Gent - Belgium - 29-01-2020 Tindersticks Beeld Alex Vanhee

Concert★★★★☆

Tindersticks in NTGent: ook verstild kan oorverdovend zijn

Tijdens het eerste van twee uitverkochte concerten in het NTGent demonstreerden Tindersticks nog eens hoe goed hun ‘kamerpop’ gedijt in chique theaterzalen. Met hun romantische, in grandeur gedrenkte songs tooiden ze het publiek twee uur lang in een beeldig kippenvelletje.

‘You’re the best band in the world’, riep iemand in de zaal, en meteen steeg her en der instemmend gemompel op. Tindersticks beschikt duidelijk over loyale volgelingen, maar het gezelschap uit Nottingham heeft in de voorbije dertig jaar dan ook al heel wat levens van een soundtrack voorzien. In essentie boetseert de groep al drie decennia aan hetzelfde geluidsbeeld: ze maakt majestueuze en rijk gearrangeerde muziek waarin traagheid en melancholie telkens weer de hoofdrollen wegkapen. De stem van Stuart Staples suggereert dat de man al het wereldleed op zijn schouders torst. Toch kiest hij vaker voor het understatement dan voor onverholen pathetiek. Tindersticks masseren je hartspier met in zichzelf gekeerde tristesse. Als volleerde apothekers leveren ze echter ook pleisters voor al je wonden en balsem voor je gekneusde ziel.

Voor alle duidelijkheid: de heren zijn méér dan one trick ponies. Hun schilderspalet bevat veel verschillende tinten en hun formule is occasioneel onderhevig aan subtiele wijzigingen. Dat blijkt bijvoorbeeld uit ‘No Treasure But Hope’, hun twaalfde langspeler die half november op de wereld werd losgelaten. Staples schreef de meeste songs tijdens een kort verblijf op het Griekse eiland Ithaca en hoewel er ook nu weer enige zaarmoedigheid uit zijn pen druppelde, kreeg je toch de indruk dat er nu en dan een straaltje zonlicht door een kier naar binnen viel. In ieder geval werd het een van de toegankelijkste en meest directe platen uit de discografie van Tindersticks. De bandleden werken vandaag sneller en instinctiever dan ooit, wat resulteert in een nieuw soort energie en een extra dosis warmte en soul.

Typische rocksterren zijn Tindersticks nooit geweest. Stuart Staples oogt als een huisarts van middelbare leeftijd en de anderen zou je met gesjeesde sociologiestudenten kunnen verwarren. De kern van de groep, met naast de zanger ook gitarist Neil Fraser en toetsenman-vibrafonist David Boulter, is sinds 1991 onveranderd. Zelfs drummer Earl Harvin en bassist Dan McKenna hebben inmiddels al tien jaar een lidkaart op zak. In Gent, waar hun nieuwe Europese tournee werd afgetrapt, kregen ze occasioneel ondersteuning van een zesde man op akoestische gitaar, maar als de nummers erom vroegen werd de line-up net zo goed ingekrompen tot een trio of kwartet.

Waren er schoonheidfoutjes? Zeker. De groep had last van microben en virussen, zo vernamen we. En ook: van enkele technische problemen. ‘How We Entered’, een lang spoken word-stuk, gestut door een filmisch pianomotiefje werd verkeerd ingezet en enkele van de zes nummers die voor het eerst op de setlist prijkten, klonken nog een beetje stroef. ‘Sorry dat we jullie als proefkonijnen gebruiken’, zei Staples verontschuldigend. ‘Maar dit is voor ons een leerzame avond’. Niet gekniesd: we noteerden meer dan genoeg magische momenten om achteraf voldaan huiswaarts te keren.

Gent - Belgium - 29-01-2020 Tindersticks Beeld Alex Vanhee
Gent - Belgium - 29-01-2020 Tindersticks Beeld Alex Vanhee

Qua sound hielden Tindersticks perfect het midden tussen Lambchop en The Bad Seeds: het ene moment klonken ze een beetje barok (het potig uitgevallen ‘Before You Close Your Eyes’), het andere sober en minimalistisch, zoals in het behoedzaam ingezette ‘Running Wild’, het fragiele ‘Carousel’ of de verrassende, kaalgeplukte cover van ‘Black Night’, een flard elektropop van DAMH uit 2014. De songs van Tindersticks hebben zelden laarzen aan. Ze slenteren op kousenvoeten het podium op en bewijzen en passant dat ook verstild soms oorverdovend kan zijn.

Het materiaal uit het bijna integraal gespeelde ‘No Treasure But Hope’ liep uiteraard als een rode draad door de set. Dat was meteen goed voor hoogtepunten als ‘The Amputees’ (over ontworteling en heimwee), het experimentele ‘See My Girls’ (over een winkelier bij wie de ansichtkaarten van zijn globetrottende dochters sombere overpeinzingen uitlokken) en het fraai getoonzette, naar Burt Bacharach verwijzende ‘Pinky in the Daylight’ (volgens Staples zijn allereerste lovesong zonder ironische ondertoon). Het mijmerende ‘Willow’ werd oorspronkelijk bedacht voor ‘High Life’, een film van Claire Denis en deed ons denken aan een herstblaadje, dansend op een stijve bries.

Gent - Belgium - 29-01-2020 Tindersticks Beeld Alex Vanhee

Net toen we bedachten dat de set wat meer tempo kon gebruiken, kregen we van dokter Staples ‘Medicine’ aangereikt en schoten we, dank zij het dynamische samenspel van de muzikanten, weer wakker. Goed, soms doen de songs van Tindersticks een tikje schetsmatig aan, maar een ouder nummer als ‘Another Night In’ werd op het podium toch van opvallend geprononceerde contouren voorzien. Naar het einde toe sloeg de band zelfs stevig aan het rocken, zoals in de twee parels uit zijn allereerste lp. Tijdens het stuwende en kolkende ‘Her’ hieraf Neil Fraser een stekelige surfpunkgitaar in de aanslag en ook in ‘Jinx’ werd olijk buiten de lijntjes gekleurd. Het gras werd voor de gelegenheid blauw en de lucht groen. Plots had je het gevoel dat er, na urenlange tantrische seks, toch nog een explosief orgasme zat aan te komen. Het contrast met de elegante pianoballad was ‘For the Beauty’ was groot. We onthielden vooral hoe verpletterend schoonheid wel kan zijn.

‘A Night So Still’, de broeierige eerste toegift, inspireerde Stuart Staples tot enig getoeter op zijn melodica en met ‘Take Care In Your Dreams’ kregen de fans op de valreep nog wat wijze raad mee, voor onderweg. Tindersticks: déze hond mag u er altijd mee slaan.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234