null Beeld Koen Keppens
Beeld Koen Keppens

festival★★★★☆

Selah Sue lichtte op Pukkelpop af en toe het gordijn in haar bovenkamer liet. Wat bleek: ze stond niet alleen

“Ik ga de muziek laten spreken”, kondigde Selah Sue van meet af aan. “I love you all, merci voor de laatste week. Let’s be in the moment, en geniet.” De leedrecreanten en andere ongure ramptoeristen die waren afgezakt om een artiest op de rand van de meltdown te zien zwalken en verzwinden, waren er meteen aan voor de moeite.

Gunter Van Assche

Ze heeft gelijk ook, om haar hartroerselen niet achteloos te verpanden. In haar songs biedt ze sowieso al voldoende werkgelegenheid aan verstikkende gevoelens, depressies en demonen.

De reden van haar aankondiging? Precies een week geleden deelde Sanne Putseys mee dat ze door een hel ging. Dat het deemsterde in haar hoofd. Chronische depressie en andere mentale problemen klauwden zich andermaal een weg naar haar. Paddo’s mengen dan wel lekker met de zwarte schimmel aan je hersenschors, maar toch voelde ze na een half jaar opnieuw de nood om antidepressiva te nemen. “De allesoverheersende duisternis begint stilaan terug op te klaren,” schreef ze vorige week. “Maar de pijn is er nog wel.” Reden te meer om deze gekreukelde soulsirene vrijdagmiddag een hart onder de riem te steken.

Moeilijk was dat niet. Andermaal had Putseys een indrukwekkend groep achter zich geschaard, waarbij Dries Laheye - vooral bekend van STUFF. - zich het meest van de hele Selah-crew in de kijker werkte. Met even groot gemak bediende hij zich van elastische funk, diepe soul of warme jazz waarmee hij de sound in de set duidelijk aanstuurde. Selah Sue klonk - zelfs ondanks haar typerende rasp - verrassend rauw en hees, maar dat bezorgde een soulvolle song als ‘All the Way Down’ alleen maar méér tederheid. Of voor een vertimmerde interpretatie van ‘Raggamuffin’ waarin haar stem bijna in scherven viel toen ze ‘Listen to the sound of my voice’ riep. Met zelfverzekerde tred verkende ze het podium dan weer tijdens ‘Free Fall’ of een prachtige versie van ‘This World’ waarmee ze de - iets te korte - set afsloot.

Spraakzame intimiteit is een sprookje, schreef Bernard Dewulf ooit. Dat weet natuurlijk elke voyeur die wil spieken in andermans ziel. Maar toch liet Selah Sue het niet na om af en toe het gordijn in haar bovenkamer te lichten. Tijdens en tussen de songs door verwees ze bijvoorbeeld al eens zijdelings of meer rechtstreeks naar haar intieme wereld. In ‘Piece of Mind’ vroeg ze het publiek haast achteloos: “Dat willen we toch allemaal? Piece of mind?” Om daar iets radelozer aan toe te voegen: “Please, peace, kom nù. Niet morgen, néé. Vandaag!” Ze vond gelijk een bondgenoot in de bijval van haar publiek. Achteraf klonk ze wel iets cynischer. “Ah… piece of mind”, leek ze zichzelf voor het hoofd te willen slaan. “Zo makkelijk is dat dus.” Om dan grimmig te volgen met: “Nee, natuurlijk niet”.

Zo’n toeval was het ook vast niet dat de song gevolgd werd door ‘Pills’, met een werkelijk héérlijk club-intermezzo en een frivole choreografie van Sanne met een koortje van drie achtergrondzangeressen. De tweede helft van de set - die gebroken werd door een kledingwissel - kende nog meer subtiele hints: zo werd Peace of Mind’ voorafgegaan door ‘Free Fall’ en ‘Alone’.

Alleen stond ze niet, merkte Selah Sue na afloop van die song.

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234