CD★★★½☆

Tame Impala - The Slow Rush

Het gaat goed met Kevin Parker, het pietje-precies uit Perth. Zijn 'Currents' groeide de afgelopen jaren uit tot een evergreen van de fluoroze neopsychedelica. Intussen blijft hij zijn slagschaduw over zowat de hele hiphopwereld werpen. Toen hij begin vorig jaar in het huwelijk trad met de bloedmooie Sophie Lawrence, werden voor het feest 150 McDonald's-burgers geleverd. En nadat hij eerst vierenhalf jaar helemaal alleen aan 'The Slow Rush' had gezwoegd, gooide hij in de laatste meters zijn writer's block zo heftig van zich af dat hij, volgens een recent interview, alweer aan zijn vólgende plaat is begonnen.

Er is al van alles geschreven over de langverwachte vierde van Tame Impala. Dat Parker 'zijn gitaar definitief over de haag had gegooid' en 'voor het eerst volbloedpop had gemaakt', bijvoorbeeld. Ik hoor het niet. Ondanks de kleurige, breed over 'The Slow Rush' uitgesmeerde joie de vivre is dit net een licht tegendraadse, moeilijk te vatten plaat. Het bevat ook niets zo catchy als 'The Less I Know the Better', en niets dat zo goed tegen de muur blijft plakken als 'Elephant'.

'Het mocht iets helemaal anders worden dan wat voorafging,' zei Parker zelf, maar in mijn bloemkooloren heeft 'The Slow Rush' het geluid van 'Currents'. Vergelijkbare flow, zelfde textuur, opnieuw krek die zonevreemde mix van r&b, tuttefrut en disco. Sterker: toen het nieuwe 'Breathe Deeper' hier in de huiskamer opstond, vroeg ik me in een moment van onoplettendheid af wie 'Currents' ineens had opgezet. De funky parlando en het jazzy toetsenspel van 'Breathe Deeper' zorgen hier trouwens voor één van de hoogtepunten.

Het verschil: waar 'Currents' grotendeels op een laptop tot stand kwam, bevat 'The Slow Rush' meer vintage instrumenten, met af en toe een oude piano in een glansrol.

'One More Hour' begint aarzelend en barst daarna uit als een steenpuist in een te nauwe espadrille. In de uithalen van 'One More Year' zit het soort euforie dat in de discotheek tegen vijf uur 's morgens van het plafond druppelt. Over 'It Might Be Time' zei Parker: 'Ik heb zo lang zitten schaven dat ik zelf niet meer hoorde of het nu klonk als Supertramp, The Chemical Brothers of Pharrel Williams.' Als alle drie tegelijk, en vooral: redelijk goed.

Het zoetsappige 'On Track' is de 'Eventually' van dienst: een machtige slowburner, een onmiskenbare stille kracht.

Er staan slechts twee mindere tracks op 'The Slow Rush' (het wat zeurderige 'Is It True' en 'Glimmer') maar dat zijn er twee meer dan op 'Currents'.

Het finale verdict vanuit de oorschelp: 'The Slow Rush' is geen teleurstelling, maar ook geen instantklassieker. Zelden ondermaats, veel te zelden buitensporig goed.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234