CD★★★★★

‘The River’ is niets minder dan een meesterwerk

No More Heroes, was toch de afspraak, beste vrienden? We gooien Bruce Springsteen dus vandaag plechtig overboord. No regrets, ook, dat weten we al sedert Edith Piaf. Er zijn duizend geldige redenen te bedenken om een negatieve Bruce Springsteen-kritiek te schrijven. Bijvoorbeeld omdat het de eerste negatieve Bruce Springsteen-kritiek zou zijn. Bijvoorbeeld omdat lichte huidirritatie bij mij optreedt als ik, verdeeld over de vier kanten van “The River”, tientallen keren de woorden “car”, “drive”, “darkness”, “street” en “night” tegenkom. Bijvoorbeeld omdat ik niet vind dat, omdat er een saxofonist in een groep zit, die ook op elk nummer gebruikt moet worden. Bijvoorbeeld omdat ik, onvoorwaardelijk, een hekel heb aan dubbellp’s. Bijvoorbeeld omdat het theoretisch (en wellicht ook niet praktisch) mogelijk was dat Bruce Springsteen nog ooit een betere plaat zou maken dan “Greetings From Asbury Park”. Je gaat dus zitten voor je hi-fi-rack, en je legt “The River” op. Kant 1, Kant 2, Kant 3, Kant 4. En je gaat rechtstaan. Kant 1, Kant 2, Kant 3, Kant 4. En je draait het volume bij. Kant 1, Kant 2, Kant 3, Kant 4. En wanneer je de vierde keer “Cadillac Ranch” hoort ben je verkocht. Daar gaat je theorietje, daar gaat je twijfelende inleiding, daar gaan de bezwaren. Bruce is back in town en dan moet alles en iedereen (zoals Talking Heads, Stevie Wonder, Dire Straits, die ook een Ip uithebben, deze week) wijken. Want “The River”, Bruce Springsteens vijfde Ip (de ontelbare bootlegs niet meegerekend) is niets minder dan een meesterwerk. Duur woord, dat wel, maar “aardig”, “prima”, “geslaagd”, “fijn”, “leuk”, “goed”, “fantastisch”, “fabelachtig”, “grandioos” zijn echt te zwakke epitetaatjes om de kracht en de pracht van de 20 songs die op “The River” staan te ver-woorden. 

“The River” begint in vierde versnelling met “The Ties That Bind”, om een nummer later (het live gebrachte “Sherry Darling”) al in zeer gunstige zin te culmineren in het wonderlijke trio “Jackson Cage” (met rollende drums en zeer inventief harmonicaspel) “Two Hearts” (één van Springsteens vele geslaagd-sentimentele songs op deze plaat); en het door Danny Frederici’s orgel gedomineerde, wat aan “The Factory” herinnerende, “Independance Day”. Speeltijd: 1 kwartier. Nauwelijks één vierde van “The River” is dan voorbij en we hebben al vijf goeie songs gehoord, wat drie meer is dan op de hele Ip van vrijwel alle andere supersterren. Kant 2, dan toch, met ingehouden spanning (houdt hij dit vol, en ja, hoor hij houdt dit vol) met twee diep in “Born To Run”-thema-tiek gedrenkte songs (“Hungry Heart” en “Out In The Street”) en daarna, zomaar naast mekaar, twee pure rock-’ n-rollnummers waar Berry, Holly of Domino zich niet om zouden schamen. “Crush On You” heet het schitterende eerste lied, het andere is “You Can Look (But you better not touch)”, dat absoluut alles heeft wat een klassieke rocksong nodig heeft: vaart, humor, een goeie kook, een meebrulbaar refrein en een titel (waarvan de helft tussen haakjes staat). Hoogtepunten zou je denken, als vlak daarna niet het suikeren, maar mooie “I Wanna Marry You” kwamen, en Springsteens schilderij van een andere hoek van Jungleland, “The River”. 

De beste Springsteen-Ip is dan voorbij, en 30 seconden later (ja, ik ben soms handig) begint plaat 2, met het niet alleen door de titel erg filmische “Point Blank” (dat, wat de tekst betreft wel eens banaal durft zijn, of wat dacht u van “I was gonna be your Romeo you we’re gonna be my Juliet”) en dan weer naar Hemel 7 schiet voor “Cadillac Ranch” en “I’m A Rocker”, alweer twee koebeesten van rockers. “Cadillac Ranch” begint met een Warren Zevoneske (of is het Waddy Wachteliaanse ?) gitaarsolo en schiet dan als een komeet de lucht in, terwijl “I’m A Rocker” (met gek orgeltje, een Motown-backbeat, en Larry Williams-achtig refrein) de E Street Band de kans biedt eens goed loos te gaan. Fantastisch! 

Kant 4, zou u denken, maar 16 climaxen in driekwartier zijn zelfs voor een oude paracommando als ondergetekende wat veel. Die hebben we dus gelaten beluisterd. Tevreden, ook, want ook “Ramrod”, “The Price To Pay”, “Drive All Night” en “Wreck On The Highway” houden het niveau van “The River” hoog. Twee wonderlijke platen van een wonderlijk wezen. One More Hero, laten we zeggen. 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234