null Beeld Humo
Beeld Humo

CD★★★½☆

Subtiliteit is Sleaford Mods geheel vreemd op ‘Spare Ribs’

‘I wished I had the time to be a wanker just like you’: de Sleaford Mods van 2021 zijn geen haar veranderd, sympathiek tuig van de richel. Hun toon is bekend, het is de toon van teringklotezooimiljaardegodverdommedeklootzakkenvanmijnkloten. Je hebt kwaad, vervolgens razend, en dán pas komen de Sleaford Mods. Het leuke is dat die woede ook de plek is waar hun muziek geboren wordt: nummers waarin meer gesneerd wordt dan in een gemiddelde song van de Sex Pistols veertig jaar geleden, maar waarop men veel makkelijker kan dansen zonder dat men iemand vol in het gelaat moet spugen.

Punkhop noemen wij kenners dat, maar niemand luistert, want waarom zou men: teringzooi met een beat, gemodereerd door Andrew Fearn, komende uit een samplemachine die de slag om Waterloo nog heeft meegemaakt. Geluiden van een hogedrukpan, een vogeltje dat doodgeknepen wordt en een dubbelzijdige dildo worden op vernuftige wijze tot een beat aan elkaar gesoldeerd tot Jason Williamson, die men in gewone bands de zanger zou noemen, zijn klep openzet. Williamson zingt immers niet, hij heeft het te druk met kwaad zijn en produceert meer fucks dan zanglijnen. Zou het komen omdat hij geboren werd in hetzelfde dorp waar Margaret Thatcher het levenslicht zag? Je zou voor minder, als je erover nadenkt. Ian Dury zaliger zou trots op ’m geweest zijn, maar die is al twintig jaar dood en de Mods bestaan nog maar sinds 2007.

Williamson maakt gebruik van een soort alles en iedereen verketterende stream of consciousness, al kan soms betwijfeld worden of hij bij het bedenken altijd bij bewustzijn was. Maar wat een heerlijke plaat wederom! Het zijn mooie tijden voor fans van de Mods, want na hun fantastische ‘Eton Alive’ van begin 2019 kon de zomer op aangename wijze doorgebracht worden met ‘All That Glue’, een dubbelaar met daarop hun toptienhits, rariteiten en B-kantjes met een hoek af. En nu slaat ‘Spare Ribs’ een gat in het ijs van heb ik jou daar. De plaat heet zo omdat de heren vinden dat mensen tegenwoordig, en zeker met de Brexit en corona, zo behandeld worden: als overbodige varkensribben.

‘Mork ’n Mindy’ is de eerste hypnotiserende single, met guest vocals van de ongetwijfeld bevallige Billy Nomates, en baant de weg voor een plaat vol hoekigheid, bassen met ADHD, samples met ballen en vele onweerstaanbare refreinen om je aan op te warmen als waren het vuurspuwende kacheltjes. Nuance ontbreekt en subtiliteit is hen geheel vreemd, en maar goed ook: wie kwaad is, spuwt bloed en geen miswijn. Hoewel ze over de tijd van nu zingen, zou je hun muziek makkelijk veertig jaar geleden kunnen situeren: The Durutti Column, The Slits, The Prodigy, Delta 5, Gang of Four: ze komen allemaal gedag zeggen.

Beste nummer is ‘Shortcummings’, een bonkende maar onweerstaanbare aanklacht tegen Dominic Cummings, de geheel foute adviseur van Boris Johnson. Politieke analyse om op te dansen: men kan daar niet tegen zijn. Ideetje voor ‘De zevende dag’, wie weet. Don’t be a cunt all ya life. Listen to the Sleaford Mods.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234