'Notes on a Conditional Form'Beeld Universal

CD★★★☆☆

The 1975 - ‘Notes on a Conditional Form’: Lurken aan de hoorn des overvloeds

The 1975 uit Manchester gaat verder waar The Killers stopten. 

Hun amalgaam van boybandachtige popgevoeligheid en het donkerste van de indie is extremer en Britser dan de discoversie van The Smiths waarmee de Amerikanen van The Killers ook bij ons festivalweides deden ontploffen. Britser omdat ze werkelijk muzikale allesvreters zijn – Fleetwood Mac, Little Richard, Primal Scream, Kraftwerk of het allang vergeten ninetiesgroepje The Sundays: frontman Matty Healy citeert ze allemaal als invloeden. Extremer omdat ze ook in hun eigen songs zowat alle mogelijke stijlen aftasten. 

Lees hier ons interview met The 1975-frontman Matty Healy

Nieuwe plaat ‘Notes on a Conditional Form’ is volgens Healy het slotstuk in een serie releases die samen onder de noemer ‘Music for Cars’ te catalogeren vallen. Dat is een duidelijke knipoog naar de klassieker ‘ Ambient 1: Music for Airports’ van Brian Eno, maar met het grootste gemak wisselen Healy en co. hier ambient instrumentals en futuristische broken beats af met schreeuwende gitaarnummers en vooral véél zeemzoete poprockballads. Die laatste – zeurkleppers ‘The Birthday Party’ en ‘Then Because She Goes’ op kop – doen ons weinig, al is ‘Jesus Christ 2005 God Bless America’ een mooie, tedere countryballad, met dank aan gastzangeres Phoebe Bridgers.

Meisjesidool en ex-­junkie Matty Healy houdt ervan om perverse kwinkslagen in lieflijk fluisterliedjes te stoppen, wat ook hier op sympathie kan rekenen, al was het maar omdat je van een song als ‘Roadkill’ hoopt dat een Qmusic-­programmator ’m nietsvermoedend in daytime rotation stopt. ‘Roadkill’ klinkt namelijk als een zorgeloos autonummertje voor een zonnige zondagnamiddag, maar biedt de volgende openingsregels: ‘Well I touched down en route to my connection / A man in the giftshop called me a fag / I feel up my tucked-up erection / There’s pressure all over my head / And I know this is how I get paid / But it’s not really how I wanna get laid.’

Diametraal tegenover de vele ballads, staat dan weer de stuiterende elektronica van ‘Yeah I Know’ en ‘Frail State of Mind’, nummers die perfect de tijdgeest vatten. Zo is ‘Frail State of Mind’ geknipt voor deze lockdown: ‘Go outside? / Seems unlikely / I’m sorry that I missed your call / I watched it ring (…) I’ve always got a frail state of mind.’ In intro ‘The 1975’ schopt Greta Thunberg ook hardhorige volwassenen tegen de schenen zoals alleen zij dat kan, en ‘People’ heeft de vettigste glamrockgitaar van het jaar. Iets zegt ons evenwel dat het net de (té) softe ballads zijn die de diehardfans van The 1975 hier zullen bekoren, of ze de kinky teksten nu begrepen hebben of niet. Zij hebben een hoorn des overvloeds leeg te zuigen aan ‘Notes on a Conditional Form’, de rest van de mensheid denkt eens te meer: raar schizofreen groepje toch, dat 1975. 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234