null Beeld © Stefaan Temmerman
Beeld © Stefaan Temmerman

Alcatraz

Slotdag Alcatraz: Het beestige liefdesspel van Amenra had langer mogen duren dan zes nummers

31.000 gelukzalige gezichten kon je drie dagen lang op Alcatraz in Kortrijk aanschouwen. Metalbands uit binnen- en buitenland smeten er zich stuk voor stuk. Met zelfs leden van Arsenal, Golden Earring én Arsenal op de slotdag gisteren. De machtige thuisconcerten van Stake en Amenra deden je naar adem happen. Ook hoopgevend: van alle fans die getest moesten worden bleken er slechts drie positief.

Alcatraz Metal Fest had twee hoofdingangen het voorbije weekend. Voor je naar De Lange Munte mocht om de stalen poorten te openen, werd je eerst aan Kortrijk Expo verwacht voor een covid safe-bandje. Ongeveer 1600 fans konden geen vaccinatiepaspoort voorleggen en moesten er zich laten onderzoeken. Slechts drie onder hen testten positief en werden de toegang ontzegd.

Tienduizenden anderen genoten van luide gitaren en frisse pintjes. Het was aandoenlijk om de broederlijke sfeer op de wei te aanschouwen. Vrienden die elkaar al twee jaar niet meer hadden gezien en die vuist tegen vuist aan het meebrullen waren met Accept-klassieker ‘Balls To The Wall’, zaterdagnacht als triomfantelijke hymne gebracht door Dirkschneider. Of Doro, nog zo’n taaie Duitse, die gisteren tijdens ‘All We Are’ een jong meisje uit het publiek plukte en haar op het podium mee liet zingen. Een groter applaus kwam er haast niet, de volgende generatie fans lijkt verzekerd. We zagen moshpits, stagedivers en crowdsurfers bij zowat elke act. En dat allemaal onder een zomerzon en staalblauwe hemel. Wie even de schaduw opzocht kon gaan feesten in El Presidio, bij metal-dj’s als Rock The Fox. Alles werd feilloos georganiseerd. Verdomd, wat voelde het goed terug op een zomerfestival te zijn. Het geluk kon echt niet op.

Er was in Kortrijk voor elk wat wils. Het kleine La Morgue-podium was voornamelijk de pleisterplaats voor stokoude acts als Killer, Ostrogoth en Cyclone, die aan hun zevende leven bezig waren. Maar zondag zagen we er vooral veelbelovende jongere bands als Growing Horns, een enorm strak Huracàn en een venijnig bijtend Bark. Antwerpen heeft een b(l)oeiende metal-scène.

Er stonden ook erg veel internationale bands op Alcatraz, uit heel Europa. Het festival toonde zich vlaggendrager voor Portugese, Noorse, Duitse en Zweedse groepen. Met Vio-Lence had zondag zelfs een Amerikaanse band op het festival moeten staan. Tot bleek dat niet iedereen van de groep gevaccineerd was en dus niet richting Europa mocht afreizen. Niet getreurd, er was meer dan lekkers genoeg. Opvallend vaak gebracht door vrouwelijke zangers. Je kon er niet om heen hoeveel vrouwen er op de drie podia stonden met feeërieke stem dan wel lage grunts. Of in het geval van het straffe Jinjer gisteren allebei.

Amenra (★★★★☆) sloot de grote tent af en liet de rustige(re) songs achterwege in Kortrijk. De West-Vlaamse post-metalband koos voor een krachtige rechttoe-rechtaan aanpak. Dat was nodig, want Alcatraz was murw na drie lange dagen. Amenra speelde één song uit De Doorn, hun nieuwe plaat die tot over de oceaan uitstekend wordt onthaald. ‘De evenmens’ werd begeleid door projecties van doornen en teerde op een knappe dynamiek. Met meanderende gitaren van Lennart Bossu en Mathieu Vandekerckhove, terwijl drummer Bjorn Lebon zich even inhield. Frontman Colin H. van Eeckhout zong een stuk parlando in het Nederlands: “En heers ik in dit vrije huis, en heers ik op dit open erf”. Het leek een songtekst die speciaal voor dit feest was gemaakt. Dit nieuwe proevertje deed alvast hunkeren naar meer.

Amenra Beeld © Stefaan Temmerman
AmenraBeeld © Stefaan Temmerman

Amenra opende een half uur eerder verpletterend met ‘The Pain It Is Shapeless’ en ‘Razoreater’, gespeeld in hypnotiserende ritmes en met projecties van verlaten kerken. Tijdens ‘Am Kreuz’ liet Amenra je meedeinen op machtige golven en beukende riffs met trefzekere precisie. Stilstaan was onmogelijk.

Het beest Amenra herleefde na anderhalf jaar en toonde zijn tentakels. Van Eeckhout smeet zich richting drumstel als vanouds, met lange halen. Hij klauwde en kraste zichzelf over nek en armen, om de zielenpijn op te zoeken. Die pijn had hij nochtans al van een navelbreuk. De frontman moest het concert in Kortrijk afwerken met een breukband aan. Hij gaf er geen kik over.

‘A Solitary Reign’ kon meteen op groot herkenningsapplaus rekenen, maar werd helaas ook deels genekt door de soundcheck van slotact Kreator aan het hoofdpodium en de kletsende toeschouwers. Het brak de subtiliteit van die prachtige song een beetje. De echte fans lieten hun ongenoegen blijken en vroegen om stilte. De band liet het niet aan zijn hart komen en zette een weergaloos ‘Diaken’ in. Van Eeckhout stak zijn arm omhoog en een loden tapijt viel neer. Alle bandleden gingen unisono staan headbangen richting de overvolle tent. Alcatraz smeet met hen een laatste keer de nekspieren los. Toen de laatste noot van ‘Diaken’ viel werd het helemaal zwart. Amenra verliet het podium vijf minuten te vroeg. Dat voelde wat als een coïtus interruptus, voor de massa die van elk moment had genoten. Dit liefdesspel had langer mogen duren dan zes songs.

Eerder op de avond had Stake (★★★★☆) hetzelfde podium haast verwoest. Mocht sierlijk stagediven een olympische discipline geweest zijn had Brent Vanneste al lang goud gehaald. Uiteraard kon de frontman zich niet inhouden om zijn fans te gaan voelen en groeten. ‘Everybody Knows’ was de gepaste titel voor die slotsong.

Stake Beeld © Stefaan Temmerman
StakeBeeld © Stefaan Temmerman

Ook in de discipline foute kapsels pakte de zanger een prijs. Volgend weekend wordt Kamping Kitsch op dezelfde wei georganiseerd. Vanneste leek ons daar al helemaal klaar voor. Stake was het beest dat veel festivalgangers zich herinnerden, ons viel op wat voor een verdomd strakke band dit blijft na die gedwongen corona-pauze. “Godverdoeme!” was de favoriete spreuk van de zanger, en daarin stonden we hem volledig bij. Stake smeet zich in Kortrijk met overgave. Een energiebom op snaren, die bouwde en bouwde tot de spanning ondraaglijk werd. Met ‘Devolution’ werd het tempo even gekalmeerd, maar de sloophamer kwam al snel weer boven. ‘Catatonic Dreams’ stormde als een schuimbekkende hond op je af. Vanneste vroeg en kreeg een enorm applaus van de volgeladen tent. Niet voor zichzelf of zijn band, wel voor de organisatie. Een vorm van respect die we hier de voorbije dagen veel zagen. Wat voelde het goed om terug te zijn en Stake weer op een podium te zien, zeker met zo’n flitsende lichtshow.

Met Sloper (★★★☆☆) stonden kort na het middaguur al twee legendarische drummers op diezelfde overdekte Swamp-stage. Mario Goossens (Triggerfinger) en Cesar Zuiderwijk (Golden Earring) brachten het festival een groovend ontbijt. De muziek van Sloper, dat volgende week zijn debuut uit brengt, valt als bluesy hardrock te catalogeren. Engelse frontman Pete Shoulder (The Union) beschikte over een kanjer van een stem en speelde naast gitaar ook bas. De focus bij dit viertal zat uiteraard bij de twee mannen achteraan. Ze speelden simultaan en feilloos op hun instrumenten, als was dit een drum-battle die veertig minuten duurde. Met een stralende glimlach op beide gezichten ook. Respect voor Cesar Zuiderwijk, 73 intussen maar op geen enkele fout te betrappen. Mario Goossens leek de hele tent te willen gaan knuffelen. Toen dat niet lukte kroop hij bovenop zijn drumstel, om er te gaan heupwiegen en even later een kopstoot aan zijn cymbalen te geven. Goossens en Zuiderwijk trommelden samen op één grote basdrum en amuseerden zich rot. Er werd even een aanzet tot ‘Radar Love’ ingezet, maar dat was een ander verhaal. Sloper kijkt nu vooral naar de toekomst.

Sloper Beeld © Stefaan Temmerman
SloperBeeld © Stefaan Temmerman

Het verging hen beter dan Lalma (★★☆☆☆). Frontman John Roan verdient doorgaans de kost bij Arsenal, maar stond in de vooravond met zijn eigen black metal-project in de kleine tent van La Morgue. Het was nog maar hun tweede optreden en er kwam bitter weinig volk opdagen. Roan leek ons erg gespannen. Hij had zich zijdelings op het podium opgesteld en zong meer richting band dan publiek. De micro Lemmy-gewijs omkneld, met de kin omhoog. Roan werd in Kortrijk niet begeleid door Stephane Misseghers (dEUS) of Brent Vanneste (Stake), zoals op de plaat. Hij had een bende jonge honden bij. We onthouden vooral de uitstekende drummer. De klankmix zat helaas nooit helemaal juist aan La Morgue. Er weerklonken hoge ijle gitaren, maar de dubbele basdrum-aanval kwam er niet uit. Je miste vooral een punch tot in je middenrif.

Lalma Beeld © Stefaan Temmerman
LalmaBeeld © Stefaan Temmerman

Roan bewees over een klok van een stem te beschikken en omgordde tijdens het tweede deel van het concert zelf een gitaar. Dat bracht een extra gelaagdheid mee. Pas aan het einde van de set kwam de frontman helemaal los. Hij zette zijn gitaar terug opzij en ging mee staan dansen en drummen. Alle cymbalen moesten er aan geloven. Het gaf een dynamiek die we graag eerder hadden gezien. Roan bleef weinig spraakzaam richting publiek. “Merci om te komen en te blijven”, zei hij alsnog aan het slot. We geven Lalma graag een herkansing in een duistere kleine zaal, waar ze allicht meer tot hun recht komen.

Er ging geen dag voorbij of er stond wel iemand met corpsepaint op het podium van Alcatraz. Zondag was het in de Swamp de beurt aan Marduk (★★★☆☆). Na Emperor en Mayhem al het derde icoon van de black metal op dit festival. Al drie decennia vertegenwoordigen deze Zweden hun extreme genre. In Kortrijk zat er meteen een lekkere horzel in je oor. Het bleef duidelijk dat gitarist Evil de echte baas is in deze band. Hij moest zijn in camouflagekleuren gestoken instrument vaak bijstemmen, tussen de songs door. Dat zorgde regelmatig voor pauzes. We hadden de razernij graag vooruit zien blijven stuwen. Maar vervelend werden die momenten nooit. Brulboei Mortuus bleef de massa intussen opzwepen. Songs als ‘Beyond the Grace of God’ en ‘Those of the Unlight’ stonden ook nu feilloos overeind. Dubbele basdrums, demonische grunts en stroboscopen vlogen je om de oren en ogen. Satan werd goed en graag vertegenwoordigd op Alcatraz. Zeker bij Marduk. Zoals het hoorde.

Marduk Beeld © Stefaan Temmerman
MardukBeeld © Stefaan Temmerman
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234