Concert★★★★☆

The Clement Peerens Explosition in De Roma: van existentieel vraagstuk tot volkshymne

U had hen minstens op Coachella of Glastonbury verwacht, maar in een bui van menslievendheid streek Clement Peerens met zijn Explosition neer in de Antwerpse Roma. Daar trakteerde hij de fans op een gulle Greatest Hits-set, die geheel in het teken stond van ‘kunst, cultuur en beschaving’.

Bij het betreden van de zaal maakten wij meteen een diepe buiging, want zoals bekend is popkenner Clement Peerens de grondlegger én patroonheilige van de vaderlandse rockjournalistiek. Dat is echter slechts één van zijn vele verdiensten. De man is ook een beslagen (toog)filosoof, die de standaardwerken van Nietzsche en Schopenhauer in een oogwenk doet verbleken. Een songwriter die de kunst verstaat alle hete hangijzers van dit tijdsgewricht met een lied van drie minuten te doen afkoelen. En ook: een behendige gitarist die zich, met zijn vette, op hardrock en blues geënte riffs en wonderlijke solo’s, moeiteloos kan meten met Jimi Hendrix, Muddy Waters, AC/DC of Status Quo. Zijn Explosition is een powertrio met internationale allure. Want zeg nu zelf, waarom zou je je bedienen van een regionaal dialect als het Engels, wanneer je net zo goed een wereldtaal als het Antwerps kunt bezigen?

Dat CPeX cool is, hoeven we eigenlijk niet te herhalen. De bandleden zijn allemaal uitgemonsterd met hippe zonnebrillen en niemand draagt zijn jeansvest en T-shirt met zoveel waardigheid als Clement Peerens. Maar hey, noblesse oblige: de man zag ooit het licht in een Leugenpaleis en kan zijn aristocratische afkomst dus moeilijk verbergen. Op het podium van De Roma werd hij gesecondeerd door zijn trouwe bassist, Aertbeliën Sylvain, een polyglot met Afrokapsel die zich, ten behoeve van de aanwezige buitenlanders, af en toe als tolk opwierp. ‘I feel emotions’, sprak hij openhartig, voor hij met ‘How is the sphere?’ naar de temperatuur in de zaal peilde en met ‘stick your finger in the air’ de publieksparticipatie aanzwengelde. ‘Een vrouw met streken’ vertaalde hij dan weer vlotjes als ‘a woman with many regions’.

Sinds Vettige Swa, de oorspronkelijke drummer van het gezelschap, in een Thaise strafinrichting verblijft, wordt bij CPeX op de vellen gemept door Dave de Peuter, die dezer dagen door het leven gaat als de transvrouw Lady Dave en zich dus alleen nog in sexy jurkjes op het podium vertoont. Clement Peerens en zijn gezellen mogen dan wel gespecialiseerd zijn in simpele rock-‘n-roll, over het decor, drie deuren zonder muur, was wel degelijk diep nagedacht. Conceptualiteit en diepgang stonden tijdens hun twee uur durende set dan ook centraal.

Kwatongen doen de songs van CPeX wel eens af als absurdistisch. Pure laster natuurlijk, want teksten zoals die van ‘Loeten’ waren één voor één uit het leven gegrepen en klonken op zijn minst even vrouwvriendelijk als een doorsnee lezing van Jeff Hoeyberghs. ‘Foorwijf’ werd bijvoorbeeld met liefde opgedragen aan Zuhal Demir en ‘Ambrayage’ werd voorafgegaan door het goede nieuws dat de dames der schepping vanaf 1 januari in Europa niet langer een auto mogen besturen, wegens ‘hun genetische onvermogen tot schakelen’.

Tussendoor gaf Clement Peerens de nodige duiding bij de universele problemen die zijn oeuvre domineerden. In het tussen The Cure en Martha & The Muffins balancerende ‘Boecht van Dunaldy’ had hij het over consumentenbedrog met verstrekkende gevolgen, in ‘Smeerkeis’ over verantwoorde voeding, in ‘Zagen’ over een edel ambacht, in de geheide klassieker ‘Dikke Lu’ over overspel, in ‘Boormachien’ over verlies en in ‘Geef da kaske na is hier’ over de rechtvaardige verdeling van televisiecultuur. CPeX maakt in wezen protestsongs, zoals het terecht bluesy ‘Asbak (van Sid Vicious)’, waarin iemands dierbaarste bezit door een respectloze partner wordt verinneweerd met ‘een stalen sponske en wat Cif’, of ‘Pinnokio’, waarmee verstokte jokkers goed en wel op hun plaats worden gezet. In het verongelijkte ‘Vuile Hypocriet’ en het sociaal bewogen ‘Heist op den Berg’, naar de gelijknamige Zuidkempische metropool, ging Clement Peerens emotioneel zelfs helemaal tot op de bodem.

Over wie de spilfguur van het gezelschap is, kan geen dubbelzinnigheid bestaan. Toch schrijft CPeX de democratische gedachte hoog in het vaandel. Zo mocht Aertbeliën Sylvain zich van de microfoon meester maken ten behoeve van ‘There Is Only One Sylvain’, dat evergreens als ‘You’ll Never Walk Alone’ en ‘We Are the Champions’ moeiteloos overklaste, en gaf hij een voodoodemonstratie die enigszins verkeerd afliep. Lady Dave kwam dan weer op de proppen met een nogal vrije, zeg maar vernietigende vertolking van ‘De roos’, u wellicht bekend van Bette Midler en Ann Christy. Daarbij beroerde ze voor de gelegenheid een gitaar, terwijl Sylvain even de drumstokjes overnam en Clement Peerens zich over de bas ontfermde.

Surfrocker ‘Ik kwam den duvel tegen’ werd op een aangrijpende manier aanschouwelijk gemaakt door drie dansende acteurs. Het nog in aanbouw zijnde en door de frontman solo gebrachte ‘Elke man wordt uit een vrouw geboren, maar sommige vrouwen komen uit de hel’ was nog zo nieuw dat er een spiekbriefje aan te pas kwam, en met ‘Blankenbaarge’, een met elektrobeats versierde cover van ene Hugo Matthysen, bewees Clement Peerens dat hij ook het experiment niet uit de weg ging.

Zeker, veel van de nummers handelden over traumatische ervaringen, maar gelukkig werden ze doorgaans gevolgd door een geruststellend ‘Olraait!’. De gevoeligste momenten had de groep tot het einde bewaard. Over zijn moeder, die in een zorgcentrum verblijft, zong Peerens: ‘Ik weet wel da’ gij daar ni’ gere zijt / Mor we konnen ae nerges aenders kwijt’. En met uitsmijter ‘Vindegij mijn gat (niet te dik in deze rok)’ bewees hij andermaal hoezeer hij de kunst verstaat een existentieel vraagstuk in een volkshymne te transformeren. The Explosition deed hiermee de zaal exploderen en bewees zo dat ze haar naam beslist niet had gestolen. Vergeet dEUS of Triggerfinger: het zenit van de Belgische rockmuziek is –wie anders?– CPeX. U kunt dus al raden wie de volgende Nobelprijs voor literatuur in zijn zak mag steken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234