'Sticky Fingers' Beeld Rolling Stones
'Sticky Fingers'Beeld Rolling Stones

50 jaar'Sticky Fingers'

‘Sticky Fingers’ lijkt nog maar het begin van het tweede leven van ‘The Rollling Stones’

50 jaar geleden kwam ‘Sticky Fingers’ van The Rolling Stones uit. Dit vond Humo er toen van:

Een paar maanden geleden nog pas zag het maar somber uit voor de Rolling Stones. De jongens van Jagger hadden nog niet zo lang geleden in het Altamont zo rampzalig geëindigde Amerikaanse tournee achter de rug, hadden ook een toer gemaakt op het vasteland, de show was nog altijd opzwepend en de muziek stevig, maar het zat allemaal een beetje vast. Zelfs hele trouwe fans begonnen hun beklag te maken over het feit dat ‘Love in Vain’, ‘Little Queenie’ en ‘Midnight Rambler’ op elpees en concerten zo langzamerhand werden doodgespeeld.

Nu is Jagger natuurlijk ook geen domme jongen en hij zag zelf in dat er iets moest gebeuren. Met als gevolg dat de vakpers al maandenlang volstaat met berichten over nieuwe ontwikkelingen rond de Stones. Dat de jongens zich om belastingredenen in het ook rond de eeuwwisseling bij welgestelde Britten al erg populaire zuiden van Frankrijk zouden gaan vestigen, was het laatste nieuwtje in die rij, maar veel belangrijker was de beslissing de banden met Decca te verbreken en op een eigen label te gaan werken om zodoende volledige artistieke vrijheid te hebben.

De zaken van de groep worden voortaan behartigd door hun eigen firma waarvan het hoofdkwartier is gevestigd in Genève. Nu is het duidelijk dat Decca niet zo erg gelukkig was met deze regeling, want dat de Stones een goudmijn voor een platenfirma zijn, mag als bekend worden verondersteld. Om uit die naam toch nog wat geld te halen, bracht deze maatschappij dan ook vlak na het beëindigen van het contract een Stones-elpee op de markt die ‘Stone Age’ heette en oude opnamen van de groep bevatte. Dat gebeurde ongevraagd en de Stones waren zo boos dat ze, zoals bekend, in alle muziekbladen advertenties lieten plaatsen waarin de fans werden gewaarschuwd dat die plaat ‘beneden peil is, zowel wat de keuze van de inhoud als wat de hoes betreft’.

En dat dit protest gerechtvaardigd is, kunnen we sinds kort allemaal zelf horen nu de eerste plaat van de Stones op hun nieuwe, door de grote Amerikaanse Kinney-organisatie verspreide, label uit is. Om maar met de hoes te beginnen: ‘Sticky fingers’, zoals dit nieuwe Stones-product heet, zit inderdaad vervat in één van de fraaiste hoezen aller tijden. Andy Warhol — het kon niet op — ontwierp voor de plaat een ‘sleeve’ waarop van voren en van achteren getekende jeans staan afgebeeld. En het speciale, originele en mooie is dat daar een ECHTE RITSSLUITING in zit verwerkt die open en dicht kan en bij het openen enkele sprieten buikhaar en een witte onderbroek toont. Meer niet, ladies, maar toch...

Nu zou dat natuurlijk alleen maar een goeie vondst zonder meer zijn als de inhoud, de muziek dus, niet zo best zou zijn. Maar weest gerust. Met ‘Sticky fingers’ maken Jagger, Richards en de andere Stones met één klap duidelijk dat ze nog altijd een unieke rockgroep vormen. En dat ze los zijn gekomen uit dat beperkte repertoire waarmee ze hun aanhang het laatste jaar zo frustreerden. Want om het nieuwe label goed in te huldigen, vulden Jagger en Richards deze elpee met maar liefst negen nieuwe composities. Natuurlijk zijn ook die nieuwe nummers geschreven volgens het vertrouwde Stones-patroon dat voortkomt uit het luisteren naar de Amerikaanse blues-reuzen.

Stampende nummers als ‘Brown Sugar’ of ‘Bitch’ (met de vroegere Bonnie en Delaney-blazers, en die door dat al zo’n negen jaar samenspelen zo ijzersterke ritmesectie). Maar dat zijn eigenlijk gewoon goeie nummers zonder meer die van een andere groep enige sensatie zouden verwekken, maar van de Stones normaal zijn. Op deze elpee staan echter nog grootsere zaken. Het langzame ‘I got the blues’ bijvoorbeeld, waarop blazers Keys en Price geweldige chorussen blazen, gast organist Billy Preston een heel fijne solo speelt en Jagger, ach die blijft gewoon Jagger en dat is’ nog altijd ruimschoots genoeg.

Of de song met de veelzeggende titel ‘Sister Morphine’ waarop gitarist Ry Cooder en Jack Nitzsche op piano de bij het maken van de muziek voor de film ‘Performance’ gesloten vriendschap met hun steun onderlijnen. Of de twee country-nummers ‘Wild Horses’ en vooral ‘Dead flowers’. Ach vrienden, er valt zoveel te genieten op ‘Sticky fingers’. En het allermooiste is dat dit nog maar het begin lijkt van het tweede leven van Mick Jagger, Keith Richards, Mick Taylor, Bill Wyman en Charlie Watts. Wie zei er dat de rock dood is ?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234