Therapy?Beeld Therapy?

cd★★★½☆

Therapy? - ‘Infernal Love’: ‘Prachtplaat’

Uit een of ander fraai ingebonden, op een koffietafel rondslingerend foto-boek herinneren wij ons een prangend tafereel dat ergens halverwege de ja-ren zeventig in de straten van Belfast werd vastgelegd: op de korrelige zwart-wit foto zat een Brits soldaat in volle gevechtsuitrusting, machinegeweer in de aanslag, zichtbaar gespannen achter een straathoek geknield. Op de voorgrond stond een jongetje van een jaar of vijf wat verloren rond te drentelen op de stoep: in korte broek, bolle wangen glanzend van angst en opwinding, één en al be-dreigde onschuld. Bij een woord als ‘dekking’ kon hij zich namelijk niet veel voorstellen.

 ‘t Is één van die beelden die onmiddellijk ingekaderd tegen de binnenkant van je schedel terechtkomen, een foto waarbij je zonder veel nadenken een lang en triest verhaal verzint. ‘t Is tevens één van die beelden die voor ons onverbrekelijk verbonden zijn met de muziek van het uit Belfast afkomstige rocktrio Therapy?. Misschien is zanger-songschrijver Andy Cairns ook ooit zo’n jongetje geweest: veel te jong, veel te brutaal in een veel te ingewikkelde wereld ge-worpen. Misschien droomde hij ervan zelf ooit met zo’n machtig schietgeweer rond te lopen en is hij zich -toen bleek dat dat niet kon - maar op de elektrische gitaar gaan toeleggen. De metalsalvo’s die Cairns met bassist Michael McKeegan en powerdrummer Fyfe Ewing sinds een paar jaar duizenden verblufte huiskamers en concertzalen heeft ingeblazen, hebben hun effect in ieder geval niet gemist. 

Op het teenage-angstmeesterwerkje ‘Troublegum’ bereikten ze met hun passionele, intelligente, stevig in de pop gewortelde metalrock een absoluut hoogtepunt. Wat doet men echter na een plaat als ‘Troublegum’? Hoe lang kan men in het doodlopende steegje van de twee-minutenrock stijf rechtdoor razen voor men er zich zoals zovelen hopeloos te pletter rijdt? 

De oplossing van Cairns en co. is de eenvoud zelve: ze hebben wat gas bijgegeven, zijn dwars door de blinde muur gebeukt en hebben het stof van hun kostuum geklopt in een wereld van licht en lucht, een muzikale wereld waarin alles mogelijk is. Een versie van de verkrachtings-song ‘Diane’ bijvoorbeeld, een klassieker uit de Hüsker Dü -jaren van Grant Hart. Het strijkers-arrangement van Martin McCarrick en Andy Cairns’ intense zang maken er een keel en maag tegelijk dichtknijpende -eten werd plots erg moeilijk - vertelling van, de ‘Disarm’ van deze maand. Hierbij vergeleken zijn de mismoedige Tindersticks een vrolijke carnavalsact voor feesten en fuiven. Nog meer verrassingen: ‘A moment of clarity’, een breed openklappende en op prachtige gitaren naar verre einders wegdrijven-de ballad, of ‘Bowels of love’, waarin Cairns in vrije stijl een worsteling met het veelkoppige beest liefde aangaat. Terwijl hij drie nekken tegelijk omwringt, schreeuwt hij nauwelijks te overtreffen rocklyriek als ‘You rammed Eros maggots down my throat until I choked’ naar de hemel. 

Let trouwens ook eens op de subtiele, pas in de koptelefoon ten volle tot hun recht komende geluidstafereeltjes waarmee de Ierse techno-meister David Holmes de nummers aan elkaar last. Gerockt wordt er ook, en hoe: de fantastische opener ‘Epilepsy’ klinkt zoals een song met die titel hoort te klinken: wild en schokkerig, alle kan-ten tegelijk uitsnokkend; iemand komt, terwijl Cairns zijn tong dreigt af te bijten, door een bos van briesende gitaren met een kort, dik stokje toegesneld. Mocht u ooit op een uit de hand gelopen feestje per se de betekenis van het woord ‘catchy’ duidelijk willen maken, laat dan even het refrein van ‘Bad mother’ of ‘Stories’ (Metallica gekruist met Morphine) uit de boxen knallen: songs waarin Therapy? de Pantera’s en Danzigs van deze wereld moeiteloos op een hoopje speelt. Het vettige, venijnig rockende ‘Misery’ draait men bij voorkeur na iets van Soundgarden, mocht men al zin krijgen deze ‘Infernal love’ te onderbreken, want deze cd grijpt je van-af de allereerste seconde stevig bij het nekvel, sleurt je vijftig minuten niet de buik over de grond door een helse, withete muzikale holocaust en stuurt je ten slotte met een eindeloos herhaald ‘There is a light ot the end of the tunnel’ de nacht in. Over die wolfsklemmen, valkuilen en vergeetputten in het duister onderweg zeggen ze natuurlijk niks, de bastards. Prachtplaat. 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234