Squarepusher Beeld RV
SquarepusherBeeld RV

25 jaar ‘Feed me Weird Things’

Squarepusher poetst de plaat (op): ‘Ik krijg Jimi Hendrix niet ontcijferd’

Op het Rephlex-label van Aphex Twin verscheen in 1996 het debuut ‘Feed Me Weird Things’ van Squarepusher alias Tom Jenkinson. De platenbaas schreef toen in de hoesteksten: ‘Squarepusher is iemand die zich afvraagt hoe de gaten van een fluit zouden klinken zonder de fluit. Julie Andrews gaf ons ‘The Sound of Music’. John Cage en Simon & Garfunkel gaven ons ‘The Sound of Silence’. Squarepusher geeft ons nu ‘The Sound of Sound’.’ 25 jaar later is ‘Feed Me Weird Things’ grondig opgepoetst.

TOM JENKINSON «In 1994 had ik al ‘Stereotype E.P.’ uitgebracht. Dat was een flop. Ik herinner me dat de verdeler een hele bestelwagen vol niet-verkochte exemplaren naar mijn huis terugbracht. Uit die ontgoocheling zijn de tracks van ‘Feed Me Weird Things’ ontstaan.

»Het zijn totaal verschillende tracks. Logisch, want ik heb ze nooit als delen van een plaat geschreven: het was een portfolio van alles wat ik van 1994 tot 1996 had gemaakt. Tijdens een optreden had ik ze aan Aphex Twin gegeven. Hij koos de tracks en bepaalde de volgorde. Ze hadden nu wel een opknapbeurt nodig, omdat de mastering van 1996 veel te ingrijpend was. Het idee was dit keer: ze minder als één geheel doen klinken.»

HUMO Op de vraag wat je allereerste instrument was, heb je ooit geantwoord: ‘Een draagbare cassetterecorder.’

JENKINSON «Eén met een switchknop aan de microfoon: je kon de opname stilleggen en opnieuw starten. Als ik een opname van mezelf of van de wasmachine aan- en uitzette, kreeg ik rare tussengeluiden. Met wat verbeelding klonk het als een collage.»

HUMO Herinner je je muziek die op te jonge leeftijd kwam om ze helemaal te vatten, maar die je toch fascineerde?

JENKINSON «The Jimi Hendrix Experience op het Monterey Pop Festival in 1967, waar Jimi zijn gitaar in brand stak. Dat heb ik zo vaak bekeken, en ik weet nog altijd niet hoe ik het moet ontcijferen. Het gaf me de drang om dingen te vernietigen. En de vreugde die je voelt als je iets in brand steekt. Als Jimi’s Fender Stratocaster in brand staat, blijft er geluid uit komen. It was endlessly compelling…»

HUMO Maar jij bent later niet met een Stratocaster tekeergegaan tegen elektronische muziek. Je bent een bassist geworden.

JENKINSON «Wacht even, het is nog niet gedaan. Terwijl het concert naar een climax gaat en in stukken uiteenvalt, komt bassist Noel Redding in beeld. Samen met drummer Mitch Mitchell is hij ook prominenter in de geluidsmix te horen, en Redding zet zijn bas luider.

»Die bas was een groter, mysterieuzer instrument. De gitaar maakte het beeld, de bas had meer een functie, maar ik wist niet welke. Ik was al eerder gefascineerd door baspartijen, hoor: die aan het einde van ‘You Can Call Me Al’ van Paul Simon had me bijvoorbeeld goed te pakken. Maar Noel Redding was experimenteler.»

HUMO Begin jaren 90 speelde je thuis op je bas mee met tracks van het pionierende danceduo LFO.

JENKINSON «Ik had al op heel flauwe muziek zitten oefenen: de techniek was interessant, maar de muziek niet. En al wat ik zelf maakte, was ook niet baanbrekend – veel had ik niet te vertellen. Maar de vroege tracks van LFO trokken me een grens over en weg uit mijn kamer: op fuiven kon ik met mijn bas meespelen op de acid house en techno van toen. Ik speelde over de platen heen, maar verzon ook dingen.»

HUMO Hoe reageerden fans van livebands met bassisten die vooraan stonden, zoals Primus of Weather Report, op jouw muziek?

JENKINSON «Een deel vond dat ik hen belazerde: een groep was authentiek, elektronische dansmuziek was fake. Of vals. Je moest er geen skills voor hebben. Ik wilde die critici er echt anders over doen denken. In mijn hoofd speelden zich echt mind games af met muzikanten die het maar niet wilden begrijpen. Op ‘Hard Normal Daddy’ uit 1997 wilde ik zelfs dat livemuziek en geprogrammeerde klanken niet meer van elkaar te onderscheiden waren.

»In mijn latere werk werd ik het programmeren soms moe. Het verschil tussen wat ik met mijn handen deed en wat uit de speakers kwam, werd te groot. Dan greep ik naar mijn elektrische bas. Of ik ging spelen met Shobaleader One, een traditionele groep met gitaar, bas, drum en synths. Ik slingerde van het ene extreem naar het andere. Maar in mijn hoofd? Daar was alles véél relaxter dan in de beginjaren.»

‘Feed Me Weird Things: 25th Anniversary Edition’ van Squarepusher is uit bij Warp Records.

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234