Zwangere Guy Lander Gyselinck Beeld rv
Zwangere Guy Lander GyselinckBeeld rv

platen van de week

Spraakwater slurpen met Zwangere Guy en Lander Gyselinck: dit zijn de platen van de week

Er komt elke week meer goeie muziek uit dan er tijd is om die te beluisteren. Voor wie graag recht op zijn doel af gaat, selecteerde Humo’s muziekredactie vijf platen die dringend te degusteren dan wel volstrekt te negeren zijn.

Redactie

Zwangere Guy & Lander Gyselinck - Pourriture noble ★★★1/2☆

Mocht STUFF., tot nader order de beste Belgische liveband zonder zanger, ooit een plaat maken met STIKSTOF, de cream of the crop van de Nederlandstalige hiphop, dan zou STIKSTUFF geen slechte groepsnaam zijn. Maar tegen een collab van rapper Zwangere Guy en drummer Lander Gyselinck zeggen wij ook geen nee.

‘Pourriture noble’ is Lander en zijn jazzband die track na track de juiste muzikale sfeer creëren voor Guy. Die steekt boven een slappende bas van wal: ‘Ik ging van zoeken naar mezelf naar huilen op een plaat / Ik weet niet wat te verwachten en dat past bij wat ik maak’. ‘Ad rem’ begint ook twijfelend: ‘Ik weet niet waar ik heen ga / maar ik weet dat ik nooit opgeef’. De songs komen recht uit improvisatieland. Intro’s zitten vol vrije geluiden. In ‘Verlies’ verlaat Guy zijn comfortzone door voluit te zingen. Lander komt geregeld van zijn drumkruk af, om een sax of piano voor te laten gaan, of om zijn drumkit te vervangen door een houtblok.

Alles mocht een beetje los, en Guy is sowieso goed in nonsens: ‘Mijn slippers zijn van Gucci, maar ‘k lig wel onder de sloef / ‘k Ben het omgekeerde van stoer zijn en toch weet ge dat ik stoef’. Tot twee keer toe rapt hij dat hij binnenkopte door Landers perfecte assist. Na een lange beschrijving van de stad waarmee hij worstelt: ‘Ik herken mezelf vooral wanneer zij effe stopt’. Een beetje raar, maar ook knap: ‘Een kristallen stilte, zo fragiel als ikzelf, zo nihil als niks ergs’.

In ‘’t Leven is te kort’ wordt gezocht naar een MF Doom-sound. Halfweg vallen de rijmpjes en de beats weg en zitten we in het zachte deel van Miles Davis’ fusionjaren. Prachtig! In ‘Une vie’ roept Guy na de saxsolo om het wervelende refrein nog eens te mogen doen. Aan het eind zegt hij: ‘Ja, da was ‘m.’ Heerlijk!

Ondertussen deelt de verdwaalde artiest Guy met ons zijn leed, liefde, woede, ontgoocheling en verwondering: ‘Wat ik ook verlies, ik zal er altijd over rappen / Want het weinige dat ik heb, dat wil ik altijd beter snappen’. Via een slok van zijn spraakwater kan hij elke wending, versnelling en tongbreker aan.

‘Edele rotting’ is scheve en toch zwierige uptempo jazz met een compact refrein: ‘Ze zeggen: bijt door, stop nooit, leef hard, deel veel, geniet van elkaar’. Pianosolo dan. Sax erboven. Klaar! Trouwens, de meeste jazz van Lander en co. zit Guy als gegoten.

Let op: ‘Pourriture noble’ is al een jaar oud. Zwangere Guy zei in juni op Couleur Café dat hij al drie maanden en achttien dagen gestopt was met drinken, en naar verluidt is hij nog altijd clean. Proficiat! Maar op deze plaat rapt Guy dat hij net harder is gaan drinken. Het heeft te maken met per se vinyl willen persen, en met lange wachtrijen. Verder geen klachten. (gvn)

The Haunted Youth - ‘Dawn of the Freak’ ★★★★☆

Joachim Liebens haalde zijn graanmosterd naar eigen zeggen bij de black metal, zijn wereldvisie bij de punkers, en zijn pluizige sound bij ‘Samson & Gert’. Op ‘Dawn of the Freak’ klinkt hij tien tracks na elkaar als geen enkele van die drie.

Wel heel vaak als het geografische midden tussen Slowdive en Spiritualized: dreampop-’n-roll van het zuiverste pompwater. Ladies and gentlemen, we’re floating in space. Tien tracks om glariënd bij door het venster te staren. Naast de halve evergreens ‘Teen Rebel’ en ‘Coming Home’ zijn ook deze drie hoogtepunten: ‘I Feel Like Shit and I Wanna Die’ (kinderlijk naïef en mooi hoopvol), ‘Fist in My Pocket’ (okselfrisse sixtiesfolk) en ‘Shadows’ (in slow motion opengeduwde puberpuisten). Liebens en band laten het onderhuidse drama non-stop opwellen, golven, rollen, schoorvoeten, schuifelen en uitbarsten.

Out comes da freak - en hij nestelt zich al een week gerieflijk in onze bloemkooloren. In die van u is naar verluidt ook nog plaats. (fvd)

Chantal Acda & Bruno Bavota - A Closer Distance ★★★1/2☆

Interessantste langeafstandsrelatie van de maand: een Nederlandse (de hier negen songs lang van emotie trillende stem) en een Italiaan (de vaste hand aan de piano) leerden elkaar kennen tijdens lockdowns allerhande. Social distancing wérkt: ze namen hun partijen op met anderhalf continent tussen hen in, maar klinken alsof ze elkaar bij elke noot in de nek staan te ademen. ‘A Closer Distance’ is mooi, maar ruw. Ingetogen, maar spannend. Traditioneel, maar verrassend. Verstild, maar zinderend. Puistenzalf voor de ziel. Kamermuziek om te koesteren. (fvd)

Special Interest - Endure ★★★1/2☆

Eén van de beste singles die ons in 2021 bereikten, was het even wilde als funky ‘Street Pulse Beat’ van Special Interest, een bende genderbendende straatpunks uit New Orleans die even into noise als into dance zijn. Een eerste incarnatie van de groep bestond uit frontvrouw Alli Logout, gitariste Maria Elena en een boormachine. Die laatste is vervangen door een drumcomputer, maar de songs op ‘Endure’, hun derde studioplaat, boeten niks aan directheid in. ‘Foul’ balt de boosheid van de zomer van 2020 in marcherende combat rock, ‘Midnight Legend’ flirt met soulpop, maar dan met een gastrol voor Mykki Blanco. De concerten van Special Interest zijn heftig, op zondag 13 november staan ze op Sonic City. (kv)

Okay Kaya - Sap ★★☆☆☆

Naast muzikant, actrice en model voelt Kaya Wilkins zich volgens haar persbericht ook boomhars. Helaas blijft haar derde plaat daarvoor niet genoeg kleven. De introverte boom bap van ‘Jazzercise’ intrigeert nochtans, net als het droeve walsje ‘Inside of a Plum’ en het zalvende, door een bedachtzame basgitaar gedragen ‘Pearl Gurl’. Helaas liggen daartussen te veel losse ideeën en klanktapijten die niks bedekken. Zelfs Wilkins’ kenmerkende droge oneliners kunnen niet verbergen dat ze op ‘SAP’ aan bloedarmoede lijdt. ‘There’s a taste of German beer / Then no taste at all’: sorry Kaya, maar dit rondje slaan we over. (jvl)

The Analogues - Sideshow ★★★☆☆

We leven in rare tijden. Zo is het nooit eerder vertoond dat een coverbandje in Nederland tot twéé keer toe de Ziggo Dome uitverkoopt - het stadion waar voorheen enkel the real thing triomfeerde, de Springsteens, Paul McCartney’s en Rolling Stones van deze wereld. Maar die levende legendes gaan dood, en dan vult een tributeband de leemte. Weinigen doen dat beter dan The Analogues, Hollanders die al een decennium de songs spelen van een groepje uit Liverpool waarvan me de naam ontschiet.

Het wordt nog surrealistischer als die tributeband vervolgens eigen songs uitbrengt onder dezelfde naam. Is dat verstandig? Want de vergelijking met die vier kevers uit Liverpool kan alleen maar pijnlijk uitvallen.

Het pleit voor het talent van The Analogues dat ‘Sideshow’ nooit gênant klinkt. Dit zijn zeer behoorlijke songs, foutloos en inventief gespeeld, gearrangeerd en geproducet. Alleen: sprankelen, ontroeren of opwinden doen ze te zelden. En geen prijs voor wie de invloed van elke song kan duiden. ‘Sideshow’ bevat een ‘Eleanor Rigby’-achtig nummer, een ‘A Day in the Life’-achtig nummer, een ‘Let It Be’-achtig nummer... You get the picture. (ss)

Luister ook naar onze playlist:

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234