Introvert van het concert

Swingen op Jonathan Richman in 1977, of hoe Mark Coenen bij Humo binnenraakte

Dertig jaar lang ging Mark Coenen op kosten van de baas maar dikwijls tegen zijn zin naar concerten. Te warm, te koud, mensen van 2 meter 20, wc's vol kak: redenen genoeg om liever thuis te zitten. Toch heeft hij vele prachtconcerten meegemaakt op rare locaties over de hele wereld. Negen weken lang leest u hier de ooggetuigenverslagen van de Introvert van het Concert. Deze week: Jonathan Richman & The Modern Lovers in Hammersmith Odeon, Londen (18 september 1977).

Half september 1977 ging ik met mijn toenmalige vriend Hans A. naar Londen. Er was nog geen tunnel gegraven, dus gingen we met de boot. Heen en weer. Wij waren wat verwaaide postpubers met veel te lang haar en dat viel op in 1977 in Londen: op Trafalgar Square spoog een beschonken hanenkam met grote kracht een klodder speeksel in mijn nek, waarna hij mij scheldwoorden naar het hoofd smeet waarvan ik de helft niet verstond. Geschokt keerden wij terug naar de jeugdherberg, niet zonder langs de platenwinkel te passeren waar ik mij een exemplaar van 'Aja', de nieuwe van Steely Dan aanschafte.

Dood aan The Damned! Punk was voor onnozelaars, ik hield van vroegbejaarde sessiemuzikanten en de zoetzure teksten van Donald Fagen. Na een verfrissende douche togen wij tegen etenstijd met de metro naar Hammersmith, waar we naar Jonathan Richman gingen kijken. Richman bracht samen met The Greg Kihn Band en The Rubinoos zijn platen uit op het Beserkley-label van Matthew Kaufman, dat redelijk legendarisch was in die tijd. Hij scoorde met kampvuurachtige powerpop als 'Roadrunner' en instrumentale niemendallen als 'Egyptian Reggae': de Nonkel Bob van de new wave op wie niemand kwaad kon zijn. Wij ook niet.

Was het een goed concert? Mijn herinnering zegt van wel en ik kan het nog bewijzen ook. In de Humo van 6 oktober 1977 stond mijn eigenste bespreking, in de vorm van een lezersbrief: ik ben nadien nooit trotser geweest of het moet bij de geboorte van mijn kinderen geweest zijn. Ik stond in de Humo, de Heilige Graal van de journalistiek! Ik kwam uitroeptekens tekort, ook in het verslag. Zoals ik zelf in mijn toen al onnavolgbare stijl schreef: 'Roadrunner', 's werelds mooiste tweeakkoordensong, swingt de zaal in en de fritpot uit.' Over 'Afternoon' schreef ik: 'Een hapklare brok komt stootsgewijs de ademhaling bemoeilijken.' En mijn laatste zin had ik gestolen van de reclamecampagne van de artiest zelf: 'The most fun you can have with your clothes on.' Blijft een goeie, trouwens, al was het overdreven.

Marc Didden beloofde mij uit dank nog een Bounty als ik eens zou langskomen op de redactie. Nooit gekregen. Typisch Humo.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234