Jomme Rocks

Sid Vicious was, ondanks grote concurrentie, de enige echte Junkie XL van de jaren 70

In de sarcofaag van Dupuis gaat de zon nooit onder: de scheel makende lampen branden werkelijk dag en nacht alsof het geen geld kost, waardoor ik nu niet alleen alles weet over het illustere en duistere verleden van Humo, maar ook mooi egaal bruin ben. Over mijn hele lichaam. Francesco is weer thuis: hervallen. Italianen, om Raymond van het Groenewoud te citeren. Ik maak mijn soep zelf wel. In het donkerste hoekje van het archief vind ik een met verroeste sluitspelden en verhard spuug bij elkaar gehouden map. 1978 had ook een maand oktober, zo blijkt.

Drie toegiften in Herenthout, beheerst enthousiasme in Beringen, succes in Mechelen en Zedelgem en een overrompeling in Leuven, waardoor er van de grote aula naar een tent overgeschakeld moest worden: de vroeg kalende Mark Knopfler was aan een veroveringstournee begonnen waarmee vergeleken de opmars van Rommel naar El Alamein in 1942 klein bier was. Dire Straits deed blijkbaar ieders hart sneller slaan: niet alleen stond de groep, vlak na het zúlke zweren verwekkende 'Grease' in de hitlijst der best verkochten, ook in 'Toppers van Tobbers', onze tegendraadse en eigenhandig door de lezers samengestelde hitlijst, stond hun debuut op één. Dat gebeurde in die tijd niet veel. Misschien had de spuuglelijke haarband die Knopfler droeg om zijn uitvallende sprieten bij elkaar te houden, daar iets mee te maken, maar een zegetocht was en bleef het. Niks geen punk: vlotte, gitaargedreven, goedgemutste liedjes van jongens die een universitair diploma hadden. Of die van Once More doorgestudeerd hadden, is mij onbekend, maar ze wonnen wel op kousenvoeten de Rock Rallye van 1978, al deelden ze de eerste plaats met Stagebeast. Toen onze man hen interviewde, hadden ze net een nieuwe bassist gekocht: Korneel Le Compte, de zoon van de toen wereldberoemde en zichzelf onsterfelijk achtende dokter Herman Le Compte. 'Een jongen die, als hij naar zijn vader aardt, nog zo'n duizend jaar meekan.' Dokter Le Compte werd 78 en stierf, haast prozaïsch, aan een hartkwaal.

Ongeveer op hetzelfde moment werd Sid Vicious wakker in kamer 100 van het Chelsea Hotel in New York, met een heroïnespuit in zijn arm. Zijn vriendin Nancy Spungen lag dood op de vloer in de badkamer. De arme sloeber herinnerde zich er niets van: hij was, ondanks grote concurrentie, de enige echte Junkie XL van de jaren 70. Hij was niet gemeen, wel een sukkelaar. Tijdens de opnames van 'Never Mind the Bollocks' lag hij met hepatitis in het ziekenhuis. Hij klooide maar wat aan: van hem gaat het verhaal dat hij maar één baslijn kon spelen, iets uit het toch niet zo ingewikkelde oeuvre van de Ramones. Zijn maffe muze heette Nancy Spungen, ze kwam uit een gegoed Joods-Amerikaans middenklassegezin en besloot op haar 15de om groupie te worden. Tot ze op haar 20ste in nooit opgehelderde omstandigheden aan haar einde kwam in een kale hotelkamer. Sid kwam vrij omdat zijn platenfirma de borg van 25.000 pond wilde betalen, maar toen hij de broer van Patti Smith in een nachtclub enkele toeken op zijn bakkes verkocht, moest hij weer achter de tralies. Het feestje na zijn laatste vrijlating werd hem fataal: zelfmoord door overdosis heroïne, volgens het verslag. Later bleek dat zijn moeder hem die had toegediend. De vrouw overleed in 1996 zelf aan een overdosis, daarmee de cirkel rond makend van het triestigste drugsverhaal uit zestig jaar popmuziek. Sid zou dit jaar 63 geworden zijn. Johnny Rotten, die steeds meer op Robin Williams begint te lijken ten tijde van 'Mrs. Doubtfire', bouwde zichzelf om tot mantelzorger van zijn aan alzheimer lijdende vrouw en verklaarde deze week dat hij zeker op Trump stemt. No future: net wat u zegt. (mc)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234