null Beeld LALO + EVA
Beeld LALO + EVA

‘Sahar’

Tamino: ‘Ik wéét dat sommige mannen mijn hoge stem raar vinden, dat het hen zelfs ongemakkelijk maakt’

Vier jaar na zijn debuut deelde Tamino (25) deze week zijn tweede plaat met de wereld, Sahar. De Belgisch-Egyptische zanger tourt dit najaar door de Verenigde Staten en Europa, maar toch ademt hij, vreemd genoeg, één en al rust. Het succes bracht hem bijna uit evenwicht, maar voor ons zit een gelouterd man. ‘Eigenlijk wil ik vooral doen wat Nick Cave doet: grote zalen stil krijgen.’

Gunter Van Assche

“Of ik mezelf mooi vind?” Tamino lacht even schuchter. We hebben hem net toevertrouwd hoe toeschouwers hem op Pukkelpop herhaaldelijk met Timothée Chalamet vergeleken — de laatste hartendief van Hollywood, voor wie onder een steen zou verkiezen te leven. “Ik sta daar liever niet bij stil, of ik al dan niet knap word bevonden. Wel heb ik de keuze gemaakt om vaak zelf in mijn videoclips en op het artwork van mijn platen te verschijnen. Ik voel me namelijk eerder verwant met artiesten zoals Nick Cave en PJ Harvey, bij wie het uiterlijk een belangrijk onderdeel van hun creatieve wereld is. Anders dan bijvoorbeeld een artiest als Bon Iver, die ervoor kiest om zo min mogelijk in beeld te komen.”

BIO

geboren in Antwerpen op 24 oktober 1996, volledige naam: Tamino-Amir Moharam Fouad / heeft een Egyptische vader en een Belgische moeder / werd ontdekt door Het Zesde Metaal / was in 2017 laureaat in De Nieuwe Lichting op Studio Brussel / brengt in 2018 zijn debuutplaat Amir uit en wint de Ultima Muziek / verzorgde de soundtrack van beide seizoenen van Over water / speelt, na zijn Amerikaanse tournee met negentien soloshows, in november en december in o.a. Londen, Berlijn en Brussel

Met shows in Europa, het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten en het Midden-Oosten ging de ster van Tamino steeds meer rijzen. Lana Del Rey gaf hem een stek in haar voorprogramma, Radiohead-bassist Colin Greenwood ging mee de studio in en neemt ook al even een plaats in op het podium. Zijn debuutplaat Amir werd meer dan 120.000 keer verkocht, en dan zwijgen we nog over de 200 miljoen streams. Tussen 2019 en 2020 tourde hij bijna onafgebroken, met onder andere uitverkochte shows in de Parijse Olympia, de Scala in Londen, in Istanbul en in het Caïro van zijn vader. En voor wie de geweldige webserie zou kennen: ook de Tiny Desk Sessions in Washington deed hij aan, en wel als een van de eerste Belgen ooit. Geen idee hoe de voorbije vijf jaar er voor u uitzagen, maar dat resumé vinden wij behoorlijk ongelooflijk, voor een Belg die vandaag pas 25 jaar is.

Tamino: ‘Ik denk dat de melancholie altijd in mij zat. In mijn vroegste herinneringen voelde ik me al anders dan mijn klasgenoten. Ik was nooit de gast die in grote groepen kon functioneren.’
Shirt, Cedric Jacquemyn. Broek, Jan Jan Van Essche. Beeld LALO + EVA
Tamino: ‘Ik denk dat de melancholie altijd in mij zat. In mijn vroegste herinneringen voelde ik me al anders dan mijn klasgenoten. Ik was nooit de gast die in grote groepen kon functioneren.’Shirt, Cedric Jacquemyn. Broek, Jan Jan Van Essche.Beeld LALO + EVA

Maar de ambities van Tamino lagen altijd al hoog. “Eigenlijk wil ik vooral doen wat Nick Cave doet: grote zalen stil krijgen.” Dat vertelde Tamino ons voor zijn laatste aantreden op Pukkelpop, waar hij zijn nieuwe songs voor de leeuwen gooide. Helaas bleek de afgeladen tent de laatste keer nogal rumoerig – het hernieuwde zomerzot zat daar vast voor iets tussen. Een wondermooie, misschien zelfs nog méér verstilde versie van ‘Habibi’ bracht de tent evenwel tot bedaren. Een song waarvan Tamino ons nochtans eens had verteld dat die van de set geweerd werd wanneer het publiek niet rustig genoeg was. “Dat nummer is gewoonweg te intens om er onder ondankbare omstandigheden volledig in te kunnen kruipen.” Vandaag is daar verandering in gekomen. “Ik vind het ondertussen normaal dat het op een festival niet muisstil is. Wanneer mensen een ticket voor mij alléén zouden gekocht hebben, was het wellicht een ander verhaal. Vroeger, op kleine festivals of in drukke cafés, deed ik dat soms: ik wachtte in stilte, tot het publiek tot bedaren kwam. En dan zette ik de volgende song in. Ik hoop altijd dat we allemaal samenkomen voor een mooi moment, en dat lukt het best wanneer zowel het publiek als ik ons overgeven aan de muziek. De artiesten uit onze voorprogramma’s zijn vaak ook heel dankbaar en verrast over hoe stil en aandachtig ons publiek al is bij hun sets.”

Geen Facebook, geen Instagram

Ook Tamino zag zijn plannen in het water vallen toen corona uitbrak. Net op de piek van zijn succes gooide een rotvirus roet in het eten. Zeg maar gedag aan die Amerikaanse doorbraak. Tamino verdween in die periode ook ineens van de radar. We herinneren ons nog dat we enigszins bezorgd naar zijn manager belden: alles oké met hem? Zijn laatste publieke bericht dateerde immers van maart 2020, toen ook in de VS de cultuur op slot ging. “Ik ben teleurgesteld omdat ik naar huis moet. Komend jaar focus ik op nieuwe muziek. Wellicht zien jullie me pas als die klaar is voor het podium.” En dan was er níéts meer.

Maar voor ons lijkt een gelouterd man te zitten. Twee jaar bezinning heeft daar veel mee te maken, zo blijkt. En het feit dat hij Facebook en Instagram van zijn telefoon zwierde. Vroeger checkte Tamino al eens een keer te vaak alle sociale media, om te zien wat de mensen van hem vonden. Maar tijdens de lockdown gooide hij die parallelle wereld buiten. “Ik volg alles nog wel zo’n beetje, maar eigenlijk hou ik me er toch liever ver van weg. Mijn afwezigheid op sociale media heeft me verschrikkelijk veel deugd gedaan. Ik heb het in het dagelijkse leven ook soms moeilijk met mensen die me aanspreken en een vastomlijnd idee over mij lijken te hebben. Ik lach dan wat met mezelf, in a self-­deprecating manner. Zachte zelfspot. Ik neem mijn muziek heel serieus, maar mezelf niet. Het is de kracht van muziek die telt, het draait niet om mij. Er is geen ‘ik’. Allures krijg je als alles rond je eigen persoon begint te draaien, wanneer je gelooft in de perceptie die mensen van je hebben.”

‘Ik weet dat sommige mannen zich ongemakkelijk voelen bij mijn falsetstem. Maar omdat ik door mijn moeder opgevoed werd, moest ik mijn vrouwelijke kanten nooit verbergen’ Beeld LALO + EVA
‘Ik weet dat sommige mannen zich ongemakkelijk voelen bij mijn falsetstem. Maar omdat ik door mijn moeder opgevoed werd, moest ik mijn vrouwelijke kanten nooit verbergen’Beeld LALO + EVA

‘And you may have your thoughts / A sketch of who I am’, zingt Tamino op zijn nieuwe plaat. ‘A notion you’ve conceived, a sight you want to see / But you don’t know me’. De sfinks die Tamino is, wil zichzelf vandaag wel meer blootgeven, maar het valt hem niet altijd even makkelijk, zelfs niet in zijn eigen songs. Hij is beducht voor tearjerkers: hij wil sereen klinken, maar nooit alsof hij een smartlap afsteekt. “Ik ben wel heel persoonlijk geweest op deze plaat, vind ik. De grijze zone is kleiner geworden. Alleen voel ik niet de behoefte om mezelf helemaal bloot te geven. Dat mag je ook niet vragen van een artiest. Dénk ik.” Wat hij inmiddels ook beseft: “Bij optreden komt een hoop acteren kijken. Het liefst wil ik alles altijd tot op het bot voelen, maar soms móét ik gewoon een rol aannemen. Daar heb ik nu vrede mee.”

Tijd voor vriendschap

De nieuwe plaat van Tamino heet Sahar. Een paar knullige researchpogingen leidden ons richting Arabische meisjesnaam. “En een jongensnaam in het Hebreeuws”, vult Tamino voor de volledigheid aan. De betekenis van Sahar is ‘morgenstond’ of ‘licht’. “Om juister te zijn, is het nét dat ogenblik voor de ochtendstond”, corrigeert hij. “Ik vind het zo mooi dat er in het Arabisch woorden bestaan voor zoiets specifieks. Het woord matcht heel goed bij de plaat, het is heel reflecterend. De nazindering van de storm schuilt erin. Of de stilte na een stormachtige nacht. De jaren voor corona waren zot, heel energetisch, en veranderden mijn wereld drastisch. Ik heb mijn leven gewijd aan iets wat alles van me vergde. De cold turkey die lonkte toen ik thuiskwam, was dan ook enorm. Het was heel verwarrend. Ik merkte dat er weinig ruimte of tijd is geweest voor vriendschap, en dat dat een leegte achterliet. Ik hoef niet iemand elke dag te zien om van hechte vriendschap te spreken. Maar ik wil intense contacten. Dat ontbreekt toch vaak op tour. Je bent uiteraard wel onderweg met een hechte crew en band waarin ook mooie vriendschappen ontstaan, maar je wilt toch het gevoel hebben dat je ook waardevolle connecties naast je werkomgeving hebt.” Vandaag wapent hij zich mentaal beter. “Dankzij mijn tijd thuis heb ik dat gevonden en heb ik kunnen herbronnen. Dat is misschien nog het beste aan de hele crisis van de voorbije jaren: ik begin sterker dan ooit aan de gekte.” (lacht)

Niet triest

De songs van Tamino zitten verankerd in een diepe weemoed, vertellen we hem. Zijn gezicht vertrekt. Die omschrijving lijkt hij niet te lusten. “Ik hou meer van het woord melancholie dan van weemoed... ‘Weemoed’ doet me te veel denken aan verdriet. Zo is het niet bij mij. Ik verbind mijn melancholie eerder aan de song ‘I Watched the Film the Song Remains the Same’ van Sun Kil Moon (Amerikaanse folkrockband rond frontman Mark Kozelek, red.). Die is niet triest, maar er is zoveel diepgang. In dat nummer laat hij horen, aan de hand van simpele anekdotes over zijn leven, hoe hij altijd omhuld werd door melancholie. Bijvoorbeeld hoe hij bij het kijken naar die Led Zeppelin-film merkte dat zijn vrienden meer werden aangetrokken tot de rauwe gitaren, terwijl bij hem eerder de lage ‘hum’ van de Fender Rhodes (elektrische piano, red.) binnenkwam. Geen idee waar die melancholie vandaan komt. Ik denk dat die er altijd heeft in gezeten. Mijn vroegste herinneringen zijn nogal wazig, maar ik weet wel dat ik me altijd anders voelde dan mijn klasgenoten. Ik had wel degelijk vrienden, maar ik was nooit de gast die in grote groepen kon functioneren. Dat is vandaag nog steeds zo. Ik speel wel in grote zalen, maar ik kan dat ook niet als een vorm van vriendschap zien. Het is eerder zo: we delen iets moois. Maar het zou een illusie zijn om daar liefde of vriendschap te zoeken. Het grootste verbond is de song zelf. Muzikaal probeer ik contact met anderen te leggen.”

Zweven en wenen

Er spreekt een grote vrouwelijkheid uit zijn verschijning en muziek, vinden we. “Ik hoor dat wel vaker. Misschien ligt het aan het feit dat mijn moeder me heeft opgevoed. Op die manier heb ik nooit mijn vrouwelijke kanten moeten verbergen, zoals mijn falsetstem bijvoorbeeld. Ik wéét dat sommige mannen die raar vinden, dat mijn zangstem hen zelfs ongemakkelijk maakt. Ik kan juist genieten van iemand die zich op een podium gevoelig en uiterst kwetsbaar opstelt. Ik was me al vroeg bewust van wat een stem kan teweegbrengen. Die hoge stem: dat is zweven en wenen, hè. Het is ook heel vrouwelijk en teder. Maar mijn lage stem is ook belangrijk. Er spreekt trots uit: ik voel me meer gegrond als ik laag zing. Ik omarm die mannelijke energie. Alleen merk ik dat heel wat mannen zich schamen om hun gevoelige kant bloot te geven. Die schaamte ken ik helemaal niet.

“Misschien is dat vrouwelijke zelfs nog ­nadrukkelijker aanwezig bij mijn broer. Ik heb vaak nagedacht over hoe dat nu komt. Onze mama, zeker? Zowel Ramy als ik hebben gek genoeg weinig angst om beoordeeld, of veroordeeld, te worden op onze gevoeligheid. Ik ben nu in Karl Ove Knausgård aan het lezen, en zijn vader was een overdreven dominante persoon. Wanneer zijn zoon ook maar één traan liet, kreeg die een lap om zijn oren. Dat was bij ons helemaal anders.

“Mijn vader is eigenlijk ook heel gevoelig. Toen ik drie jaar was, vertrok hij naar Caïro en hij kwam eigenlijk vrij laat terug in mijn leven — ik was al elf of twaalf — maar sindsdien zagen we hem regelmatig en intussen woont hij zelfs in Antwerpen. (ineens) Ik vind het wel moeilijk om het over de voorgeschiedenis van mijn ouders te hebben, want zij hebben natuurlijk niet om die aandacht gevraagd.”

null Beeld LALO + EVA
Beeld LALO + EVA

Tamino verlegt het gesprek dan plots naar de pijnlijke film Marriage Story van regisseur Noah Baumbach, over een jong gezin dat door een scheiding gaat. “Wanneer de liefde wegvalt, komt het praktische zo pijnlijk naar de voorgrond. Kinderen, een huis… Dat was zo heftig in die film. Ik heb zo’n breuk gelukkig zelf nog niet meegemaakt, maar de ultieme binding is natuurlijk een kind. Vooralsnog heb ik er het raden naar, maar een kind zou ongetwijfeld alles veranderen. Ik heb me al vaker afgevraagd wat er van mij zou zijn geworden als ik in plaats van in Mortsel in Caïro was opgegroeid. Maar op die vraag bestaat eigenlijk geen antwoord.”

‘I got my sin and you got your sorrow’ is een van de eerste zinnen op de nieuwe plaat. Hij valt op, sluit ook aan bij de film. Een ronkende volzin. Pure poëzie, of schuilt er ook een persoonlijke duisternis achter? “Als ik heel specifiek over een song praat, maak ik te veel kapot,” vreest Tamino. “Het zou vreselijk zijn als ik de puzzelstukken samenleg voor de luisteraar.”

Angèle

Op de nieuwe plaat zingt ook Angèle mee, die bewust de grootste duidelijkheid in haar teksten legt en daar in interviews vaak ook prat op gaat. De samenwerking klinkt logischer op plaat dan papier. “We komen keigoed overeen, maar ik vond het toch verschrikkelijk eng om samen de studio in te duiken. Ik doe die dingen liever op mezelf. Maar ‘Sunflower’ had duidelijk een nieuw karakter nodig en ik voelde dat zij het moest zijn. Omdat de klankkleur klopte — onze stemmen passen qua frequentie belachelijk goed bij elkaar — maar ze kon die song ook juist belichamen. Zelfs met een joekel van een jetlag heeft ze haar versie helemaal genaild. Het nummer gaat over de mythe van de zonnebloem. Een nimf was verliefd op Apollo en zong elke dag naar de zon, tot ze uiteindelijk in een zonnebloem veranderde. Ik verzon er een extra personage bij, die haar aan de oevers ziet zingen en voor haar zorgt in verschrikkelijke weers­omstandigheden. Alleen: zij groeit naar de hemel, en hij zorgt voor iets wat geen toekomst heeft. Dat fatalistische trok me aan.”

Tamino: ‘Angèle en ik komen keigoed overeen en onze stemmen passen belachelijk goed samen. Toch vond ik het verschrikkelijk eng om samen de studio in te duiken. Ik doe die dingen liever op mezelf.’
Vest, Jan Jan Van Essche. Broek, Cedric Jacquemyn. Beeld LALO + EVA
Tamino: ‘Angèle en ik komen keigoed overeen en onze stemmen passen belachelijk goed samen. Toch vond ik het verschrikkelijk eng om samen de studio in te duiken. Ik doe die dingen liever op mezelf.’Vest, Jan Jan Van Essche. Broek, Cedric Jacquemyn.Beeld LALO + EVA
null Beeld LALO + EVA
Beeld LALO + EVA

Die song wordt zonder twijfel een van de volgende singles, maar tot nu toe is vooral Tamino zelf de blikvanger in zijn songs, en in de clips. Visueel zijn die vaak behoorlijk indrukwekkend. Daar zit onder meer het regiewerk van zijn broer voor iets tussen. “Opvallend genoeg wilde ik als kleine jongen zélf regisseur worden. Ik bedacht graag verhalen en hield ervan om dingetjes in elkaar te knutselen. Maar ik ontdekte al snel dat je met muziek ook een verhaal kunt brengen. Zo ben ik, als veertienjarige, songs beginnen te schrijven. Ik zit dus niet meer in de regiestoel, zelfs niet bij mijn eigen clips. Maar ik ben wel betrokken bij elke keuze. Ik denk bijvoorbeeld wel degelijk mee als een regisseur, zeker wat de inhoud betreft. Het fijne met de videoclips is: ik kan proeven van die wereld zonder me er volledig aan toe te wijden. Mijn broer regisseerde al een aantal videoclips van mij, maar ‘The First Disciple’ en ‘Fascination’ zijn door Bastiaan Lochs en Jonathan Van Hemelrijck geregisseerd, twee van mijn beste vrienden. De clip van ‘You Don’t Own Me’ is dan weer geregisseerd door Bastiaan en Ramy. Ik geloof enorm in hen en werk ook het liefst met de mensen die ik ken en vertrouw. Ik kan elke bezorgdheid aan hen kwijt, maar ook de eerlijkheid en oprechtheid is groter dan bij mensen die ik van haar noch pluim ken.”

Tot slot willen we nog weten wat er ooit zal worden van De wandelende tak Charlie. Tamino lacht. “Mijn broer en ik hebben die animatiereeks vroeger samen bedacht, en we moeten ze echt ooit nog eens maken. De avonturen van Walking Stick Charlie. Dat wordt ongetwijfeld een tragi­komisch verhaal, vol verslavingen!”

Hoe het zélf staat met zijn verslavingsgevoeligheid? “Drugs of alcohol, daar blijf ik van weg. Ik ben wel ontzettend verzot op schaken. En ik ben niet eens goed in dat spel!” Is hij dan verslaafd aan hersenwerk en overpeinzingen? Op zijn rider staan nog geen schalen vol monochrome M&M’s, zoals de wetten van de rock-’n-roll voorschrijven. Maar dat vind hij wel “iets om over na te denken”. “Tot nu toe viel het vaak nogal tegen: ik kreeg meestal gewoon sudoku’s.” (lacht)

Sahar verscheen deze week bij Virgin. Tamino speelt in het Koninklijk Circus in Brussel op 5, 6 en 7 december. Tickets en info via cirque-royal-bruxelles.be

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234