CD★★★★☆

‘Stories from the city, stories from the sea’ is nu al briljant en kan nog veel kanten op

‘Must be the colors or the kids/that keep me alive/cause the music’s boring me to death’, zingt Cat Power, onze favoriete rockmadam van de nieuwe lichting, en kijk eens, dat moet exact de verveling van de jonge Polly Harvey zijn geweest, toen ze, op zoek naar kicks en een goeie, niet onknappe drummer, in de pubs van het landelijke Engeland steeds dezelfde Britpop hoorde. Haar hoofd stond op iets anders dan inteelt: op Young Marble Giants, goeie grunge, de donkere kant van de ziel in het algemeen en de Captain Beefheart-platen van haar ouders in het bijzonder. Het resultaat heette ‘Dry’, en klonk kaal en eerlijk. 

Opvolger ‘Rid of Me’ ging er los over en was het dagelijkse gevecht van wat de psychiatrie een psychote noemt. Wie beter dan de in een dwangbuis geboren producer Steve Albini kon die waanzin registreren zoals ze was? Harvey moet toen naar Patti Smiths ‘Rock ‘n’ Roll Nigger’ hebben zitten luisteren: ‘I was lost/and the cost/didn’t matter to me’. Terecht. 

Het kwam weer goed. Harvey verkocht aan een crossroad een stuk van haar zwarte ziel voor een catsuit, valse wimpers en een rood avondkleed, bedong een goeie prijs, noemde haar groep Diamanda Galas jr. And The Raiders Of The Lost Delta Blues, en maakte met het meesterlijke ‘To Bring You My Love’ één van de tien platen van de jaren 90. Ze nam Tricky mee in haar voorprogramma, en keek met hem backstage naar ‘The Texas Chainsaw Massacre’. Tricky werd in stukken teruggevonden. 

Twee jaar geleden was er dan ‘Is This Desire?’, een mooie plaat, hier en daar gedurfd op z’n ‘Kid A’s, maar ze ging over Joy en Angeline en Catherine et toutes les autres, en niet over haar. Nu ligt ‘Stories from the city, Stories from the sea’ in de rekken, en dat is opnieuw een, euh, jij-en-ik-plaat. 

‘Stories’ werd afwisselend opgenomen in New York en in het landelijke Dorset. PJ Harvey riep alleen de hulp in van ouwe getrouwen Rob Ellis en Mick Harvey, die samen met haar ook produceten. Ze deden er niet te lang en niet te kort over, kennen alledrie het slappe koord dat hangt tussen ruw en gearrangeerd, laten hun instrumenten afwisselend fluisteren en van ergens ver onder de maag schreeuwen, en durven als vanouds met god én met de duivel Risk te spelen. 

‘Stories’ is - een enkele jaren 80-ballade niet meegerekend - een klein monster of rock: voor experiment moet u bij PJ Harvey niet aankloppen, en geen enkele dj kan er zijn Kozzmozz-set mee beginnen. Hoewel, straks brengen we de wereld nog op ideeën. 

De eerste song die er uitspringt, is ‘Good Fortune’, omdat Harvey daarin niet alleen de stem van Patti Smith heeft geleend, maar ook haar joie de vivre. Je zou ook Chrissie Hynde kunnen horen. Thom Yorke doet op drie songs mee, maar valt alleen op in het duet ‘This Mess We’re in’. ‘t Gaat over een onenightstand, en je hoort niet goed waar of hoe één van beiden van de ontmoeting geniet. ‘I don’t think we will meet again/and you must leave now/before the sunrise/above skyscrapers.’ 

Hoogtepunten veranderen natuurlijk met de dag, maar vandaag is ‘The Whores Hustle and the HustIers Whore’ de klapper, omdat je hierop de Harvey-band hoort die geen ene fuck om chaos en ongelukjes geeft. Logisch: ze weten dat ze de juiste frequentie het snelst vinden als het stormt. ‘Speak to me of heroin and speed/ Of genocide and suicide/ of syphillis and greed/Speak to me the language of love/The language of violence/The language of the heart’, gaat het in ‘The whores’ Dit zijn mensen die weten hoe ze ons moeten binnendoen: met een ‘Gimme shelter’ voor nu. 

Afsluiter ‘We Float’ heeft iets van U2, maar die zouden de song bombastischer aanpakken. ‘We Float’ is pure emotie, maar niet de enige song waarin we graag een productiefout zouden willen stoppen, gewoon omdat we zo zijn en de wereld al genoeg op symmetrie kickt. Het is volstrekt overbodige detailkritiek. ‘One day we’ll floot/take life as it comes’, zijn de laatste woorden van ‘Stories’, en nadat je 50 minuten naar de ins en outs van stadsliefdes en plattelandseenzaamheid hebt zitten luisteren, kun je niet anders dan je even afvragen: hoe gaat het met Polly Harvey? Ze klinkt relaxed, soms uitbundig, heeft haar donkere impulsen steeds meer onder controle, lijkt heel verliefd op het leven, en misschien zelfs gelukkig. Laten we er dan, omdat we niks beters te doen hebben, van uitgaan dat goeie muzikanten een beetje voor zijn op hun tijd. 

Courtney Love zei ooit over Polly Harvey dat ze de enige rockster is die haar heeft doen inzien dat ze shit maakte. Een groot compliment, zeker als ‘Stories from the city, Stories from the sea’ weer eens bewijst dat dat zo is. ‘Stories’ maakt donkere kamers draaglijk, gooit vervolgens de aspirines en de joints weg, is nu al briljant, en kan nog veel kanten op. Bollox to Ibiza indeed!  

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234