null Beeld Jeroen Los / Humo
Beeld Jeroen Los / Humo

ColumnSpinal Serge

Serge Simonart: ‘Jarenlang kocht ik bootlegs, verdeeld door maffiosi met stierennekken en meedogenloze ogen’

Bijna een halve eeuw lang kocht ik illegale opnames van liveconcerten die ik had bijgewoond en legendarische concerten die ik had gemist wegens te laat geboren of elders aan het werk. Mijn grootste frustratie was: in België een concert van bijvoorbeeld Prince missen omdat ik die dag in het buitenland een derderangsfiguur moest interviewen.

Redactie

Mijn eerste bootlegs kocht ik toen ik 15 was, in een klerenwinkel in het Nederlandse provinciestadje Hulst. Daar verdiende het personeel een zakcentje bij door naast T-shirts van Bob Dylan, Pink Floyd en Alice Cooper onder de toonbank ook bootlegs van hun concerten te verkopen. Mijn allereerste aankoop was ‘Blondes Have More Fun’ van Lou Reed, een hol en spookachtig klinkende opname op transparant dooraderd blauw vinyl (later uitgeleend en nooit teruggekregen). Die bootlegs, heb ik sindsdien vernomen, waren aangeleverd door dezelfde gangsters die ook handelden in drugs en gestolen auto’s.

In de boeiende televisieserie ‘How Do They Do It?’ zag ik onlangs een item over het persen van vinylplaten. Het werd gefilmd in New Jersey - Sopranos country! De schellen vielen me van de ogen. Natuurlijk, daar waren ze, de maffiosi met stierennekken en meedogenloze ogen die op zulke plekken decennialang illegale opnames hadden gestanst en verzilverd.

New Jersey was het hol van de bootleggers, maar in Italië (het New Jersey van Europa) konden ze er ook wat van. De hoesteksten van bootlegs waren een rookgordijn om Interpol, de economische inspectie en door platenfirma’s ingehuurde detectives op een dwaalspoor te brengen. Als daarin ‘Live in Stockholm!’ stond, wist je dat wat je hoorde overal opgenomen kon zijn behálve in Stockholm.

Soms kwamen bootlegs ter sprake in mijn interviews. Derderangsartiesten zagen ze als een statussymbool - zelfs van een grotendeels vergeten eightiesband zoals Japan zijn nog meer dan tweehonderd verschillende in omloop. Eric Clapton reageerde gelaten. Prince haatte ze. Paul McCartney werd er kregelig van. James Brown gooide me bijna buiten toen hij één bootleg zag tussen de stapel cd’s die ik had meegebracht om mijn vragen te illustreren. Ik kocht alleen bootlegs die ‘mixing desk quality’ garandeerden, en daarbij was het verraad natuurlijk nog groter: wie tijdens een concert het mengpaneel bediende, was ingehuurd door de artiest - en omgekocht door de maffiosi.

Recent nog schafte ik cd’s aan van concerten van Steely Dan – platformen als eBay en Amazon tolereren die semi-illegale handel stilzwijgend. De hunker van de fan om ook dat éne aparte concert van zijn helden te horen blijkt meestal net iets groter dan het morele bezwaar. Het is ook een publiek geheim dat platenfirma’s vaak aandrongen op nóg maar eens een liveplaat, louter om die handel in bootlegs tegen te gaan.

Maar die gewetenloze opportunisten in New Jersey die vanuit een anonieme hangar zolang zoveel bootlegs de wereld in hadden gestuurd nu plots op televisie zien: het maakte me ook nostalgisch. Het leken wel oude vrienden. Een gevoel dat ik meteen afschudde.

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234