEUR

Het interview wordt onderbroken voor een fotosessie. Ryan Adams, ooit een jeune premier, weifelt. Hij is bang om dik over te komen, weet zich geen houding te geven. Ook tijdens het gesprek voelt hij zich ongemakkelijk. ‘Mijn zelfvertrouwen is helemaal weg.’ En even later: ‘Wil je me alsjeblieft niet vermoorden in je artikel?’

– We moeten het over de beschuldigingen hebben. Allereerst die van je ex-vrouw, Mandy Moore.

ADAMS «Ja. Het verraste me dat ze heeft meegewerkt aan dat artikel van The New York Times.»

– Samengevat zei ze: ‘Ryan heeft mij onderdrukt en mijn carrière kapotgemaakt.’

ADAMS «Ik heb dat altijd een vreemd verwijt gevonden. Tijdens ons huwelijk, waarin we helaas van elkaar zijn vervreemd, heeft ze meegezongen op mijn platen en mijn tournees. Ze had toen al meerdere platina platen op haar naam. Wat bedoelde ze dan?»

– Je zou haar hebben toegebeten: ‘Je kunt geen instrument spelen, geen songs schrijven, je bent een nepartiest.’ Meerdere keren.

ADAMS «Ik kan me dat met de hand op het hart niet herinneren. Maar ik ben iemand die er weleens iets kwaadaardigs uitflapt, vooral als ik slecht in mijn vel zit. Dus ik kan me wel voorstellen dat het zo is gegaan, en dat is vreselijk. Een afschuwelijk kwetsende opmerking tegen een creatieve persoonlijkheid.»

– Zijn jullie ondertussen weer on speaking terms?

ADAMS «Nee. Vóór dat artikel verscheen, hadden we nog wel contact, hoewel we toen al drie jaar gescheiden waren. Daarom was ik erg verrast dat ze eraan had meegewerkt. Ik had haar kort ervoor nog een brief geschreven om haar geluk te wensen in haar nieuwe huwelijk.»

‘Ik flap er weleens iets kwaadaardigs uit, vooral als ik slecht in mijn vel zit. Ik heb Mandy vast vreselijk gekwetst.’ (Foto: met Mandy Moore.) Beeld BuzzFoto/FilmMagic
‘Ik flap er weleens iets kwaadaardigs uit, vooral als ik slecht in mijn vel zit. Ik heb Mandy vast vreselijk gekwetst.’ (Foto: met Mandy Moore.)Beeld BuzzFoto/FilmMagic

– Het opvallendste getuigenis was dat van Phoebe Bridgers.

ADAMS «Phoebe kwam veel in mijn studio. Ik vond haar te gek: grappig, getalenteerd. Heel inspirerend. Phoebe en ik hebben even iets gehad toen ze haar eerste single op mijn Pax Am-label uitbracht. Dat is, zo heb ik begrepen, voor haar een rotaffaire geweest. Het doet me verdriet dat ze er zo naar kijkt. Ze zegt dat ik aan de lopende band vrouwen ronselde, maar ik was altijd bezig met optreden, schrijven en opnemen. Waar had ik de tijd vandaan moeten halen?»

– Ze beschuldigt je ervan dat je haar op tournee vroeg naar je hotelkamer te komen, en dat je naakt opendeed.

ADAMS «Niet waar, niet gebeurd. Simpel. Ik zal je iets vertellen: mijn road crew was zowat de enige in het wereldje die voor de helft uit vrouwen bestond. Dat zou toch niet zo geweest zijn als die zich allemaal onveilig voelden?»

Twee van die vrouwen willen ons te woord staan, maar wel anoniem: ze vrezen geen werkaanbiedingen meer te krijgen als ze het voor Ryan Adams opnemen. Ze waren erbij tijdens die tournee: ‘De beschuldigingen van Phoebe Bridgers vinden we moeilijk te geloven. Ryan sliep nooit in een hotel, altijd in de bus, in zijn eigen bed. En dat hij zomaar naakt zou verschijnen, strookt niet met hoe we hem jarenlang hebben gekend: hij is verlegen als het over zijn lichaam gaat, en zal niet snel zijn shirt uittrekken.’ Over hun eigen werkervaring zeggen ze: ‘Ryans crew stond bekend als de veiligste in de business. Toen Phoebe met haar beschuldiging kwam, heeft de hele crew haar gevraagd om met ons te praten. Dat wilde ze niet, ze heeft niet eens gereageerd.’

GROTER EN SLIMMER

– En dan was er nog het minderjarige meisje Ava.

ADAMS «Zo snel als de media waren om over die zaak te schrijven, zo stil waren ze over het feit dat de FBI geen bewijs heeft gevonden en er al snel achter kwam dat ik gelijk had. Daarmee was voor de FBI de kous af, de zaak werd al in de herfst van 2019 geseponeerd.»

– Ze heeft wel veel schade aangericht.

ADAMS «Ik neem het haar niet kwalijk, echt niet. Ik snap haar, ik ben zelf op mijn 15de van huis weggelopen. Waar ik wel cynisch over ben, is dat uitgerekend Page Six (roddelrubriek van de tabloid New York Post, red.) het nieuws bracht: ‘Adams’ naam is al lang gezuiverd in die zaak.’ Andere media kon het niks schelen. Ik was toch al gecanceld, nietwaar?»

– Toch zullen de mensen blijven denken dat Adams op minderjarige meisjes jaagt.

ADAMS «Wat moet ik daarmee? Ik val op vrouwen die groter en slimmer zijn, die me op mijn nummer kunnen zetten en die bij voorkeur minstens even oud zijn als ik. Er valt me niks te verwijten, echt niet. Het is niet waar en het is nooit waar geweest.»

– Dit jaar moest Bob Dylan voor de bijl.

ADAMS «Ik luisterde onlangs naar ‘Idiot Wind’, een song van één zijn meest bejubelde platen, en doortrokken van wat je nu misschien vrouwenhaat zou noemen. Zo zijn er veel voorbeelden op klassieke platen te vinden. ‘You are an idiot, babe, it’s a wonder that you still know how to breathe’, bijt hij de vrouw uit het nummer toe. En hij fantaseert dat ze dood in een greppel ligt. Kijk: muzikanten zijn ook maar mensen. We worden verliefd, trouwen en scheiden dan. Als ik naar die song van Bob Dylan luister, dan hoor ik geen sociopaat die vindt dat vrouwen die hem verlaten dood moeten. Hij is in shock, hij heeft pijn en ik denk dat hij bedoelt: was het maar nooit gebeurd. Misschien wil hij zelf wel dood.»

– Dan rest nog de vraag: hoe moet het nu verder? Je comebackplaten zijn genegeerd.

ADAMS «Ik zie het somber in. Ik zou graag gewoon een kans krijgen, een simpele kans. Ik zou me te pletter werken om er iets van te maken. Intussen doe ik voort. Ik heb een derde plaat voor dit jaar bijna af. Die moet ‘Chris’ heten: ze gaat over mijn broer, die in 2017 is gestorven. Het zijn mijn beste songs tot dusver: puur, emotioneel. Maar goed, misschien mag ik dat niet van mijn eigen werk zeggen (grijnst).»

– Je zou ook weer willen optreden?

ADAMS «Liever gisteren dan vandaag. Gewoon solo – een gitaar en een piano, meer dan voldoende. Ik hoop dat, als alle covid-ellende voorbij is, een aantal theaters in Californië me willen boeken. We zullen zien wanneer dat kan en wat ervan komt.

»Kijk, ik kom vaak misnoegd over, en zo voel ik me ook. Maar tegelijk komt er, dankzij de tijd die vervliedt, langzaam weer wat licht in mijn leven. Ik heb een deal met een uitgever voor een boek. Ik hoop mijn platen weer gewoon uit te kunnen brengen en ik verkoop fanspullen op mijn site, die doorgaans de deur uit vliegen. Ik heb dus nog fans!»

– En je maakt binnenkort je opwachting op een festival waar ook Questlove, David Crosby en Bob Weir van de Grateful Dead spelen.

ADAMS «Dat heeft Justin Kreutzmann geregeld, zijn pa zat in de Grateful Dead. Hij zei: ‘Ik geloof niet in mensen afschrijven.’ Hij heeft de andere acts op de line-up expliciet gevraagd of ze problemen hadden met mijn aanwezigheid. Niemand zei ja. Soms vraag ik mezelf af: ‘Waarom wil je dit nog?’ en het antwoord is: omdat muziek voor mij de enige manier is om met mezelf in het reine te komen.»

© LA Mag

Foto’s van @ianspanier

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234