'The New Abnormal'Beeld RCA

CD★★★½☆

‘The New Abnormal’ is een rare plaat, maar ze staat The Strokes goed

Julian Casablancas is als zanger bespottelijk lang onderschat gebleven. Voor zover ik weet nooit opgedoken in ‘Beste zanger’-lijstjes. Alsof zijn lijzige uithalen altijd slechts fluff on top van de betere Strokes-nummers waren. Quod langs geen kanten.

Casablancas, dus: gescheiden in 2019 en na twee platen met The Voidz intussen ook weer uit zijn trailer trash-fase gegroeid. En zijn moeder was Miss Denemarken 1965, dat kunnen er ook niet veel zeggen.

Hij heeft, net als de vier andere Strokes in hun zijsprongen, nooit iets gemaakt dat qua luister en succes ook maar in de buurt komt van de optelsom. Maar ze hadden zich op gegeven moment voorgenomen die optelsom alleen nog boven te halen als er iets te zeggen viel. Op ‘The New Abnormal’ blijkt dat, na zeven jaar afwezigheid, nog eens het geval. Het is wel een rare plaat, met veel lange, uitwaaierende tracks en een geluid dat ik zelden met de groep associeer. En tegelijk is het ook heel typisch voor een Strokes-plaat dat, hoe meer ik luister, des te minder ik weet wat ik er van moet vinden.

De openingstrack ‘The Adults Are Talking’ komt meteen goed binnen als een ‘Johnny and Mary’ met mieren in het gat. Het van een eighties-gitaar voorziene ‘Bad Decisions’ is hun meest directe anthem sinds ’12:51’. Het charmant swingende ‘Eternal Summer’ wordt hier en daar vergeleken met The Police en Psychedelic Furs, en minstens om de andere luisterbeurt ben ik het daarmee eens. In ‘Not The Same Anymore’ laat Casablancas ‘I don’t wanna play this game anymore’ mooi rijmen op ‘You make a better window than a door’. En helemaal mooi is het langoureuze ‘Ode to the Mets’, een slotsong om in te lijsten.

‘The Strokes zijn mogelijk de last great rock stars...’ Aan het woord is Lizzy Goodman, schrijfster van het entertainende ‘Meet Me in the Bathroom’, dat de New Yorkse rockscene van de eerste tien jaar van de lopende eeuw in kaart zette, en dus zo’n beetje de officieuze biografe van de apenjaren van The Strokes. ‘De laatste grote rocksterren in de ouderwetse zin, omdat ze ooit een larger-than-lifegevoel én rebellie én belofte én chaos aan elkaar paarden, en dat zeldzaam is.’ Ik weet niet of dat allemaal klopt, maar het is in elk geval een combinatie die ook ooit Charlie Parker, Bob Dylan en Madonna toegeschreven werd, en allemaal samen lijkt me dat een niet oninteressant gezelschap om mee te kwartetten.

Sowieso is het allemaal theorie, in de praktijk doen The Strokes al lang geen krampachtige pogingen meer om aan het oude beeld – zowel qua imago als muzikaal – te voldoen. Of in elk geval veel minder dan mensen die nooit naar The Strokes luisteren denken. Ik heb de voorbije dagen geen seconde naar ‘Is This It’ verlangd, dat lijkt me een goed teken. ‘The New Abnormal’ is een rare plaat, maar ze staat de groep goed.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234