Yard Act Beeld Phoebe Fox
Yard ActBeeld Phoebe Fox

CD★★★★☆

‘The Overload’ van Yard Act staat bol van de hoogtepunten

Frederick Vandromme

‘Zwijg me van de laatste kutgroep uit Engeland,’ zong Raymond van het Groenewoud in 1990 over de opgeklopte media-aandacht die jonge gitaarbands daar vaak krijgen. In 2022 rijgt Yard Act, Leedse postpunkers rond James Smith, in eigen land de vijfsterrenrecensies en de coververhalen aaneen. NME noemt hen ‘wonderfully wacky’. The Guardian zegt: ‘spiky chroniclers of sour times’. Overal is ‘The Overload’ de Plaat van de Week.

Het geluid van Yard Act is grofweg te situeren tussen Franz Ferdinand (catchy, vrolijk, domweg dansbaar) en Sleaford Mods (scherp, tegendraads, ellenlange parlandomonologen). Smiths teksten zijn afwisselend grappig, diepzinniger dan je denkt, jaloersmakend debiel of alle drie tegelijk (‘I got a prosecco o’clock poster half price in Ikea/It goes nicely with the existential fear that I feel’). Het taalplezier spat ervan af, en elke keer hoor je er níéuwe woordspelingen in. Qua accent, intonatie en ‘kust allemaal mijn kloten’-itis mag hij in het rijtje van Mark E Smith (The Fall), Jarvis Cocker (Pulp), John Cooper Clarke en Jason Williamson (Sleaford Mods) – geen geringe verdienste.

Wees niet verbaasd als Smith binnenkort gevraagd wordt om tekenfilmstemmetjes in te spreken. Op ‘The Overload’ speelt hij nu al in bijna elke song met flair een ander personage. Hij heeft bovendien iets met de sector: als kind wilde hij animator worden (bij een studio à la Pixar, niet bij Club Med). Maar de liefde voor ‘South Park’ vloeide over in interesse voor wat Jamie Hewlett en Damon Albarn met Gorillaz deden, en dat opende zijn bloemkooloren dan weer voor de muziek van onder meer The Strokes, LCD Soundsystem en Tom Waits. Hij zat daarna negen jaar, zonder met het blote oog waarneembaar succes, in Post-War Glamour Girls. Yard Act werd maar nét voor corona opgericht.

Yard Act is meer dan een zanger. Ryan Needham op bas, Sam Shjipstone (sic) op gitaar, Jay Russell achter de vellen: ze creëren in elke song een nieuwe wereld – in ‘Payday’ zetten ze een overstuurde flipperkast neer. Soms is een beetje minder veel meer: ‘Rich’ is gebouwd op vooral een knokige baslijn. In de geweldige titeltrack geeft Smith zichzelf en zijn band advies: ‘Just don’t be doing originals/Play the standards and don’t get political/I know what that dickhead singer’s like’.

Nog meer hoogtepunten? Niets dán! Zoals slotnummer ‘100% Endurance’, waarin de band voor het eerst mooi boven clever verkiest. ‘Dead Horse’! Doorbraaknummer ‘Fixer Upper’! En het instantmeezingbare ‘Land of the Blind’.

In 2019 waren Black Midi, Fontaines D.C. en IDLES opgemerkte indiehypes in Londen en omstreken. In 2021 Squid en Dry Cleaning. En nu Yard Act. Gouden tijden voor kutgroepen uit Engeland.

Yard Act Beeld rv
Yard ActBeeld rv
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234